|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Mijający rok okazał się pasmem licznych odkryć dokonanych przez polskich archeologów. Spektakularnych znalezisk dokonano zarówno zarówno w Polsce, jak i za granicą, m.in. w Czarnogórze czy Egipcie. Odbyło się również szereg ważnych imprez promujących dok... O problemach demograficznych Małopolski w 2020 roku, związanych m.in. z wydłużeniem się okresu życia mieszkańców i wzrostem liczby seniorów, mówi prognoza, opracowana przez naukowców z Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie.Jak wynika z prognozy, w 2... Przedstawiciele nauki, samorządów i biznesu wybrali 10 kluczowych technologii przyszłości dla województwa małopolskiego. Reprezentują one takie dziedziny wiedzy jak biotechnologia, energetyka i technologie informacyjne. Wybór technologii przyszłości został dok... Obchody rocznicy odbędą się m.in. w tyskiej dzielnicy Czułów, przy nowym Pomniku Powstańców Śląskich. Pierwotny pomnik, wzniesiony w 1937 r., w miejscu śmierci jednego z pierwszych poległych powstańców, czułowianina Franciszka Mroza, ... Konkurs udzielania pierwszej pomocy, pomiary hałasu, ćwiczenia na fantomach - to niektóre atrakcje przygotowane dla gości odbywających się w środę i czwartek dni otwartych Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach.Zainteresowani medycyną będą mogli pozn...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Herb ŚląskaTo hasło encyklopedii posiada podstrony: 1 [2],[3] Czy wiesz że...? Piastowie śląscy – linia dynastii Piastów zapoczątkowana przez syna Krzywoustego, Władysława Wygnańca panująca w licznych księstwach śląskich od 1138 do 1675 r. Ostatnim księciem śląskim z rodu Piastów, a także z całej dynastii był przedwcześnie zmarły Jerzy IV Wilhelm książę Brzegu, Wołowa i Legnicy do 1675 r. Ostatnim męskim przedstawicielem dynastii Piastów był Ferdynand II baron (Freiherr) von und zu Hohenstein (z linii Piastów cieszyńskich) zmarły w 1706 r. Bolko (Bolesław) I Surowy (Srogi) lub jaworski (ur. pomiędzy 1252 a 1256, zm. 9 listopada 1301) - od 1278 roku książę jaworski, w latach 1278 - 1281 i od 1286 roku lwówecki , od 1291 roku świdnicki , opiekun księstwa wrocławskiego i legnickiego od 1296 roku. Herb Śląska wywodzi się z rodowych herbów Piastów śląskich. Po raz pierwszy wizerunku orła użył na swej pieczęci książę opolski Kazimierz I w 1222 r. Jest to też najstarszy wizerunek orła jako godła książęcego na ziemiach polskich. Województwo śląskie – autonomiczna jednostka administracyjna II Rzeczypospolitej Polskiej z siedzibą władz w Katowicach, powołana do życia w 1920 roku, faktycznie istniała w latach 1922-1939. Formalnie została zniesiona w 1945 roku.
Ludwik I brzeski (Sprawiedliwy, Roztropny, Prawy) (ur. pomiędzy 1313 a 1321, zm. w grudniu 1398) – książę namysłowski w latach 1338-1342 i legnicki w latach 1342-1345 z bratem Wacławem I, w latach 1345-1346 w wyniku podziału Legnica, w latach 1346-1348/1349 bez przydziału, od 1348/1349 w Lubinie, od 1358 na połowie Brzegu i Oławy, od 1359 w Chojnowie, w latach 1364-1373 regent w Legnicy, od 1368 całość księstwa brzesko-oławskiego, od 1373 w Kluczborku, w latach 1392-1395 w Niemczy. Na ziemiach Dolnego Śląska używano w herbie czarnego orła w złotym polu z białą przepaską na skrzydłach często dodatkowo z białym krzyżem pośrodku (jest to rodowy znak Henryka Brodatego tzw. zgorzelec), natomiast ziemie Górnego Śląska przyjmowały na ogół orła złotego w błękitnym polu. W części niemieckiej Górnego Śląska w latach 1919-1945 tarcza na herbie pruskiej prowincji Górnego Śląska przegrodzona została w połowie ostrzem kosy, poniżej którego znajdowały się górnicze kilof i młot. W polskiej tradycji zazwyczaj orzeł śląski nie jest ukoronowany (z wyjątkiem Śląska Cieszyńskiego), w czeskiej (vide: wielki herb Republiki Czeskiej oraz herb Śląska Austriackiego) i niemieckiej na ogół przeciwnie, aczkolwiek orzeł na herbie pruskiej prowincji Górny Śląsk także nie posiadał korony. Górny Śląsk (, śl-niem. Oberschläsing, niem. Oberschlesien, czes. Horní Slezsko, łac. Silesia Superior) – kraina historyczna położona na terenie Polski i Czech w dorzeczu górnej Odry oraz początkowego biegu Wisły, południowo-wschodnia część Śląska.
