Henryk Panas (ur. 4 stycznia 1912 we Lwowie, zm. 11 września 1985 w Olsztynie) - polski prozaik, dramaturg i publicysta.

Biografia

W 1933 roku ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Przez kilka lat pracował jako nauczyciel historii w gimnazjach lwowskich. W latach 1940-41 był więźniem łagru w Workucie. W latach 1941-46 był oficerem Armii Polskiej w ZSRR, brał czynny udział w obronie z września '39. W czasie wojny wraz z 2 Korpusem Polskich Sił Zbrojnych przebył szlak bojowy przez Irak, Egipt, Włochy do Anglii; brał udział w Bitwie pod Monte Casino. W 1947 roku wrócił w nowe granice Polski i zamieszkał we Wrocławiu, gdzie pracował jako nauczyciel i dyrektor szkół, będąc również aktywistą Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W okresie stalinowskim po raz kolejny zmuszony do zmiany miejsca zamieszkania - opuścić Wrocław. W 1952 roku osiedlił się na Mazurach i pracował jako kierownik szkoły we wsi Kamionki pod Giżyckiem. W roku 1956 przeniósł się do Olsztyna, gdzie początkowo był redaktorem miesięcznika „Warmia i Mazury” (1958-72). W ostatnim okresie swego życia wiele czasu poświęcił pracy społecznej. Był jednym ze współzałożycieli Stowarzyszenia Społeczno-Kulturalnego „Pojezierze” w Olsztynie, gdzie pełnił funkcję prezesa tego stowarzyszenia (od 1976).

Twórczość

Nagrody

• Za opowiadanie „Smak żelaza” otrzymał trzecią nagrodę w Konkursie „Trybuny Ludu” (1953) • Za opowiadanie „ Rzeczy wielkie i małe” otrzymał trzecią nagrodę w konkursie ZMP i Rady Głównej LZS (1954) • Za opowiadanie „Wypalone domy” w konkursie „Życia Literackiego” przyznano mu nagrodę drugą • Powieść „Grzesznicy” wyróżniona została w konkursie Wydziału Kultury Prezydium ZLP • Trzecią nagrodę w konkursie Komitetu do spraw Radia i Telewizji otrzymało widowisko Panasa „Jutro o siódmej”

Bibliografia