Herbert Feigl (ur. 14 grudnia 1902 w Libercu, zm. 1 czerwca 1988 w Minneapolis) – austriacki filozof, pozytywista i członek Koła Wiedeńskiego.

Biografia

Urodził się w żydowskiej rodzinie, jako syn tkacza w Libercu w Bohemii (wówczas Austro – Węgry, obecnie Czechy); matka była entuzjastką sztuki i amatorską pianistką. Jego najważniejszym intelektualnym bohaterem był Albert Einstein, którego szczególną teorię względności czytał w wieku 16 – 17 lat.

W 1921 roku rozpoczął studia na wydziałach matematyki, fizyki i filozofii na Uniwersytecie w Monachium, ale z powodu rozpowszechniającego się na niemieckich uniwersytetach antysemityzmu wyjechał do Austrii. Od 1922 słuchał na Uniwersytecie Wiedeńskim wykładów Moritza Schlicka, Hansa Hahna, Hansa Thirringa i Karla Bühlera. W 1924 dzięki osobistemu zaangażowaniu Schlicka zaproszony został do udziału w pracach fizyków, matematyków i filozofów, późniejszych członków Koła Wiedeńskiego.

W 1927 roku uzyskał tytuł doktora filozofii, broniąc dysertacji Zufall und Gesetzt. Versuch einer naturerkenntnistheoretischen Klärung des Wahrscheinlichkeits– und Induktionsproblem, poświęconej epistemologicznej analizie roli prawdopodobieństwa i indukcji w naukach przyrodniczych. Podstawowe tezy tej pracy opublikował w 1930 na łamach pisma Erkenntnis, redagowanego przez Rudolfa Carnapa i Hansa Reichenbacha. Nie uznawał tworzącej się wtedy teorii kwantowej i opozycji determinizmu i indeterminizmu.

W latach 1927 – 1930 pracował na stanowisku docenta w Volkskochschulen zur Existenzsicherung w Wiedniu oraz w Dessau (dziś Dessau-Roßlau). Dzięki staraniom International Rockefeller Fellowship przebywał przez okres ok. 9 miesięcy na Uniwersytecie Harvarda, gdzie poznał m.in. fizyka Percy'ego Williamsa Bridgmana, filozofa Williarda Van Orman Quine'a i psychologa Stanleya Smitha Stevensa. W 1931 roku poślubił Marię Kaspar, z którą wyemigrował do Stanów Zjednoczonych i osiedlił się w stanie Iowa, obejmując posadę w katedrze filozofii Uniwersytetu Iowa. W 1933 roku urodził się jego syn, Eric Otto, a Feigl awansował na stanowisko assistant professor – profesorem na tym uniwersytecie został w roku 1938. W 1940 po raz kolejny przebywał przez pewien czas na Uniwersytetach Harvarda i Columbia; w tym samym czasie zaczął też pracę na Uniwersytecie Minnesota na stanowisku profesora filozofii.

Od 1947 roku prowadził badania nad metodologicznymi aspektami psychologii, m.in. nad problemem psychofizycznym.

W 1949 wydał w Nowym Jorku razem z Wilfridem Sellarsem Readings in Philosophical Analysys. W 1953 utworzył Minnesota Center for the Philosophy of Science. Wydawał także czasopismo Philosophical Studies (razem z Mayem Broedbackiem, Johnem Hospersem, Paulem Meehlem), a z Broedbackiem redagował Readings in the Philosophy of Science. Udzielał się także jako wykładowca: w 1946 i 1953 prowadził gościnnie wykłady w Berkeley, w 1958 na University of Hawaii, a w latach 1964 – 1965 m.in. w Meksyku, Australii i Austrii.

Pełnił funkcję przewodniczącego American Philosophical Association, wiceprzewodniczącego American Association for the Advancement of Science, był też członkiem komitetu wydawniczego International Encyclopedia of Unified Science, wydanej w latach 1938 – 1968, członkiem Western Division of the American Philosophical Association, Governing Board of the Philosophy of Science Association i U.S. National Comitee of the International Union for the Philosophy of Science.

Był uczestnikiem i organizatorem wielu konferencji dotyczących historii filozofii i filozofii nauki odbywających się w Europie i w USA. Razem z Rudolfem Carnapem, Karlem Popperem i Paulem Feyerabendem przyczynił się do utworzenia Instytutu Wyższych Studiów w Wiedniu i Forum w Alpbach.

Herbert Feigl przeszedł na emeryturę w 1971 roku i zmarł na raka 1 czerwca 1988 w Minneapolis.