|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Międzynarodowy zespół naukowców zbadał alternatywną wersję przyszłości klimatu w Europie w świetle tego, jak słona woda Prądu Przylądka Igielnego może wpływać na globalne ocieplenie - według nowych badań, które opisano w czasopiśmie Nature.
Głównym celem badań, dofinansow... W chwili wybuchu I wojny światowej w środowiskach niepodległościowych działających pod zaborem rosyjskim ożyły nadzieje na impuls w sprawie polskiej. Wydarzenia pod drugiej stronie frontu, powstanie i wejście do boju I Kompani Kadrowej, a wkrótce L... Wyniki nowych badań finansowanych ze środków unijnych pokazują, że nietoperze, mimo nocnego trybu życia, wykorzystują położenie Słońca do kalibracji swojego wewnętrznego kompasu magnetycznego, który stanowi ich narzędzie do nawigacji. Szczegóły odkrycia dokonanego ... Na początku maja maksimum swojej aktywności osiąga utworzony przez sławną kometę Halley'a rój Eta Aquarydów - informuje dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN w Warszawie. "Orbita komety Halley'a przecina się z orbitą Ziemi w dwóch mi... Celtycką monetę o średnicy 6,5 mm znaleziono podczas badań prowadzonych w okolicach Kalisza przez Instytut Archeologii i Etnologii PAN i miejscowych archeologów. Według Sławomira Miłka z kaliskiego Muzeum Okręgowego jest to najmniejsza moneta wybita w Polsce. ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Hipparchus - krater księżycowy Czy wiesz że...? Ptolemeusz jest to starożytny krater uderzeniowy na Księżycu, położonym blisko centrum widocznej z Ziemi strony. Na północnym zachodzie znajduje się krater Alphonsus a na południu krater Arzachel i Albategnius oraz na północy krater Herschel. Księżyc (, nieco więcej niż 1/4 średnicy Ziemi. Oznacza to, że objętość Księżyca wynosi około 1/50 objętości kuli ziemskiej. Przyspieszenie grawitacyjne na jego powierzchni jest blisko 6 razy słabsze, niż na Ziemi. Księżyc wykonuje pełny obieg wokół Ziemi w ciągu 27,3 dnia (tzw. miesiąc syderyczny), a okresowe zmiany w geometrii układu Ziemia-Księżyc-Słońce powodują występowanie powtarzających się w cyklu 29,5-dniowym (tzw. miesiąc synodyczny) faz Księżyca. Hipparchus jest pozostałością księżycowego krateru. Jest zlokalizowany na południowy wschód od Sinus Medii. Na południu leży znaczny krater Albategnius, a na południowym zachodzie leży krater Ptolemeusz, który ma podobne wymiary co Hipparchus. W północno-wschodnim brzegu krateru tkwi krater Horrocks. Przy południowym brzegu znajduje się krater Halley, krater Hind leży na południowym wschodzie. Na północnym wschodzie znajdują się kratery Pickering i zalany Saunder. Morze księżycowe jest to duża, ciemna, pokryta zastygłym bazaltem równina na Księżycu, powstała około 2,5 mld lat temu na skutek uderzeń meteorytów. Zostały nazwane maria, łac. morze, przez wczesnych astronomów, którzy porównali je do mórz ziemskich. Odbijają mniej światła niż obszary górskie lub góry, które są starsze i pokryte glebą albo regolitem. Morza pokrywają 16% powierzchni Księżyca, najwięcej ich znajduje się po jego widocznej stronie. Kilka mórz znajduje się na niewidocznej stronie – są one znacznie mniejsze, przeważnie są to bardzo duże kratery, gdzie następowały lokalne wylania lawy.
Albategnius (łac. nazwisko muzułmańskiego uczonego al Battani z IX wieku) to krater uderzeniowy, położony pośrodku widocznej z Ziemi strony Księżyca. Jego ściany zewnętrzne przypominają kształt sześciokąta. Pierścień wokół krateru jest przerwany po stronie południowo-zachodniej przez mniejszy krater Klein. Ta formacja jest starożytnym kraterem, która podległa znaczącym modyfikacjom z powodu późniejszych uderzeń. Zachodnia krawędź Hipparchus jest prawie zatarta z powodu erozji, jedynie pozostają niskie wzgórza i wzrosty powierzchni. Ściana w kierunku wschodnim jest nieco bardziej nietknięta, ale również jest bardzo zniszczona. W zachodniej ścianie leży para głębokich rozpadlin. Wnętrze krateru jest częściowo pokryte nową nawierzchnią przez strumień lawy. Południowo-zachodnia część wnętrza jest nieznacznie podniesiona i dużo bardziej nierówna niż reszta. Luki w północno-zachodnim brzegu Hipparchus tworzą doliny, które łączą z morzem od północnego zachodu. System szczelin zwany Rima Réaumur biegnie z tego miejsca do zewnętrznej ściany krateru Réaumur. Satelickie krateryZobacz teżLinki zewnętrznePowyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
