Ofir (hebr.אוֹפִי) - miasto lub obszar o nieznanej lokalizacji, wymieniane w Starym Testamencie jako miejsce, skąd król Salomon sprowadzał złoto (1Krl 9: 26-28). Salomon panował w Izraelu w latach 972-932 p.n.e.; był w dobrych stosunkach z Hiramem I, królem Tyru, fenickiego miasta nad Morze Śródziemnym w dzisiejszym Libanie. Udało mu się przekonać Fenicjanina do udzielenia pomocy w budowie portu morskiego Esjon-Geber w okolicach Zatoki Akaba i floty, która następnie pożeglowała do Ofiru, skąd sprowadzono znaczne ilości złota. W Biblii wymieniane jest jeszcze drugie miejsce o nazwie Tarszisz, skąd co trzy lata statki Hirama przywoziły Salomonowi złoto, srebro, kość słoniową, małpy i pawie oraz - jednorazowo - znaczny ładunek drewna sandałowego (1 Krl 10:22). W Biblii kilkakrotnie występuje określenie Ofir. W Hi 22:24; 28:15, 16 użyto tego słowa w kontekscie złota, podobnie również w Ps 45:10 i Iz 13:11, 12. Również ojciec Salomona - Dawid sprowadził złoto z Ofiru do wykończenia świątyni (1Krn 29:3, 4).

p.n.e. - skrót stosowany w języku polskim, rozwijany "przed naszą erą", oznaczający datę przed początkiem ery chrześcijańskiej, który wiązany jest z datą narodzenia Jezusa Chrystusa. Odpowiada on łacińskiemu skrótowi AC, czyli ante Christum lub angielskiemu B.C. lub BC, czyli before Christ (pol. "przed Chrystusem").