Dźwigar - element konstrukcyjny - poziomy lub ukośny (np. dźwigar dachowy, stropowy), lub budowli (np. dźwigar mostowy, stanowiący zazwyczaj przęsło mostu). W zależności od materiału użytego do wykonania, może to być:

Diament – minerał z gromady pierwiastków rodzimych. Nazwa pochodzi od gr. ἀδάμας adamas (dopełniacz ἀδάμαντος adamantos, łac. diamentum) = "niepokonany, niezniszczalny" i nawiązuje do wyjątkowej twardości tego minerału. Jest najtwardszą znaną substancją z występujących w przyrodzie.

Cukier spożywczy – na ogół pod tą nazwą występuje sacharoza produkowana z trzciny cukrowej (cukier trzcinowy) bądź z buraków cukrowych (cukier buraczany).

Żeliwo – stop odlewniczy żelaza z węglem, krzemem, manganem, fosforem, siarką i innymi składnikami, zawierający od 2 do 3,6% węgla w postaci cementytu lub grafitu. Występowanie konkretnej fazy węgla zależy od szybkości chłodzenia. Chłodzenie powolne sprzyja wydzielaniu się grafitu. Także i dodatki stopowe odgrywają tu pewną rolę. Krzem powoduje skłonność do wydzielania się grafitu, a mangan przeciwnie, stabilizuje cementyt. Żeliwo otrzymuje się przez przetapianie surówki z dodatkami złomu stalowego lub żeliwnego w piecach zwanych żeliwiakami. Tak powstały materiał stosuje się do wykonywania odlewów. Żeliwo charakteryzuje się niewielkim - 1,0 do 2,0% skurczem odlewniczym, łatwością wypełniania form, a po zastygnięciu obrabialnością. Wyroby odlewnicze po zastygnięciu, by usunąć ewentualne ostre krawędzie i pozostałości formy odlewniczej, poddaje się szlifowaniu. Odlew poddaje się także procesowi sezonowania, którego celem jest zmniejszenie wewnętrznych naprężeń, które mogą doprowadzić do odkształceń lub uszkodzeń wyrobu. Żeliwo dzięki wysokiej zawartości węgla posiada wysoką odporność na korozję.

Metalurgia – nauka o metalach, obejmująca m.in. przeróbkę plastyczną, odlewnictwo, metaloznawstwo i metalurgię ekstrakcyjną. Przedmiotem badań metalurgii jest przeróbka rud metali aż do produktu końcowego (np. kabel miedziany, drzwi samochodowe, profile aluminiowe). W języku potocznym utożsamiana jest często z hutnictwem, przy czym hutnictwo zajmuje się wyłącznie metalurgią ekstrakcyjną. Obecnie procesy ekstrakcji metali stanowią niewielki odsetek przedmiotów badań metalurgii, która skupia się głównie na przetwórstwie metali, czyli wytwarzaniu przedmiotów użytkowych.

Stal – stop żelaza z węglem plastycznie obrobiony i obrabialny cieplnie o zawartości węgla nieprzekraczającej 2,06%, co odpowiada granicznej rozpuszczalności węgla w żelazie (dla stali stopowych zawartość węgla może być dużo wyższa). Węgiel w stali najczęściej występuje w postaci perlitu płytkowego. Niekiedy jednak, szczególnie przy większych zawartościach węgla cementyt, występuje w postaci kulkowej w otoczeniu ziaren ferrytu.

Konwertor - zbiornik z blachy stalowej, wyłożony materiałem ogniotrwałym, służący do utlenienia w wysokich temperaturach domieszek w ciekłym wsadzie, przez wdmuchiwanie go powietrzem lub powierzchniowe wdmuchiwanie tlenu. Konwertory dzielą się na hutnicze i odlewnicze. Konwertor hutniczy stosowany jest do otrzymywania stali z ciekłej surówki (świeżenie) oraz do otrzymania miedzi i kamienia niklowego. W konwertorach stalowniczych płynną surówkę wlewa się przez gardziel pochylonego konwertora. Powietrze doprowadzane przez dyszę w wymiennej dennicy utlenia w ciekłej surówce domieszki (krzem, mangan, węgiel, fosfor). Proces konwertorowy odbywa się bez dostarczania ciepła z zewnątrz, a wzrost temperatury wywołany jest ciepłem wydzielanym z reakcji utleniania domieszek (częściowo również metalu). Dzięki dużej szybkości reakcji procesu konwertorowego, wydajność konwertora jest bardzo duża. Czas trwania wytopu wynosi ok. 10-20 minut, a pojemność konwertora 25-100 ton. Do przerobu surówek niskofosforowych stosowano konwertory Bessemera (besemerowanie) o wyłożeniu kwaśnym (krzemionkowym), zaś do surówek wysokofosforowych używano konwertor Thomasa (proces Thomasa) o wyłożeniu zasadowym (dolomitowym). W latach 70. XX wieku zostały one wyparte przez znacznie wydajniejsze konwertory tlenowe o wyłożeniu zasadowym (konwertorowy proces tlenowy). Konwertor odlewniczy (konwertor Tropenasa) stosowany jest w odlewniach do wytapiania surówki staliwa. Jest to konwertor o wyłożeniu kwaśnym z bocznym dmuchem powietrza (lub powietrza wzbogaconego tlenem) wdmuchiwanym pod niewielkim kątem na powierzchnię kąpieli metalowej. Konwertory do wytwarzania stali wprowadzili w 1856 roku Henry Bessemer i w 1877 roku Sidney Gilchrist Thomas - dawniej zwane gruszkami Bessemera lub Thomasa.