Hiacynt Łobarzewski - Polski Serwis Naukowy

Hiacynt Łobarzewski (też: Jan Kanty Hiacynt Łobarzewski lub Jacek Łobarzewski; ur. 17 grudnia 1814 r. w Łubnie koło Dynowa, zm. 6 stycznia 1862 r. we Lwowie) - polski prawnik i botanik, badacz flory Karpat. Od 1850 r. profesor Uniwersytetu Lwowskiego, w 1852 r. założyciel i dyrektor Ogrodu Botanicznego na tym Uniwersytecie.

Wincenty Ferreriusz Jakub Pol, pseud. Janusz, (ur. 20 kwietnia 1807 w Lublinie, zm. 2 grudnia 1872 w Krakowie) – polski poeta, geograf, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Muzeum Przyrodnicze im. Dzieduszyckich we Lwowie - działająca od połowy XIX w. we Lwowie, założona w przez hrabiego Włodzimierza Dzieduszyckiego zasłużona placówka wystawienniczo-naukowa, zawierająca bogate zbiory przyrodnicze, etnograficzne, prehistoryczne, pochodzące z całego obszaru dawnych ziem Polski.

Studia prawnicze ukończył w Uniwersytecie Lwowskim, a przyrodnicze w Wiedniu. Jako przyrodnik zajmował się algologią, lichenologią, biologią i fizjologią roślin, a przede wszystkim geografią roślin. Będąc prywatnym nauczycielem, a potem przyjacielem Włodzimierza Dzieduszyckiego, odbył z nim wiele wycieczek przyrodniczych i krajoznawczych. Był przez swego ucznia ulubionym i wysoko cenionym przewodnikiem po przyrodzie kraju. Odbył także kilka innych dłuższych wycieczek i wypraw, m. in. wraz z Wincentym Polem.

Włodzimierz Ksawery Tadeusz Dzieduszycki (ur. 22 czerwca 1825 w Jaryszowie, zm. 18 września 1899 w Poturzycy) - przyrodnik, mecenas nauki, folklorysta i chłopoman oraz polityk, hrabia herbu Sas.

Uniwersytet Lwowski (ukr. Львівський національний університет імені Івана Франка) – uniwersytet we Lwowie, założony przez króla Polski Jana Kazimierza w 1661 jako Akademia Lwowska, do 1940 Uniwersytet Jana Kazimierza; jeden z najstarszych w Europie Wschodniej i czwarty najstarszy uniwersytet założony na ziemiach Rzeczypospolitej Obojga Narodów, współcześnie jeden z największych ukraińskich uniwersytetów państwowych.

Objąwszy w roku 1850 Katedrę Historii Naturalnej w Uniwersytecie Lwowskim rozpoczął natychmiast działania zmierzające do unowocześnienia sposobu wykładu nauk przyrodniczych. Jako pierwszy wprowadził do nauczania botaniki mikroskop i założył na Uniwersytecie Ogród Botaniczny. Pozostawił kilka wartościowych prac, wśród nich dwie o mchach Galicji, a także pionierską rozprawę pt. Pojęcie geografii roślin i rzut oka na roślinność kuli ziemskiej (1849). Napisał też rozprawę O owadach lasy niszczących (1851). Zebrał bardzo obfity zielnik, który tylko częściowo do naszych czasów zdołano opracować. Składał się on z 70 fascykułów zawierających około 2000 gatunków roślin w ok. 10 000 okazów. Zielnik ten sam Łobarzewski częściowo darował Dzieduszyckiemu, reszta zaś po jego śmierci również trafiła do Muzeum Przyrodniczego Dzieduszyckich jako zawiązek Działu Botanicznego.

Bibliografia

Gabriel Brzęk: Muzeum im. Dzieduszyckich we Lwowie i jego twórca, wyd. Wydawnictwo Lubelskie Nowe, Lublin 1994