|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Nad kompleksową oceną zagrożeń wynikających z obecności substancji chemicznych w środowisku pracuje dr inż. Agnieszka Baran z Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie. Ciekawym elementem tych badań są organizmy testowe i ich reakcje na zanieczyszczenia. Badaczka zamierza przystosować od... Badanie opublikowane w czasopiśmie "Nature" w ramach finansowanego przez UE projektu CARBOOCEAN ujawnia, że plankton oceaniczny zwiększa swoje spożycie rozpuszczonego węgla nieorganicznego nawet o 39 procent, gdy wzrośnie stężenie CO2.
Choć plankton będzie się w ten sposób przyc... Pokazy, eksperymenty, prezentacje naukowe i spotkania z uniwersyteckimi naukowcami czekają na uczestników Uniwersalnej Strefy Nauki - festiwalu naukowego, który od 20 do 24 stycznia odbędzie się w Galerii Bałtyckiej w Gdańsku. Imprezę... Wbrew powszechnemu przekonaniu 3 miliony lat temu Mars był ciepłą i wilgotną planetą, na co wskazują wyniki nowych badań. W artykule opublikowanym w czasopiśmie Geology, naukowcy z Imperial College w Londynie i University Col... Pięć osób w wieku 24-28 lat, w tym troje studentów Politechniki Gdańskiej, chce objechać na rowerach, jako pierwsi w historii Polacy, jezioro Titicaca w Ameryce Południowej. To największe wysokogórskie jezioro na Ziemi. Jak poinformował na konfere...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 HeleoplanktonCzy wiesz że...? Sinice, cyjanofity, cyjanobakterie, cyjanoprokariota (Cyanobacteria) – gromada organizmów samożywnych, dawniej uznawanych za rośliny, według nowszej taksonomii zaliczanych do Procaryota (prokarioty, królestwo bakterii). Nazwa tradycyjna Cyanophyta (końcówka -phyta – roślina), stosowana w taksonomii wcześniejszej, kładzie nacisk na te właściwości, które upodabniają sinice do organizmów roślinnych – zdolność do tlenowej fotosyntezy oraz obecność chlorofilu. To podobieństwo jest o tyle naturalne, że chloroplasty roślin powstały w wyniku endosymbiozy z sinicami – są po prostu uwstecznionymi sinicami. Detrytus (detryt, detritus; łac. detritus - roztarty, rozdrobniony) - martwa materia organiczna, martwe szczątki roślinne i zwierzęce o różnym stopniu rozdrobnienia, występujące na powierzchni gleby (np. opadłe liście i gałązki w lesie), na dnie zbiorników wodnych lub unoszące się w toni wodnej. Gromadzi się również na drzewach - pochodzi z odchodów i ciał owadów (głównie mrówek) wędrujących po drzewach i budjących na nich gniazda (mrowiska) . Stanowi ważne źródło pokarmu dla detrytusożerców. Pelagial, wody pelagialne, strefa pelagialna, toń wodna (od gr. pélagos - morze) – wody otwarte oceanów, mórz i wielkich jezior oddzielone od brzegów strefami litoralu i sublitoralu. Obejmuje naświetloną warstwę wody do 200 m od powierzchni (epipelagial) oraz coraz głębsze warstwy: mezopelagial, batypelagial i abisopelagial. Poniżej strefy abisopelagialnej znajduje się strefa denna (bental) lub głębia rowów oceanicznych (hadal – poniżej 6000 m p.p.m.). Heleoplankton – plankton stawowy, a ściślej słodkowodnych stawów wyróżniających się dużą obfitością. W stawie jedyną strefą ekologiczną jest litoralu. W odróżnieniu do jeziora nie występuje strefa głębinowa – profundal, oraz otwarta toń wodna – pelagial. Cała powierzchnia dna, na ogół porośnięta jest makrofitami. Wyróżnia się stawy naturalne (stawowe jeziora) i sztuczne (antropogeniczne) – służące głównie do produkcji ryb. Zielenice (Chlorophyta) – . Zielenice stanowią jedną z trzech linii rozwojowych roślin (obok glaukofitów i krasnorostów). Współcześnie dzielone są na dwie lub cztery równorzędne grupy (gromady). W rygorystycznych ujęciach taksonomicznych do zielenic zaliczane są także rośliny lądowe, przy czym dla takiego ujęcia stosuje się odrębną nazwę rośliny zielone. Termin zielenice oznacza w aktualnym ujęciu wszystkie linie rozwojowe roślin zielonych po wyłączeniu z nich roślin lądowych.