Herb województwa opolskiego przedstawia w polu błękitnym złotego orła górnośląskiego w koronie z czasów ostatniego księcia opolskiego Jana II Dobrego. Herb został ustanowiony uchwałą Nr XXIV/179/2000 Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 28 grudnia 2000 r. Barwy ziem powiązane są z kolorystyką ich tarcz herbowych. Dolny Śląsk używa koloru srebrnego i złotego (od barw najstarszego godła księcia Henryka Brodatego i pola tarczy herbu Śląska), Śląsk Górny złotego i niebieskiego. W czasach pruskich jednolita prowincja śląska (a później dolnośląska) używała flagi z dwoma pasami (poziomymi) równej szerokości: srebrnym u góry i złotym u dołu, natomiast górnośląska flagi z pasem żółtym u góry i niebieskim u dołu. W tradycji przyjęło się, że herb i barwy dolnośląskie używane są jednocześnie jako symbole Śląska jako całości. Herb Piastów górnośląskich – herb dynastii Piastów śląskich z linii opolskiej, cieszyńskiej i bytomsko-kozielskiej, mających swoje księstwa na Górnym Śląsku. Stanowiła go tarcza herbowa o błękitnym polu ze złotym orłem. Piastowie górnośląscy posiadali godło w dwóch wariantach: orzeł z koroną lub jej pozbawiony. Korona została dodana w późniejszym okresie, przy czym tylko książęta opolscy i następnie książęta cieszyńscy mieli w herbie orła ukoronowanego.
Śląsk (śl. Ślůnsk, niem. Schlesien, dś. Schläsing, czes. Slezsko, łac. Silesia) – region i kraina historyczna położona w Europie Środkowej, na terenie Polski, Czech i Niemiec. Ta historyczna kraina dzieli się na Dolny i Górny Śląsk oraz Śląsk Cieszyński. Historyczną stolicą Śląska jest Wrocław. Obecnie tradycyjny herb Piastów dolnośląskich (czarny orzeł na złotym tle) możemy zaobserwować na: Orzeł Piastów górnośląskich - żółty (złoty) orzeł na błękitnym tle - jest w herbie województwa śląskiego i herbie województwa opolskiego (herb nawiązuje do herbu księcia Jana II Dobrego). Obie wersje herbów często występują w herbach i/lub flagach miejscowości, gmin i powiatów położonych na Śląsku (a w niektórych przypadkach również poza Śląskiem - np. herb Żywca), a także na flagach urzędowych województwa opolskiego i śląskiego. Henryk I Brodaty (Jędrzych I Brodaty) (ur. pomiędzy 1165/1170[1], zm. 19 marca 1238[2] w Krośnie Odrzańskim) – książę wrocławski w latach 1201-1238, opolski 1201-1202, kaliski 1206-1207 i od 1234, władca ziemi lubuskiej do 1206, 1210-1218 i od 1230, od 1232 książę krakowski, od 1234 w południowej Wielkopolsce po rzekę Wartę, od 1230 opieka nad Opolem, od 1232 opieka nad Sandomierzem, od 1234 pełnia władzy nad Opolszczyzną (przekazanie Kazimierzowicom w zamian ziemi kaliskiej pod swoim zwierzchnictwem), ze śląskiej linii dynastii Piastów, założyciel tzw. monarchii Henryków Śląskich.
