Okres tymczasowy

Po zajęciu Kanady został ustalony jej tymczasowy zarząd. W 1774 tymczasowa sytuacja została unormowana poprzez Ustawę o Quebecu uchwaloną przez Parlament Brytyjski.

Zajęcie Kanady przez Brytyjczyków zbiegło się z początkiem wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Wybuchła ona w 1775, a do końca dziesięciolecia Brytyjczycy stracili polityczną kontrolę na koloniami w północnej Ameryce poza Nową Szkocją i dawną Nową Francją, powszechnie już nazywaną Kanadą.

Lojaliści (rewolucja amerykańska)

Błędnym jest mniemanie, iż dążenie do niepodległości brytyjskich kolonii w Ameryce Północnej, co w konsekwencji doprowadziło do powstania USA, spotkało się z pełnym poparciem mieszkańców kolonii. Szacuje się, że ok. 20% było temu przeciwnych. Liczba emigrantów po zakończeniu wojny, szacowana na 60-100 tysięcy ludzi, dobitnie o tym świadczy. Wielu z nich było angielskimi urzędnikami kolonialnymi, wielu też brało udział w walkach po stronie wojsk brytyjskich. Na pewno jednak pewien procent stanowili ludzie, dla których jedynym motywem była czysta lojalność wobec korony. Duża grupa emigrantów, głównie ta wywodząca się z urzędników angielskich i arystokracji, powróciła do Europy. Ocenia się, że około 40 tys. wyemigrowało do kanadyjskich posiadłości, z czego 30 tys. osiedliło się w Nowej Szkocji, a 10 tys. w dawnej Nowej Francji. W ślad za nimi podążyła druga fala emigracji z USA, tzw. "późnych lojalistów", zachęconych do osiedlania się w Kanadzie hojnymi nadaniami ziemskimi.

Ustawa o Kanadzie

Napływ takiej masy ludności zmienił jej strukturę, szczególnie w dawnej Nowej Francji. Dotychczas niemal stuprocentowo frankofońska, w krótkim czasie stała się dwunarodowa. Musiało to prowadzić do napięć. Dodatkowo przybysze z południa byli przyzwyczajeni do względnych swobód jakie posiadali przed rewolucją i pełnych po niej. Przykład Stanów Zjednoczonych mógł stać się zaraźliwy, dlatego też władze angielskie postanowiły podjąć działania zanim doszło do wybuchów. W 1791 uchwalono ważny dla Kanady akt prawny – Ustawę o Kanadzie (Canada Act).

Akt Kanadyjski dzielił dawną Nową Francję, teraz nazywaną Kanadą, na dwie prowincje – Górną Kanadę, obejmującą dzisiejszą prowincję Ontario oraz Dolną Kanadę – dzisiejszy Quebec. Obie prowincje otrzymały wzorowany na konstytucji angielskiej samorząd. Obok gubernatorów poruczników, reprezentujących interesy korony, działały w nich wybieralne zgromadzenia ustawodawcze. W Quebecu jednakże pozostawiono tradycyjny system senioralny oraz typowe dla niego rozwiązania prawne. Dodatkowo nadzór na całością kolonii sprawował gubernator generalny. Dodatkową gwarancją wpływów korony na bieg wypadków był senat (odpowiednik angielskiej Izby Lordów), pochodzący z gubernatorskiej nominacji.

Różnice w prawach obowiązujących pomiędzy Ontario a prowincją Quebec utrzymały się do czasów współczesnych. Z tą jednak różnicą, że później system senioralny w Quebecu został zastąpiony obywatelskim, opartym na Kodeksie Napoleona, i taki obowiązuje do dziś.