Hiady - mitologia - Polski Serwis Naukowy

François Boucher:
Merkury (Hermes) powierza opiekę nad małym Dionizosem Nimfom z Nysy,
obraz olejny na płótnie, 1769,
Kimbell Art Museum w Fort Worth.

Hiady (gr. Ὑάδες Hyádes, łac. Suculae, z gr. hýein ‘padanie deszczu’, ‘płaczki’, „Nimfy z góry Nysy”) – w mitologii greckiej nimfy, siedem sióstr:

Atlantydy (gr. Ατλαντίδες Atlantídes, łac. Atlantides ‘córki Atlanta’, ‘córki Atlasa’) – w mitologii greckiej nimfy: Hesperydy, Hiady i Plejady, córki tytana Atlasa (Atlanta; gr. Átlas, Átlantos).

Język grecki albo greka — język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi.

Ambrozja (Ambrosja; gr. Ἀμβροσία Ambrosía, łac. Ambrosia);

Eudora (Eudore; gr. Εὐδωρη Eúdorē, łac. Eudora);

Ajsyle (Fajsyle; gr. Φαισυλη Phaisyle, łac. Phaesyle);

Koronis (gr. Κορωνίς Korōnís, łac. Coronis);

Dione (Diona; gr. Διώνη Diṓnē, łac. Diona);

Polykso (gr. Πολυξώ Polyksṓ, łac. Polyxo);

Fajo (gr. Φαιω Phaiō, łac. Phaeo).

Liczba ich wahała się od dwu do siedmiu. Także Kleeję, Fyto, Pedile, Tyone czasem zaliczano do Hiad.

François Boucher (ur. 29 września 1703 w Paryżu, zm. 30 maja 1770 w Paryżu) – francuski malarz, grafik i dekorator, jeden z najbardziej znanych przedstawicieli rokoka. Zrobił nadzwyczajną karierę: pracował dla króla Ludwika XV, markizy de Pompadour, królewskich manufaktur, obcych dworów oraz kolekcjonerów prywatnych. Regularnie wystawiał na Salonie Paryskim, a jego obrazy były przyjmowane z entuzjazmem przez publiczność i krytykę. Dopiero pod koniec życia stracił na popularności.

Vojtech Zamarovský, czes. Vojtěch Zamarovský, (ur. 5 października 1919 w Trenczynie lub Zamarovcach[1][2] w Czechosłowacji, ob. Słowacji, zm. 26 lipca 2006 w Pradze w Czechach) – słowacki prozaik, autor słowackiej i czeskiej literatury faktu, publicysta, badacz historii starożytnej, m.in.: Grecji, Rzymu, Egiptu, Mezopotamii, Sumeru, propagator kultury i ideologii hellenizmu, tłumacz, doktor prawa, podróżnik, agent wywiadu [3][4][5][6][7][8].

Uchodziły za córki tytana Atlasa i Okeanidy Plejone (lub Okeanidy Ajtry) oraz za siostry (według niektórych źródeł) Plejad i Hyasa. Były piastunkami boga Dionizosa (Nimfy z góry Nysy) i Zeusa oraz nimfami rozsiewającymi wilgoć na ziemi. Razem ze swymi siostrami, Plejadami, zostały przemienione w gwiazdy z żalu, po śmierci ich brata Hyasa, ukąszonego przez węża.

Zakład Narodowy im. Ossolińskich – zasłużony dla polskiej nauki i kultury Instytut (do 1939 r. – łączył w sobie Bibliotekę, Wydawnictwo i Muzeum im. Lubomirskich), ufundowany dla Narodu Polskiego w 1817 roku przez Józefa Maksymiliana Ossolińskiego, otwarty w 1827 roku we Lwowie.

Pierre Grimal (ur. 21 października 1912 w Paryżu, zm. 11 listopada 1996 w Paryżu) - francuski historyk specjalizujący się z historii starożytnego Rzymu.

Pojawienie się Hiad zwiastowało początek deszczów, a zstępowanie wzywało do orki.

Mityczne Hiady są identyfikowane z Hiadami w gwiazdozbiorze Byka. Na niebie sąsiadują z Plejadami (gromadą otwartą gwiazd w gwiazdozbiorze Byka) i konstelacją Oriona, które są z nimi mitologicznie powiązane.

Zobacz też

W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Nimfy z Nysy

Zobacz w Wikiźródłach Wół

Atlantydy

Przypisy

↑ Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 148. ISBN 83-04-04673-3.
↑ Vojtech Zamarovský: Bohovia a hrdinovia antických bájí. Bratislava: Perfekt a.s., 1998, s. 191. ISBN 80-8046-098-1. (słow.); polskie wydanie: Bogowie i herosi mitologii greckiej i rzymskiej (Encyklopedia mitologii antycznej, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej).
↑ Mała encyklopedia kultury antycznej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1990, s. 329. ISBN 83-01-03529-3.
↑ Władysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003, s. 434. ISBN 83-7399-022-4.
Anton Hajduk, Ján Štohl (red.): Encyklopédia astronómie. Bratislava: Obzor, 1987, s. 237. (słow.)
Carlos Parada: Constellations and Stars (ang.). W: Greek Mythology Link [on-line]. [dostęp 2011-08-11].

Bibliografia

Aaron J. Atsma: Hyades (ang.). W: The Theoi Project: Greek mythology. Exploring mythology in classical literature and art. [on-line]. 2000–2011. [dostęp 2011-08-11].
Aaron J. Atsma: Nysiades (ang.). W: The Theoi Project: Greek mythology. Exploring mythology in classical literature and art. [on-line]. 2000–2011. [dostęp 2011-08-11].
Henry George Liddell, Robert Scott: A Greek-English Lexicon: Ὑάδες (ang.). W: Perseus Digital Library [on-line]. [dostęp 2011-08-11].
Hyades (ang.). W: Greek myth index [on-line]. 2007. [dostęp 2011-08-11].
Nysiades (ang.). W: Greek myth index [on-line]. 2007. [dostęp 2011-08-11].
Carlos Parada: Hyades (ang.). W: Greek Mythology Link [on-line]. [dostęp 2011-08-11].
Oskar Seyffert: Dictionary of Classical Antiquities, 1894, s. 311: Hyades (ang.). W: The Ancient Library. The complete classics bookshelf on the web. [on-line]. 2005. [dostęp 2011-08-11].
William Smith: Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, 1867, T. 2, s. 533: Hyades (ang.). W: The Ancient Library. The complete classics bookshelf on the web. [on-line]. 2005. [dostęp 2011-08-11].
William Smith: Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, 1867, T. 2, s. 1218: Nyseides (ang.). W: The Ancient Library. The complete classics bookshelf on the web. [on-line]. 2005. [dostęp 2011-08-11].