Śląsk Austriacki (niem. Österreichisch Schlesien, oficjalnie Herzogtum Ober- und Niederschlesien, Księstwo Górnego i Dolnego Śląska lub w skrócie Herzogtum Schlesien, Księstwo Śląska) – prowincja utworzona w 1742 roku z pozostałej w monarchii Habsburgów części Śląska: Księstwa Cieszyńskiego, państw stanowych: bielskiego, frydeckiego, frysztackiego, bogumińskiego, Niemiecka Lutynia oraz części dawnych księstw opawskiego, karniowskiego i nyskiego. W herbie Republiki Czeskiej znajduje się czarna orlica ze zgorzelcem i koroną na głowie, symbolizująca Śląsk (w heraldyce czeskiej orzeł posiada dwie głowy, a orlica jedną). Galeria herbów dolnośląskich (oraz Śląska) Herb na nagrobku księcia Henryka Pobożnego  Herb Śląska na nagrobku Henryka Prawego z XIII w. Herbem województwa dolnośląskiego jest w polu złotym orzeł czarny z przepaską w kształcie półksiężyca z zaćwieczonym krzyżem. Herb wywodzi się bezpośrednio od historycznego herbu Śląska.
Jan II Dobry (ur. ok. 1460 - zm. 27 marca 1532 w Raciborzu) – książę opolsko-niemodlińsko-strzelecki, w wyniku podziału w 1476 książę na Opolu, Strzelcach i Namysłowie, w Brzegu w latach 1476-1481, od 1494 Gliwice, od 1495 Toszek, od 1497 Niemodlin, od 1498 Bytom, od 1509 Koźle, od 1521 Racibórz.  Herb księcia brzeskiego Ludwika I(ok. 1370–1395)  Herb księcia żagańskiego (ok. 1450–1580)  Herb Śląska na tarczy herbowej króla Węgier Macieja Korwina  Herb księcia legnickiego w Herbarzu Wernigerodzkim (ok. 1475–1500)  Herb księcia Baltazara w Herbarzu Wernigerodzkim (ok. 1475–1500)  Herb Śląska z mapy Willema Blaeu (ok. 1645) Herb województwa śląskiego - złoty orzeł bez korony, zwrócony w prawo w polu błękitnym. Został ustanowiony Uchwałą NR I/36/5/2001 Sejmiku Województwa Śląskiego z dnia 11 czerwca 2001 r.
Dolny Śląsk (niem. Niederschlesien, śl-niem. Niederschläsing, czes. Dolní Slezsko, śl. Dolny Ślůnsk, łac. Silesia Inferior) – część historycznej krainy - Śląska, położona w południowo-zachodniej Polsce nad środkową Odrą. Według tradycji historycznej fragment Dolnego Śląska (południowa część księstwa nyskiego) znajduje się również w Republice Czeskiej. Teren ten pozostał po wojnach śląskich w granicach Monarchii Habsburskiej. Obecnie Dolny Śląsk wchodzi w skład województw dolnośląskiego, lubuskiego i opolskiego (niewielkie skrawki również w województwie wielkopolskim).  herb Piastów z linii głogowskiej  herb Piastów z linii legnicko-brzeskiej  Herb Piastów z linii świdnicko-jaworskiej  Herb Piastów z linii świdnicko-jaworskiej na nagrobku Bolka I Surowego  Herb Piastów z linii świdnicko-jaworskiej (po 1368 r.)  Herb Dolnego Śląska i Śląska Austriackiego wg H. Ströhla XIX w. Prowincja Śląsk (niem Provinz Schlesien) – pruska prowincja istniejąca w latach 1815-1919 i 1938-1941 ze stolicą we Wrocławiu (Breslau). Po przegraniu przez Niemcy II wojny światowej niemal całe terytorium, na którym leżała prowincja, należy do Polski.