Larwa (łac. larva – maska, widmo, lm larvae) – postać i stadium rozwoju postembrionalnego (młodocianego) zwierzęcia charakteryzujące się możliwością wzrostu, często różniące się anatomicznie, fizjologicznie i ekologicznie od postaci dojrzałej osobników tego samego gatunku. Występuje powszechnie w rozwoju bezkręgowców, ryb i płazów. FitoplanktonGłówną grupą fitoplanktonu są zielenice: Volvox, Pandorina, Eudorina, Scenodesmus, Ankistrodesmus, Tetraedron, złotowiciowce: Dinobryon, Mallomonas, bruzdnice: Ceratium hirudinella, sinice (wiążące wolny azot): Microcystis, Anabena. W zależności od pór roku i dostępności wody w sole mineralne fitoplankton stawowy może zawierać rośliny o różnym składzie gatunkowym i ilościowym. Jest to związane ze zużyciem soli biogenicznych oraz akumulacją substancji hamujących wzrost nadmiernego rozwoju grzybów pasożytniczych – niszczących komórki planktonu. Zbiornik astatyczny – zbiornik wodny charakteryzujący się nieregularnymi i często bardzo znacznymi zmianami poziomu wody, a co za tym idzie znaczną zmiennością warunków bytowania organizmów żywych. Zbiorniki astatyczne często całkowicie wysychają. Najmniejsze i najbardziej krótkotrwałe zbiorniki astatyczne są w zasadzie kałużami, większe są stawami (sadzawkami).
Skorupiaki (Crustacea) – podtyp stawonogów, w większości wodnych. Wiele gatunków wchodzi w skład planktonu. Znanych jest ponad 50 tysięcy gatunków. W wyniku maksymalnego rozwoju planktonu powstają zakwity, które wskazują na dobry stan pokarmowy stawu. Zakwity powstają najczęściej w wyniku nawożenia stawów związkami mineralnymi. Martwy fitoplankton jest podłożem dla rozwoju bakterii i wraz z nimi, jako detrytus stanowi pokarm dla zwierząt planktonowych. Liścionogi (Phyllopoda) – podgromada skrzelonogów (Branchiopoda). Występują głównie w wodach słodkich. Żywią się detrytusem lub drobnym planktonem.
Złotowiciowce, złotki (Chrysophyceae) – klasa glonów należących do gromady Chrysophyta nazywanej po polsku chryzofitami lub tak samo, jak klasa złotowiciowcami, a z nią do grupy Stramenopiles, słodkowodne protisty roślinopodobne. ZooplanktonW jego skład wchodzą wrotki: Keratella, oraz gatunki drobno zbiornikowe. W stawach można spotkać również liścionogi (Phylopoda), widłonogi (Copepoda) oraz drobne larwy jętek, ochotkowatych i komarów. Rozwijają się również skorupiaki plankotonowe, co jest związane z żyznością wody i temperaturą. Płytkie, żyzne i nagrzane stawy mają bardzo liczny plankton skorupiaków złożony głównie z dużych rozwielitek. Plankton mniej urodzajnych stawów składa się z wrotków i drobnych rozwielitek. Ryby, ryby właściwe (Pisces) – tradycyjna nazwa zmiennocieplnych kręgowców wodnych oddychających skrzelami, posiadających szczęki i poruszających się za pomocą płetw. Niezwykle zróżnicowane pod względem budowy zewnętrznej i wewnętrznej, ubarwienia oraz przystosowania do warunków środowiska. Stanowią najliczniejszą grupę współcześnie żyjących kręgowców (ponad połowę). Na świecie znanych jest ponad 30 tys. współcześnie żyjących, naukowo opisanych gatunków. Ryby są najstarszymi kręgowcami świata, pojawiły się około 480 mln lat temu. W Polsce występuje około 120 gatunków.
Plankton (gr. planktós – błąkający się[1]) – zespół organizmów żywych unoszących się w wodzie. Nawet jeśli mają narządy ruchu, to są one zbyt słabe, by organizmy te mogły się aktywnie przeciwstawić prądom wodnym i wiatrom, wystarczą natomiast do biernego utrzymywania się w stanie zawieszenia. Zazwyczaj plankton stanowią drobne organizmy, ale zalicza się do niego również organizmy pod postacią meduzy, które mogą mieć znaczne rozmiary. Plankton zbiorników astatycznych okresowo wysychających cechuje się pojawieniem takich gatunków wioślarek jak Moina macrocopa. W małych i płytkich stawach panują stresowe warunki życia dla hydrobiontów pozwalając przeżyć wyłącznie gatunkom eurywalentnym, o krótkim okresie rozwoju, zdolnym przeżyć ciężkie warunki. Niektóre bezkręgowce dzięki stadiom przetrwalnikowym np. w postaci otorbionego jaja zdolne są przetrwać w osadach dennych. Gatunek (łac. species) – termin stosowany w biologii w różnych znaczeniach, zależnie od kontekstu, w jakim występuje. Najczęściej pod pojęciem gatunku rozumie się:
Grzyby pasożytnicze – pasożyty należące do królestwa grzybów (Fungi). Są to organizmy cudzożywne, pobierające substancje odżywcze z roślin zielonych, zwierząt lub innych grzybów, pełniących wówczas funkcję żywicieli. Zobacz teżBibliografiaBakterie (łac. Bacteriae, od gr. bakterion – "pałeczka") – grupa mikroorganizmów, stanowiących osobne królestwo. Są to jednokomórkowce lub zespoły komórek o budowie prokariotycznej. Badaniem bakterii zajmuje się bakteriologia, gałąź mikrobiologii.
