Historia Korei - Polski Serwis Naukowy

Najstarsze dowody archeologiczne znalezione w Hamgyŏng Północnym, P'yŏngan Południowym, Kyŏnggi oraz w północnym i południowym Ch'ungch'ŏng pokazują, że teren Półwyspu Koreańskiego ludzie zamieszkiwali już w erze paleolitu. Znalezione przedmioty podobne są do tych odkrytych w Mandżurii i Mongolii a także porównuje się je do kamiennych, drewnianych a także wykonanych z kości narzędzi używanych przez północnoamerykańskie plemiona indiańskie.

Kim De Dzung (w transkrypcji angielskiej: Kim Dae-jung; ur. 6 stycznia 1924 we wsi Hugwang na wyspie Haui, na południowym wybrzeżu Republika Korei w prowincji Dzolla Południowa, zm. 18 sierpnia 2009 w Seulu), południowokoreański polityk, laureat pokojowej Nagrody Nobla i prezydent Korei Południowej.
Junta, hunta - określenie pochodzące z języka hiszpańskiego oznaczające pierwotnie związek lub radę. Obecnie powszechnie stosowane głównie w odniesieniu do krajów Ameryki Łacińskiej, w których władza wojskowa przejęła rządy na drodze zbrojnego zamachu stanu. Określenie używane również w odniesieniu do dyktatur wojskowych w innych państwach (jak np. w Grecji pod rządami Czarnych pułkowników, czy w Portugalii po Rewolucji goździków).

Okres Dawnego Josǒn (Ko-Chosŏn)

Z dawnych, klasycznych legend koreańskich można wyczytać, że pierwsze państwo, Go-Josŏn (고조선; 古朝鮮), założone zostało w 2333 p.n.e przez Tanguna, syna Niebios i ziemskiej kobiety, w południowej Mandżurii w dorzeczu rzek Liao He i Taedong-gang. Go-Joseon uważane jest za pierwsze królestwo koreańskie. Pierwotnie nazwa brzmiała Joseon ("Ziemia Porannej Ciszy"), lecz w późniejszym okresie historycy zaczęli nazywać ten okres Go-Joseon lub Dawny Joseon w celu odróżnienia go od późniejszych Wiman Joseon i Gija Joseon.

Li Syng Man, Syngman Rhee, (ur. 23 marca 1875, zm. 19 lipca 1965) - koreański polityk i działacz niepodległościowy, pierwszy prezydent Korei Południowej
Kim Ir Sen (Kim Il-Sung), właściwe nazwisko Kim Song Ju (Kim Son Dzu) (ur. 15 kwietnia 1912 w Mangyongdae koło Pjongjangu, zm. 8 lipca 1994 w Pjongjangu) – przywódca Korei Północnej.

W roku 1122 p.n.e. chiński banita Jizi (Gija) poprowadził 5000 oddanych mu ludzi do górzystego półwyspu i założył królestwo zwane Gija Joseon. W późniejszym okresie królestwo to, podbite przez Win Mana, zmieniło nazwę na Wiman Joseon i przetrwało do roku 108 p.n.e. Obecnie wszystkie te trzy okresy uznaje się za jeden: Go-Joseon, w odróżnieniu od późniejszego dynastii Joseon.

Paleolit (starsza epoka kamienia, zob. paleo, lit) - jedna z epok prahistorii, najstarszy i najdłuższy etap w dziejach rozwoju społeczności ludzkiej, zwany też jako starsza epoka kamienia. Rozpoczyna się z chwilą pojawienia form przedludzkich zdolnych do wytwarzania prymitywnych narzędzi (otoczaki, pięściaki i rozłupce). Termin paleolit wprowadził w roku 1865 angielski uczony John Lubbock [1].
Gija był stryjem ostatniego cesarza Chin z dynastii Shang, tyrana Zhou, a także jego więźniem aż do czasu upadku królestwa Shang, kiedy uwolnił go król Wu Zhou. Nie zgadzając się na bycie poddanym nowego króla, Gija wraz z 5000 poddanymi mu ludźmi wyruszył na teren dzisiejszej Korei i założył królestwo Gija Joseon.

Różne mniejsze państwa

Po upadku Go-Josŏn na terenie Mandżurii i półwyspu Koreańskiego powstało wiele państewek. Na wschodnim wybrzeżu dzisiejszej Korei Północnej powstały Okchŏ i Tongye a w Mandżurii Puyŏ i Koguryŏ. W późniejszym okresie Okchŏ, Tongye i Puyŏ podbite zostały przez Koguryŏ.

W południowej części półwyspu istniały trzy konfederacje państw: Mahan, Chinhan i Pyŏnhan. Na podstawie Księgi Późniejszych Hanów przyjmuje się, że Mahan tworzyły 54 państwa a Chinhan i Pyŏnhan po 14. Wśród tych państw w potęgę urosły Paekche w Mahanie i Silla w Chinhanie, a następnie stopniowo państwa te wchłonęły/podbiły pozostałe ziemie swych konfederacji. Pyŏnhan zmienił się w konfederację państw Kaya.

Indianie – najliczniejsza i najbardziej zróżnicowana z trzech – obok Inuitów (Eskimosów) i Aleutów – grup ludności tubylczej (rdzennej, autochtonicznej) zamieszkujących oba kontynenty amerykańskie, obejmująca – zarówno dawniej, jak i dziś – setki ludów, plemion i grup o bardzo różnym charakterze i stopniu rozwoju. W tradycyjnej antropologii zaliczani są do rasy żółtej.
Buddyzm do Korei docierał przez Chiny, najpierw dzięki chińskim i indyjskim misjonarzom, a później także dzięki buddystom koreańskim, którzy udawali się po nauki do Chin. Za datę wprowadzenia buddyzmu do Korei uważa się rok 372. Jednak przechowała się wiadomość, że w zaginionej historii Korei Kaerim Kogi znajdowała się informacja, iż buddyzm został wprowadzony do Korei przez morze na długo zanim był znany w Chinach. Morze najpewniej odnosi się do morza piasków północnego szlaku jedwabnego w Azji Środkowej. Wskazuje się także na podobieństwo malarstwa ściennego epoki Trzech Królestw do malarstwa odnalezionego w grotach Dunhuangu.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)