Herb Liechtensteinu – tarcza główna dzielona w krzyż z tarczą sercową i pępkową. Na pierwszym polu (lewy górny róg) znajduje się orzeł śląski (czarny z białą przepaską na skrzydłach w polu złotym). W drugim polu znajduje się herb Saksonii (żółto-czarne pasy z koroną rucianą). W trzecim polu znajduje się gotycka tarcza dzielona w słup z herbem Księstwa Opawskiego, należącego od 1613 do rodziny Liechtensteinów. W czwartym polu znajduje się herb Wschodniej Fryzji własciwie hr. Rietberg do którego Liechtensteinowie mają (od 1719) niepewne prawa. Tarcza pępkowa to herb dawnego śląskiego Księstwa Karniowskiego w Czechach, też od XVII w. w rękach Liechtensteinów. Tarcza sercowa to herb rodu książęcego - von Liechtenstein. Herb zawiera dodatkowo płaszcz gronostajowy zwieńczony mitrą książęcą.  Inna wersja herbu Księstwa Dolnego i Górnego Śląska wg H. Ströhla, koniec XIX w.  Herb wielki pruskiej prowincji Śląsk  Wycięty z herbu Republiki Czeskiej herb Śląska Czeskiego  Herb województwa dolnośląskiego w latach 2000–2009  Herb województwa dolnośląskiego od 2009 r. (po uwagach komisji heraldycznej) Henryk II Pobożny (ur. 1196/1207, zm. 9 kwietnia 1241) – książę śląski, krakowski i wielkopolski 1238- 1241 (do 1239 tylko w południowej Wielkopolsce po linię rzeki Warty). Przez cały okres nad ziemią kaliską i wieluńską (rudzką) wyłącznie opieka nad małoletnimi książętami. W latach 1238 - 1239 rządy w księstwie opolskim i opieka nad sandomierskim.
Śląsk Czeski (czes. České Slezsko, niem. Tschechisch Schlesien albo Mähren-Schlesien albo Sudetenschlesien) - część Śląska należąca dziś do Republiki Czeskiej. czytaj dalej: [2], [3]
Czy wiesz że...? beta Prowincja Górny Śląsk (niem. Provinz Oberschlesien) – pruska prowincja utworzona w październiku 1919 r. przez władze niemieckie na tych terenach Górnego Śląska, które były wówczas pod władaniem niemieckim.
Piastowie głogowsko-żagańscy - gałąź śląskiej linii Piastów wyodrębniona w połowie XIII wieku. Protoplastą linii był Konrad I głogowski. Linia panowała na tronach księstw: głogowskiego, bytomskiego, żagańskiego, kożuchowskiego, krośnieńskiego i ścinawskiego. Wygasła na Janie II w 1504.
Henryk IV Prawy, także Henryk IV Probus (ur. 1257 lub 1258, zm. 23 czerwca 1290) – książę wrocławski w latach 1270-1290, książę krakowski w latach 1288-1290.
Kościół pw. Świętej Trójcy - świątynia rzymskokatolicka, znajduje się w sąsiedztwie Rynku w Opolu. Budowla utrzymana w stylu gotyckim, posiada późnorenesansowe szczyty oraz barokowe wnętrze. Kościół wybudowany w XIII wieku przez franciszkanów spłonął. W 1309 roku wzniesiono na jego miejscu nowy kościół halowy, a także kaplicę św. Anny. Świątynię przekształcano w XVIII i XX wieku. Od roku 1820 aż do końca II wojny światowej, świątynia należała do ewangelików. W kościele znajdują się szczątki Piastów Opolskich. Obecnie kościół parafialny. Tuż obok świątyni znajduje się klasztor franciszkanów.
Język czeski (cs. čeština lub český jazyk) – język z grupy języków zachodniosłowiańskich, stanowiących część rodziny języków indoeuropejskich. Najbliżej spokrewniony jest ze słowackim, śląskim, polskim, kaszubskim oraz dwoma językami łużyckimi. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
