Henryk II - Brabancja - Polski Serwis Naukowy

Henryk II (ur. 1207 r., zm. 1 lutego 1248 r. w Leuven) – książę Brabancji od 1235 r.

Henryk był synem księcia Brabancji Henryka I i Matyldy z Boulogne. Objął rządy w Brabancji po śmierci swego ojca w 1235 r. Popierając cesarza Fryderyka II (z którym związany był przez małżeństwo z jego kuzynką) zaangażował się w konflikt z arcybiskupstwem Kolonii, przeciwko któremu prowadził wojnę w latach 1239–1242 (m.in. spalił wówczas Bonn). Spór zakończył się porozumieniem, na mocy którego Henryk otrzymał pewne nabytki terytorialne. Później Henryk zwrócił się przeciwko Fryderykowi, którego detronizację ogłosił papież, i w 1246 r. poparł wybór swego zięcia Henryka Raspe na króla niemieckiego. Gdy z kolei ten zmarł w 1247 r., zaangażował się w wybór na nowego króla księcia Holandii Wilhelma.

Ludowingowie, niem. Ludowinger – średniowieczna dynastia książęca w I Rzeszy, której przedstawiciele w XII i XIII w. stworzyli znaczące państwo z centrum w Turyngii.

Albrecht I Wielki, niem. Albrecht I. der Große (ur. 1236 r., zm. 15 sierpnia 1279 r.) – wspólnie z bratem Janem książę Brunszwiku i Lüneburga od 1252 r., po podziale w 1267 r. samodzielny książę Brunszwiku, z dynastii Welfów.

Henryk był dwukrotnie żonaty. W 1215 r. jego żoną została Maria, córka króla Niemiec Filipa Szwabskiego. Miał z nią sześcioro dzieci:

Henryk III (zm. 1261) – książę brabancki, następca ojca,

Filip, zmarły młodo,

Matylda (zm. 1288) – żona hrabiego Artois Roberta I Dobrego, a następnie hrabiego Saint-Pol Gwidona II,

Beatrycze (zm. 1288) – żona landgrafa Turyngii i antykróla Niemiec Henryka Raspe, a następnie hrabiego Flandrii Wilhelma III,

Maria (zm. 1256) – żona księcia Bawarii Ludwika II,

Małgorzata (zm. 1277) – ksieni w Herzogenthal.

Po śmierci Marii w 1235 r. Henryk poślubił (być może w 1239 r.) Zofię, córkę landgrafa Turyngii Ludwika IV. Z tego małżeństwa miał dwoje dzieci:

Wilhelm III de Dampierre (1226 - 6 czerwca 1251), hrabia Flandrii i pan de Dampierre, najstarszy syn Wilhelma II de Dampierre i Małgorzaty II, hrabiny Flandrii, córki cesarza łacińskiego Baldwin I.

Wilhelm z Holandii, Wilhelm II Holenderski zwany Papieskim Królem (de. Wilhelm von Holland, Pfaffen-König) (ur. ok. 1227, zm. 28 stycznia 1256 pod Alkmaar) - hrabia Holandii i Zelandii, antykról niemiecki w latach 1247-1254, król Niemiec w latach 1254-1256.

Elżbieta (zm. 1261) – żona księcia Brunszwiku Albrechta I,

Henryk I Dziecię (zm. 1308) – dzięki swemu pochodzeniu po matce po wygaśnięciu dynastii Ludowingów objął jej posiadłości w Hesji i został pierwszym jej landgrafem (w 1264 r.) oraz założycielem dynastii, która panowała tam do 1918 r.

Bibliografia

Heinrich Neu: Heinrich II., Herzog von Brabant. W: Neue Deutsche Biographie. T. 8. Berlin: Duncker & Humblot, 1969, s. 348. [dostęp 2010-03-01]. (niem.)

Fryderyk II (niem. Friedrich II., ur. 26 grudnia 1194, zm. 13 grudnia 1250) – król Sycylii od 1198, król Niemiec od 1212, książę Szwabii od 1212 do 1216, cesarz Świętego Cesarstwa Rzymskiego od 1220 i król Jerozolimy od 1225-1228, z dynastii Hohenstaufów.

Ludwik IV Święty, niem. Ludwig IV. der Heilige (ur. 28 października 1200 r., zm. 11 września 1227 r. w Otranto) – landgraf Turyngii i palatyn saski od 1217 r. z dynastii Ludowingów.