Historia Liberii jest ewenementem wśród państw kontynentu afrykańskiego, ponieważ kraj ten jako jedyny nie rozwinął się z dawnych posiadłości kolonialnych, ani z przedkolonialnego afrykańskiego państwa, tylko powstał na początku XIX wieku, kiedy prywatne towarzystwa zaczęły finansować w Afryce Zachodniej kolonie oswobodzonych czarnych niewolników ze Stanów Zjednoczonych.

Powstanie Liberii

mapa Liberii z 1830 r.

Wybrzeże znane Europejczykom od XV w. (odkrycie Portugalczyków), sporadyczne kontakty handlowe. Od 1822 roku zaczęły powstawać tu osady, zakładane pod auspicjami amerykańskich towarzystw filantropijnych, między innymi Amerykańskiego Towarzystwa Kolonizacyjnego, dla wyzwalanych murzyńskich niewolników. W latach 1822–1892 osiedliło się na tych terenach ok. 16,4 tys. murzynów amerykańskich którzy nazwali siebie później Amerykanoliberyjczykami (stanowili elitę społeczną), w odróżnieniu od 5,7 tys. „Kongijczyków” – niewolników afrykańskich uwolnionych przez flotę amerykańską i brytyjską. W 1847 r. osady proklamowały powstanie niepodległego państwa republikańskiego, które nazwano Liberią (od łac. liber - "wolny"). W ostatnich dekadach XIX wieku osadnicy toczyli wojny ze stawiającą opór ludnością tubylczą, która po podboju była nie tylko pozbawiona wszelkich praw, ale i wykorzystywana jako niewolnicy. Od 1871 r. nasiliła się rywalizacja o te tereny pomiędzy Amerykanami a Europejczykami; Brytyjczykami, Niemcami i Francuzami. Początkowo zwyciężył kapitał europejski, lecz od 1925 r. zaczęły wzrastać wpływy kapitału amerykańskiego reprezentowanego między innymi przez Firestone Plantations Company. W latach 1882–1910 Liberia utraciła dużą część terytorium na rzecz Francji. Niepodległość Liberii uznała Wielka Brytania (1885 r.), a Francja zrobiła to dopiero w 1910 r. W latach 30. XX wieku mocarstwa zachodnie podejmowały próby przekształcenia Liberii w protektorat Ligii Narodów, na co władze państwa odpowiedziały, poszukując alternatywnych sojuszników. Na takim tle doszło do krótkotrwałego zbliżenia polsko-liberyjskiego i nieudanej próby nawiązania wzajemnych relacji gospodarczych. Co więcej, ziemię w Liberii otrzymali pod uprawę polscy plantatorzy.

W czasie II wojny światowej Liberyjczycy walczyli po stronie aliantów. W latach 1878–1980 władzę w Liberii sprawowała Prawdziwa Partia Wigów. W 1943 prezydentem i szefem rządu został przywódca tej partii William Vacanarat Shadrach Tubman. Doprowadził do modernizacji państwa, zmniejszył dopływ kapitału amerykańskiego, zniósł nierówności społeczne między potomkami osadników i tubylcami. Z jego inicjatywy „nieamerykańscy Murzyni” w 1945 r. uzyskali reprezentację w parlamencie, a dwa lata później prawa wyborcze (ograniczone jednak cenzusem majątkowym) oraz możliwość pracy w służbach państwowych. W 1955 r. Liberia stała się członkiem ONZ. W 1959 zawarła układy wojskowe z USA, na mocy których mogły one użytkować lotnisko w Robertsfield i port Monrovii.