Herb Koszalina - Polski Serwis Naukowy

Herb Koszalina stanowi tarczę herbową o niebieskim polu, gdzie znajduje się na białym koniu rycerz w srebrnej zbroi, trzymający w swym lewym boku czerwoną tarczę rycerską z białym orłem piastowskim o żółtych dziobie i szponach, a w prawym boku trzymający biały proporzec z czerwonym gryfem pomorskim.

Wolfsangel (niem. "wilczy hak") jest symbolem, używanym dawniej przez nazistów (jako symbol SS), a obecnie przez neonazistów. W tym kontekście jest on opisywany jako modyfikacja runy Eihwaz, z dodaną pionową linią. Symbol w pozycji wertykalnej znany jest także jako "piorun" (Donnerkeil), a w horyzontalnej jako "wilkołak".
Z jest dwudziestą szóstą literą alfabetu łacińskiego, trzydziestą literą alfabetu polskiego. Litera ta pochodzi od fenickiej (północno-zachodnio-semickiej) litery zaîn, poprzez grecką literę ζ (dzeta, zeta). W języku polskim oznacza spółgłoskę przedniojęzykowo-zębową, szczelinową, dźwięczną [z̪], w języku niemieckim [ʦ], a w hiszpańskim [θ].

Koszalin od czasów lokacji miasta pieczętował się różnymi godłami. Za historyczny herb miejski, będący trwale związany z miastem historycy uznają herb z ściętą głową św. Jana Chrzciciela na złotej paterze w polu czerwonym.

Symbolika obecnego herbu

Starsza wersja obecnego herbu

Obecny herb Koszalina nawiązuje do pieczęci księcia Bogusława II na dokumencie z 23 października 1214 roku, w którym nadawał osadę Koszalin norbertanom z Białoboków. Pieczęć ta przedstawia jadącego na koniu księcia trzymającego w ręce proporzec o trzech strefach i tarczą na ramieniu, na której widniał bezskrzydły gryf (przyjęto też lwa, jako niedbałość rytownika).

Bogusław II (ur. ok. 1178/1186, zm. 23/24 stycznia 1220) – książę pomorski na Szczecinie z dynastii Gryfitów. Syn Bogusława I i Anastazji, córki księcia wielkopolskiego Mieszka III Starego. Ojciec Barnima I.
Gryfici – dynastia książąt pomorskich panująca na Pomorzu Zachodnim od XII do XVII wieku. Nazwa rodu ukształtowała się w XV wieku i została zaczerpnięta od Gryfa, którego członkowie rodziny używali jako swojego herbu od 1214 roku.

Umieszczenie na tarczy rycerskiej orła piastowskiego i na proporcu gryfa pomorskiego miało za cel podkreślenie związków rodowych i politycznych, jakie łączyły pomorskiego księcia Bogusława II z Polską. Dla odróżnienia barw herbu miejskiego od herbu państwowego przyjęto barwę błękitną pola.

Miejska Rada Narodowa w Koszalinie przedstawiła, iż społeczeństwo Koszalina pragnie, aby nowy herb miasta przypominał zamierzchłe czasy władców słowiańskich. Obecny herb Koszalina został przyjęty 10 lutego 1959 roku.

Mitra (z łac. przepaska na głowę, turban), inaczej infuła, wysokie liturgiczne nakrycie głowy i znak godności chrześcijańskich dostojników kościelnych – biskupów, opatów, infułatów oraz archimandrytów, noszone podczas pełnienia czynności liturgicznych.
Pieczęć – znak własnościowy i rozpoznawczy osoby fizycznej lub prawnej, wyciskany za pomocą stempla (tłoku). Stanowi świadectwo wiarygodności – nadaje moc prawną pismu lub dokumentowi. Również jest środkiem zabezpieczającym nienaruszalność zamkniętego pisma lub przedmiotu.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

Czy wiesz że...? beta

Piastowie – pierwsza historyczna dynastia panująca w Polsce od ok. 960 do 1370 roku. Za jej protoplastę uchodzi na półlegendarny Piast, syn Chościska, rataj spod Gniezna. Syn Piasta, Siemowit, (IX wiek) został księciem Polan. Pierwszym władcą z dynastii Piastów, którego historyczność nie jest kwestionowana, był Mieszko I (zm. 992), prawnuk Siemowita.

Gmerk (z niem. Gemerk) – znak osobisty i rodzinny umieszczany na pieczęciach, przedmiotach użytkowych, wyrobach i budowlach najczęściej jako sygnatura autora dzieła, pierwotnie znak garncarski czy kamieniarski, którym kamieniarze oznaczali obrobione przez siebie elementy.

Gryf – mityczne zwierzę przedstawiane najczęściej z ciałem lwa oraz z głową i skrzydłami orła. Niektóre źródła dodają jeszcze uszy dzikiego osła. Na początku gryf pojawia się w sztuce, znacznie później w literaturze, widać także znaczne różnice pomiędzy opisami gryfa a jego obrazowaniem. Najstarsze przedstawienia pochodzą ze starożytnej Mezopotamii z ok. 3000 r. p.n.e., równocześnie motyw pojawił się w Egipcie. Do Europy dotarł ok. 1600 r. p.n.e. poprzez wyspy Kretę i Cypr. Pierwsza wzmianka pisana o gryfach pochodzi z ok. V w. p.n.e. .

Jan Chrzciciel, Jan Baptysta , scs. Prorok, Priedtiecza i Krestitiel Gospodień Ioann, łac. Ioannes Baptista, hebr. יוחנן המטביל Jehohanan ben Zekarijahu (ur. pomiędzy 6 p.n.e.-2 p.n.e. w Ain Karem, zm. ok. 32 n.e. w Macheront) – pustelnik, prorok żydowski, święty katolicki i prawosławny.

Koszalin (, kasz. Kòszalëno, niem. Köslin) – miasto na prawach powiatu położone w północno-zachodniej Polsce, w województwie zachodniopomorskim, drugi ośrodek miejski na Pomorzu Zachodnim. Znajduje się na Pobrzeżu Koszalińskim, w dorzeczu rzeki Dzierżęcinki, nad jeziorem Jamno. Siedziba powiatu koszalińskiego.

Otto Hupp (ur. 21 maja 1859 w Düsseldorfie, zm. 31 stycznia 1949) – niemiecki grafik i heraldyk, twórca ponad 6000 rysunków herbów. Jest autorem Wappen und Siegel der deutschen Städte, Flecken und Dörfer (pol.: Herby i pieczęcie niemieckich miast i wsi) – rozpoczętego w 1895 cyklu albumów heraldycznych. Z planowanych 10 tomów ukazało się 5. Współpracował także z wytwórnią kawy Kaffee HAG, która zdecydowała się promować swój produkt poprzez dodawanie do produktu wizerunków herbów wraz z opisami. W dwóch seriach, wydanych w latach 1913-1918 oraz 1926-1938 ukazało się łącznie 3300 wizerunków herbów autorstwa Otto Huppa. Kolekcjonowano je w albumach, co przyczyniło się do popularyzacji heraldyki wśród Niemców.

Norbertanie (Premonstratensi) – zakon rzymskokatolicki założony w roku 1120 [1] przez św. Norberta z Xanten w miejscowości Prémontré koło Laonu we Francji. Oparty jest na regule św. Augustyna z Hippony.