Hermann von Salza - Polski Serwis Naukowy

Portret wielkiego mistrza Hermanna von Salza

Pomnik wielkiego mistrza Hermanna von Salza na Zamku w Malborku

Hermann von Salza herbu Lilium (ur. ok. 1179, zm. 20 marca 1239 w Salerno) – wielki mistrz zakonu krzyżackiego w latach 1209-1239, faktyczny twórca potęgi zakonu.

Pochodził z rodu ministeriałów zależnych od landgrafów Turyngii i palatynów Saksonii.

Zakon krzyżacki – pełna nazwa brzmi: Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie (Zakon Krzyżacki, Zakon Niemiecki, łac. Ordo fratrum domus hospitalis Sanctae Mariae Theutonicorum in Jerusalem, Ordo Teutonicus, OT, niem. Orden der Brüder vom Deutschen Haus Sankt Mariens in Jerusalem, Deutscher Orden, DO) – zakon rycerski, jeden z trzech największych, obok joannitów i templariuszy, które powstały na fali krucjat w XII wieku. Zakon na wiele setek lat opanował obszary późniejszych Prus Wschodnich oraz dzisiejszej Łotwy i Estonii tworząc z tych ziem Prusy Zakonne. Zakon podbił także niektóre ziemie Polski i Litwy.

Fryderyk II (niem. Friedrich II., ur. 26 grudnia 1194, zm. 13 grudnia 1250) – król Sycylii od 1198, król Niemiec od 1212, książę Szwabii od 1212 do 1216, cesarz Świętego Cesarstwa Rzymskiego od 1220 i król Jerozolimy od 1225-1228, z dynastii Hohenstaufów.

Do Ziemi Świętej wyruszył w 1196 r. W 1216 r. spotkał i zaprzyjaźnił się z cesarzem Fryderykiem II, stając się szybko jego zaufanym człowiekiem. Wybitne talenty dyplomatyczne von Salzy ujawniły się podczas pośrednictwa w sporach cesarza z papieżem i miastami lombardzkimi oraz podczas rozmów z królem Danii, Waldemarem II, i w trakcie organizacji cesarskiej wyprawy krzyżowej. Spowodowało to wzrost jego osobistego znaczenia oraz wzrost wpływów i znaczenia Krzyżaków, a także zdobycie przez nich licznych nadań ziemskich.

Apulia (wł. Puglia) to region administracyjny w południowych Włoszech, o powierzchni 19348 km², 4 miliony mieszkańców i stolicą w Bari (362,5 tys. mieszkańców). Gęstość zaludnienia 208 osób na km².

Ministeriał – w średniowiecznej Rzeszy Niemieckiej - niewolny urzędnik dworski i członek orszaku możnowładcy, z czasem najczęściej uzyskujący wolność i prawo przynależności do stanu rycerskiego. Potomkiem ministeriała był np. Herman von Salza.

W 1211 r. von Salza uzyskał dla zakonu wielką darowiznę ziemską na Węgrzech, jednak w 1225 r. została ona cofnięta w związku ze złamaniem przez Krzyżaków warunków jej przyznania. Jednak już w 1226 r. wielki mistrz, dzięki swoim rozległym kontaktom i talentom dyplomatycznym, zdobył od księcia Konrada Mazowieckiego nadanie w postaci ziemi chełmińskiej i w 1228 r. wysłał pierwszych dwóch rycerzy zakonnych do Polski.

Palatyn Komes pałacowy (łac. comes palatinus) – w średniowieczu: zarządca dworu królewskiego, początkowo zastępował monarchę przy wydawaniu sądów. W Polsce funkcje palatyna spełniał wojewoda.

Ziemia Święta - termin pochodzący z Biblii, oznaczający Palestynę i Izrael jako miejsca rozgrywania się wydarzeń Starego i Nowego Testamentu. Nazwa używana głównie przez chrześcijan, ale także w judaizmie i islamie.

Jego liczne podróże dyplomatyczne spotkały się w końcu z protestem kapituły generalnej Zakonu obawiającej się zaniedbywania spraw zakonnych przez wielkiego mistrza. Nie powstrzymało to jednak jego licznych eskapad dyplomatycznych.

Zmarł w Salerno we Włoszech, a jego trumna spoczęła w krzyżackiej kaplicy w Barletta w Apulii.