Historia Austrii

Celtowie i Rzymianie na ziemiach austriackich

Początki osadnictwa sięgają na tym obszarze 5000 lat p.n.e. W starożytności obszar dzisiejszej Austrii były zamieszkiwane przez plemiona celtyckie około 500-200 p.n.e. które tworzyły tutaj swoje państwo zwane królestwem Noricum. W czasie podbojów rzymskich obszar wszedł bezpośrednio pod panowanie cesarstwa w 15 p.n.e. 40 roku rzymski cesarz Klaudiusz nadał temu obszarowi status prowincji rzymskiej, którą nazwano Noricum. Stolicą prowincji zostało miasto Virunum. Rzymianie założyli w miejscu dzisiejszej stolicy Austrii, obóz warowny nazwany Vindoboną.

Średniowiecze

W czasie upadku cesarstwa co zapoczątkowało Wielką wędrówkę ludów w IV wieku n. e., terytorium Austrii zostało zajęte przez Bawarczyków, następnie Awarów. W 778 została utworzona Marchia Wschodnia (Ostmark) w państwie frankijskim Karola Wielkiego, co zapoczątkowało chrystianizację tych ziem. Po upadku monarchii Karola Wielkiego, obszar ten przypadł na mocy traktatu w Verdun w 843 roku państwu wschodniofarnkijskiemu Ludwika Niemieckiego syna Lotara wnuka Karola Wielkiego.

 Osobny artykuł: Traktat w Verdun.

W 909 roku obszar Austrii został najechany przez Węgrów. Po ich klęsce w bitwie na Lechowym Polu w 955 roku ziemie Marchii Wschodniej ustabilizowały się. Od ok. 975/976 Marchią zaczęli władać Babenbergowie którzy zostali mianowani władcami Marchii Wschodniej.

Pierwszy władca z tej dynastii, Leopold I Babenberg zmarł w 994 roku. Jego następcą został Henryk I. Babenbergowie rządzili Austrią do 1246. Do 1276 Austrią rządził Przemysł Ottokar II z dynastii czeskich Przemyślidów, a po nim władzę uzyskał Rudolf I z dynastii Habsburgów którzy rządzili Austrią do 1918.

 Osobny artykuł: Władcy Austrii.

Za rządów dynastii Babenbergów Austria zaliczana była do mniej znaczących państw Europy Środkowej. Zdobyli na krótko wpływy w pobliskiej Bawarii w latach 1139 - 1156, uzyskali również tytuł książęcy dla swojej władzy w Austrii w 1156 roku, który nadał Henrykowi II Fryderyk Barbarossa. Prowadzili swoją politykę dynastyczną o czym świadczy fakt wydania za mąż córki Leopolda III Świętego za Władysława Wygnańca księcia polskiego z dynastii Piastów, syna Bolesława Krzywoustego i Zbysławy Kijowskiej z ruskiej dynastii Rurykowiczów pomiędzy 1125 rokiem a 1127 rokiem. Małżeństwo było zawarte w celach politycznych, bowiem wzmocniło opozycję do niemieckiego rodu Hohenstaufów. Władcy austriaccy brali również udział w wyprawach krzyżowych. Leopold VI Sławny uczestniczył w krucjacie przeciwko Albigensom i V krucjacie. Banderbergowie za jego rządów byli pośrednikami w sporze Fryderyka II z papieżem. Jego następcą był ostatni z Banderbergów Fryderyk II Bitny syn Leopolda VI i bizantyjskiej księżniczki Teodory Angeliny. Prowadził wojny z Czechami, Węgrami i przejściowo z Fryderykiem II. Po jego śmierci w 1246 roku podczas bitwy nad rzeką Litawą rozpoczęły się walki o panowanie w Austrii, którą od 1276 roku rządził przedstawiciel czeskiej dynastii Przemyślidów Przemysł Ottokar II. Lecz wskutek śmierci w 1278 roku odniesionej w bitwie pod Suchymi Krutami, stracił panowanie nad Austrią, która przeszła pod wielowiekowe panowanie Habsburgów.

 Osobny artykuł: Bitwa pod Suchymi Krutami.