Widłonogi (Copepoda) – drobne, z reguły planktonowe, morskie i słodkowodne skorupiaki. Występują wszędzie tam gdzie jest woda, zasiedlają wszystkie oceany i kontynenty łącznie z Antarktydą. Część widłonogów prowadzi pasożytniczy tryb życia, pasożytując na jamochłonach, pierścienicach, skorupiakach, mięczakach, szkarłupniach, rybach. Ciało jest zbudowane ze stałej liczby 16 segmentów (5 głowowych, 6 tułowiowych i 5 odwłokowych). Rozmiar ich ciała zawiera się w zakresie od 0,5 mm do 20 cm, jednak typowi przedstawiciele tej podgromady mają zwykle rozmiar ciała zawierający się w zakresie 0,5 mm do 2 mm. Pływają za pomocą silnie rozwiniętej pierwszej pary czułków. Ciało ich zawiera żółte kropelki zapasowego tłuszczu oraz wiele witamin. Przeważnie są przezroczyste. W morzach stanowią około 9/10 planktonu. Są też głównym składnikiem pokarmu dla śledzi i narybku wątłuszowego (Gadidae). Również gatunki słodkowodne odgrywają pewną rolę jako pokarm dla ryb. Wolno żyjące oraz pasożytnicze widłonogi są rozdzielnopłciowe. Jaja u wielu widłonogów składane są do worków lęgowych znajdujących się po bokach odwłoka. Widłonogi stanowią dużą grupę składającą się obecnie z 9 rzędów , około 220 rodzin i ponad 13000 gatunków.
Czy wiesz że...? beta Fitoplankton – mikroskopijne organizmy roślinne (w tym glony niezaliczane do królestwa roślin w niektórych systemach taksonomicznych) oraz sinice (należące do Procaryota) , które biernie unoszą się w wodzie, nie posiadając zdolności ruchu lub tylko w znacznie ograniczonym zakresie.
Strefa przybrzeżna, litoral (od. łac. litus – brzeg), strefa litoralna – strefa zbiornika wodnego przylegająca do brzegu, lądu, charakteryzuje się najlepszymi warunkami życia w wodach (dużo światła, tlenu, mniejsze zasolenie, urozmaicona rzeźba dna). Najbardziej podatna jest na niestałość czynników środowiskowych, przede wszystkim na dobową i sezonową zmienność oświetlenia i temperatury, zlodzenie, w tej strefie powstaje największa ilość materii organicznej i zalega największa ilość detrytusu, przez co podlega największym wahaniom stężenia tlenu.
Bezkręgowce (Invertebrata) – zespół wszystkich grup zwierzęcych o rozmaitych planach budowy i różnym pochodzeniu, przeciwstawiany potocznie kręgowcom (Vertebrata). Jest to sztuczna jednostka systematyczna grupująca zwierzęta wielokomórkowe (Metazoa), wyodrębniane na podstawie negatywnej cechy diagnostycznej – braku szkieletu wewnętrznego (osiowego) w postaci kręgosłupa i czaszki. Pozostałe cechy, którymi określa się bezkręgowce nie są jednoznaczne. Do bezkręgowców należy 97–99% współcześnie występujących zwierząt. Liczba opisanych gatunków przekracza 1 milion.
Anabaena - rodzaj sinic nitkowatych. Występuje jako endofit na wilgotnej powierzchni gleby i mchów, w komorach powietrznych paproci Azolla jako symbiont, w planktonie oraz pod korą w bulwach korzeniowych sagowców.
Ochotkowate (Chironomidae) – rodzina muchówek. Są to małe i bardzo małe owady podobne do komarów, o wydłużonych przednich nogach i wydatnych czułkach. Są jedną z najliczniejszych w gatunki rodzin w świecie zwierząt – na świecie opisano ponad 10 000 gatunków, w Polsce około 500. Ich systematyka jest bardzo skomplikowana, wciąż opisuje się nowe gatunki i dokonuje rewizji systematycznych. Wykazano, że wiele blisko spokrewnionych ze sobą gatunków z tej rodziny krzyżuje się ze sobą dając płodne potomstwo – w ten sposób dochodzi do powstawania stref mieszańców.
Makrofity (makrofitobentos) – (gr. makros + phytón - długi, wielki + roślina) zakorzenione wodne rośliny kwiatowe i duże glony (u nas gł. ramienice) występujące w środowisku wodnym.
Wioślarki (Cladocera) – polifiletyczna grupa drobnych skorupiaków słodkowodnych zasiedlających strefę pelagiczną lub litoralną zbiorników wodnych. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
