Henri Marie Ducrotay de Blainville - Polski Serwis Naukowy

Henri Marie Ducrotay de Blainville

Henri Marie Ducrotay de Blainville (ur. 12 września 1777, zm. 1 maja 1850) – francuski zoolog i anatom.

Urodził się w Arques, niedaleko Dieppe. Około 1796 wyjechał do Paryża studiować malarstwo, ale ostatecznie poświęcił się historii naturalnej. Zwrócił uwagę Georges'a Cuviera, który czasami prowadził wykłady w Collège de France i w Athenaeum. W 1812 został profesorem zoologii na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Paryskiego i współpracownikiem Cuviera. W późniejszym okresie ich drogi się rozeszły, a wzajemna niechęć przemieniła się w otwartą wrogość.

Łożyskowce, ssaki wyższe (Eutheria) – takson klasyfikowany w randze infragromady (czasem podgromady lub szczepu), obejmujący ssaki żyworodne, u których występuje łożysko. Należą do nich wszystkie współczesne ssaki z wyjątkiem stekowców i torbaczy. Pierwsze ssaki łożyskowe (eomaia) pojawiły się 125 mln lat temu.

Anatomia (z gr. anatome, od ana-temnein → rozcinać) – dział biologii, nauka zajmująca się badaniem makroskopowej budowy i kształtu ciała żywych organizmów. Termin pochodzi od greckiego słowa anatemein - rozcinać, rozczłonkowywać - gdyż na tym właśnie polegała najstarsza metoda badania.

W 1825 Blainville został członkiem Francuskiej Akademii Nauk i w 1830 przejął po Jean-Baptiste de Lamarcku stanowisko w Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu. Dwa lata później, po śmierci Cuviera objął stanowisko profesora katedry anatomii porównawczej Uniwersytetu Paryskiego, i pozostawał na nim osiemnaście lat. Został znaleziony martwy podczas podróży w wagonie pociągu między Rouen i Caen.

Gady (Reptilia, od łac. repto – czołgać się) – parafiletyczna grupa zmiennocieplnych owodniowców. Współczesne gady są pozostałością po znacznie większej grupie zwierząt, której największy rozkwit przypadł na erę mezozoiczną. Obecnie żyją tylko cztery rzędy gadów, ich pozostałe znane linie ewolucyjne wymarły. Niektóre kopalne gady naczelne, czyli archozaury (takie jak pterozaury i dinozaury), były prawdopodobnie zwierzętami stałocieplnymi.

Collège de France (Kolegium Francuskie) – wyższa szkoła mieszcząca się w Paryżu, założona w 1530 roku przez francuskiego króla Franciszka I (do 1795 roku nosiła nazwę Collegium Regium Galliarum). Jej założeniem było zdobywanie wiedzy, a nie stopni naukowych. Collège de France jest zorganizowany wokół katedr, ale nie są one ustalone raz na zawsze. Kolegium profesorskie może dowolnie tworzyć nowe i zamykać katedry wakujące.

W systematyce zwierząt oddzielił płazy od gadów, które wcześniej łączono w jedną grupę i podzielił ssaki na stekowce, torbacze i łożyskowce. Wysunął propozycję podziału zwierząt na dwubocznie symetryczne, asymetryczne i promieniste. Oprócz wielu innych prac, był autorem: Prodrome d'une nouvelle distribution du règne animal (1816); Ostéographie ou description iconographique comparée du squelette et du système dentaire des mammifères récents et fossiles (1839-64); Faune française (1821-30); Cours de physiologie générale et comparée (1833); Manuel de malacologie et de conchyliologie (1825-7); Histoire des sciences de l'organisme (1845).

Stekowce (Monotremata) – rząd prymitywnych ssaków charakteryzujących się jajorodnością. Nazwa łacińska, Monotremata (jednootworowce), nawiązuje do faktu, że ich układ pokarmowy, wydalniczy i rozrodczy mają wspólne ujście w steku (cloaca).

Ssaki (Mammalia) – zwierzęta należące do kręgowców, charakteryzujące się głównie występowaniem gruczołów mlekowych u samic, obecnością owłosienia (włosy lub futro) oraz stałocieplnością (potocznie "ciepłokrwistość"). Większość ssaków utrzymuje temperaturę w granicach 36-39 °C. Stałocieplność umożliwia aktywny tryb życia w różnych środowiskach – od mroźnych obszarów podbiegunowych do gorących tropików. Futro i tłuszcz pomagają uchronić się przed zimnem, a wydzielanie potu i szybki oddech pomagają pozbyć się nadmiernego ciepła.