W pierwszych latach XIX w. na terytoriach Meksyku w południowej części Ameryki Północnej istniało Wicekrólestwo Nowej Hiszpanii, należące do Korony hiszpańskiej. Gdy Napoleon I Bonaparte zdetronizował króla Hiszpanii Karola IV, w całej hiszpańskiej Ameryce, również w Meksyku, pojawiły się tendencje i ruchy niepodległościowe. W 1810 r. w Meksyku rozpoczęła się wojna wyzwoleńcza pod wodzą księdza Hildago. Przejął on chyba zbyt dosłownie hasła rewolucji francuskiej i głosił równouprawnienie wszystkich ras, obiecywał Indianom zwrot zagrabionej ziemi i wolność dla niewolników afrykańskich. Zwłaszcza to ostatnie bardzo nie podobało się kreolskim właścicielom wielkich plantacji, na których czarni niewolnicy stanowili główną siłę roboczą. Wsparli więc oni władze i wojska hiszpańskie i ostatecznie w 1815 r. powstanie zostało stłumione.

Mianem odkrycia Ameryki popularnie określa się fakt dotarcia do tego kontynentu Krzysztofa Kolumba. W rzeczywistości ludźmi, którzy dotarli do kontynentu amerykańskiego, byli Mongoloidzi (tj. ludność rasy żółtej) przybyli z Azji. Jednak już w czasach prekolumbijskich pojawiała się tam też czasem europoidalna (tj. biała). Do Europoida mógł należeć znaleziony w 1996 w stanie Waszyngton szkielet sprzed 9000 lat, znany jako Człowiek z Kennewick (jest to obecnie kwestia sporna). Jako pierwszego przedstawiciela cywilizacji europejskiej, który dotarł do Ameryki, uznaje się Leifa Erikssona (na początku XI w.).