|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Recepcji i aktualności idei Jerzego Giedroycia poświęcona była konferencja naukowa na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej zorganizowana z okazji 10. rocznicy śmierci redaktora "Kultury".List do uczestników konferencji "Wokół idei Jerze... Wydawnictwo Naukowe Semper przedstawia nowość: Język w mediach elektronicznych pod redakcją Jerzego Podrackiego i Ewy Wolańskiej.
Książka zawiera jedenaście artykułów poruszających różne zagadnienia z zakresu komunikowania (się) w mediach elektronicznych, głównie w radiu, telewizji, ... "Wokół idei Jerzego Giedroycia" to temat konferencji naukowej, która odbędzie się 22 października na Wydziale Politologii UMCS. Spotkanie zorganizowano w 10. rocznicę śmierci Jerzego Giedroycia i w 10. rocznicę ustanowienia Nagrody Naukowej jego imien... Blisko 13 tys. zakażeń wirusem HIV i ponad 2,3 tys. zachorowań na AIDS wykryto w Polsce od początku epidemii w połowie lat 80. Szacuje się, że zakażeń jest co najmniej dwa razy więcej. 1 grudnia obchodzimy Światowy Dzień AIDS. Od 1985 r., ... Ostatnie posiedzenie Komisji Krajowej przebiegało w gorącej atmosferze. Członkowie najwyższego statutowego ciała „Solidarności” mieli poczucie, że polityka szukania kompromisu z władzami komunistycznymi nie sprawdza się... Piotr O...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Helena RolandowaCzy wiesz że...? Reduta (wł. ridotta, fr. redoute) – rodzaj szańca. Zamknięte, samodzielne dzieło fortyfikacyjne polowe lub półstałe na narysie koła, kwadratu lub innego wieloboku przeznaczone do samodzielnie prowadzonej obrony. Reduty budowano przed linią umocnień obronnych, otaczano je wałem ziemnym lub fosą. Często budowano je w kształcie lunety z zamkniętą szyją. Reduty budowano od XVI wieku do początku I wojny światowej. Adam Grzymała-Siedlecki (ur. 29 stycznia 1876 w Wierzbnie pod Miechowem, zm. 29 stycznia 1967 w Bydgoszczy) – polski krytyk literacki i teatralny, dramatopisarz, prozaik. Pseudonimy jego: Jan z Marnowa, Mus i Quis. Helena Maria Rolandowa (właściwie Helena Maria Konopka z Szymborskich – ur. 29 grudnia 1872 w Lublinie, zm. 20 września 1952 w Skolimowie). Polska aktorka, córka aktora Jana Szymborskiego i aktorki Anieli Szymborskiej, siostra aktora Jerzego Jerzyńskiego, żona aktora Teodora Rolanda, matka aktorów Witolda Rolanda i Jerzego Rolanda. Filmweb (filmweb.pl) – największy polski serwis internetowy poświęcony filmom i ludziom kina. Druga co do wielkości baza filmowa na świecie po IMDb.com (na dzień 18 lipca 2010 zawiera informacje o 460297 filmach, 32874 serialach i 1273718 ludziach filmu).
Internetowa Baza Filmu Polskiego (filmpolski.pl) – największa pośród istniejących, redagowana w Bibliotece i Ośrodku Informacji Filmowej PWSFTviT im. Leona Schillera w Łodzi przez Jarosława Czembrowskiego. Istnieje od 1990, początkowo udostępniana w Bibliotece PWSFTviT, od marca 1998 również w internecie. Debiutowała w 1887 pod panieńskim nazwiskiem w zespole ojca w Płocku. W 1895 wyszła za mąż za Teodora Rolanda i odtąd występowała pod jego nazwiskiem. W 1893 zadebiutowała w Warszawskich Teatrach Rządowych w roli Klarci (Koniec Sodomy) i Maryni (Klub kawalerów) gdzie pozostała do 1915 kiedy to przeszła na emeryturę. Po odzyskaniu niepodległości występowała w Warszawie w teatrach miejskich i w Reducie, a także zagrała w filmie. Dom Artystów Weteranów Scen Polskich im. Wojciecha Bogusławskiego w Skolimowie (Dom Aktora w Skolimowie) - dom w Skolimowie należący do ZASP, znajdujący się obecnie w dzielnicy Konstancina-Jeziorny (Skolimów-Konstancin) przy ul. Kazimierza Pułaskiego 6.
Warszawskie Teatry Rządowe – naczelna władza teatrów Księstwa Warszawskiego z siedzibą w Warszawie, powołana 14 kwietnia 1810 dekretem Fryderyka Augusta jako Rządowa Dyrekcja Teatru. Projekt statutu został opracowany przez Wojciecha Bogusławskiego. W 1822 zmieniono nazwę na Dyrekcja Teatrów i Wszelkich Widowisk Dramatycznych i Muzycznych w Królestwie, a w 1833 na Warszawskie Teatry Rządowe. Instytucja istniała do lipca 1915. Zapewniała teatrom stabilizację finansową, umożliwiała tworzenie przedstawień w języku polskim. Zajmowała się remontami i budową nowych teatrów. Warunki zewnętrzne predytynowały ją do ról naiwnych, podlotków, paziów, urwisów (S. Dąbrowski). (...) A Adam Grzymała-Siedlecki pisał iż była to(...) jedna z najbardziej ujmujących artystek znających swoje w teatrze miejsce. Żyło w niej dużo bezpośredniej szczerości i niepodrabianej czystości uczuć, gdy odtwarzała role dziewcząt.(za str.598.). FilmografiaPrzypisy
Linki zewnętrznePowyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
