We wczesnym średniowieczu, w połowie I tysiąclecia doszło do uformowania z plemion północnogermańskich małych państw plemiennych, w których główną rolę pełniły wiece wolnych mężczyzn zwane ting. W VII w.z powodu przeludnienia oraz wewnętrznych wojen Normanowie zaczęli dokonywać wypraw morskich rabunkowych, handlowych i kolonizacyjnych. W latach 800-1066 w zasięgu państwa znalazły się Wyspy Owcze, Szetlandy, Orkady, Hebrydy, wyspa Man, niektóre wybrzeża Szkocji, Irlandii i Islandii. Normanowie także założyli osady na Grenlandii, odkryli Amerykę Północną.

Jednoczenie kraju

Norwegia, 1570

Norwegia, 1599

Norwegia, 1688

Norwegia, 1720

Norwegia, 1720

Pierwszym władcą próbującym zjednoczyć Norwegów był Harald Pięknowłosy. W skład jego państwa wchodziła większa część ziem norweskich. Do 1035 władzę na terenach Norwegii sprawowali Duńczycy, a na przełomie wieków Norwegia przyjęła chrzest. W 1152 roku zostało założone arcybiskupstwo w mieście Nidaros, które obecnie nosi nazwę Trondheim. W 1260 została wprowadzona zasada dziedziczności tronu i niepodzielności terytorialnej. W 1261 do Norwegii włączono osady na Grenlandii, a w latach 1262-1264 Islandię. Władza królów panujących w Norwegii była uznawana przez wyspy szkockie. Najdłużej zwierzchnictwo królów uznawały Orkady i Szetlandy. W latach 1274–1276 pierwszy raz skodyfikowano prawo. W XIII wieku gospodarkę kraju podporządkowała sobie Hanza. Spowodowało to zatrzymanie w rozwoju handlu i żeglugi. W XIV w. epidemie chorób spowodowały wyludnienie i pauperyzację norweskich możnowładców, wskutek czego nie mogli wywierać wpływu na władców. W 1319 Norwegia zawarła ze Szwecją unię personalną, która trwała do 1363. W 1380 doszło do unii personalnej z Danią. W 1397 królowa Małgorzata I zawiązała unię 3 królestw skandynawskich zwanych unią kalmarską. W jej skład wchodziły: Szwecja, Dania i Norwegia. W 1523 unia została opuszczona przez Szwecję. Na skutek zawiązania unii norweskimi urzędnikami zostawali ludzie pochodzenia duńskiego albo niemieckiego. W 1536 na skutek decyzji Chrystiana III Norwegia stała się prowincją duńską, a rok później nową religią panującą został luteranizm. Od 1660 roku w duńsko-norweskim państwie proklamowano absolutyzm.

XVII-XIX w

W XVII w. na skutek wojen duńsko-szwedzkich, Norwegia utraciła kilka prowincji na rzecz Szwecji. W XVII–XVIII w. sytuacja gospodarcza uległa znacznej poprawie. Wykształciło się również norweskie mieszczaństwo. W okresie rewolucji francuskiej 1789-1799 i wojen napoleońskich nastąpiło początkowo znaczne ożywienie norweskiego handlu. Od 1807 na skutek przystąpienia do blokady kontynentalnej Wielkiej Brytanii nastąpił kryzys ekonomiczny. W 1814 po pokonaniu Francji Norwegia na mocy traktatu kilońskiego (oprócz Wysp Owczych, Islandii i Grenlandii) znalazła się pod panowaniem Szwecji. W maju 1814 zwolennicy niepodległości Norwegii ogłosili w Zgromadzeniu Narodowym konstytucję niepodległej Norwegii. Na mocy konstytucji królem Norwegii został Chrystian Fryderyk. Na skutek presji Szwecji, Wielkiej Brytanii i Rosji, abdykował w październiku tego samego roku. Miesiąc później Szwecja i Norwegia zawarły unię personalną która przetrwała do 1905. Norwegia i Szwecja miały wspólnego monarchę, politykę zagraniczną i służbę konsularną a król był reprezentowany przez namiestnika. Norwegia zachowała swą konstytucję, parlament (Storting), armię oraz mianowany przez króla rząd. W XIX wieku nastąpił rozwój demograficzny i ekonomiczny. Liczba ludności wzrosła trzykrotnie a flota handlowa zajmowała 3 miejsce pod względem liczebności na świecie. W 1884 wprowadzono odpowiedzialność rządu przed parlamentem. Powstały także pierwsze partie polityczne. W 1898 wprowadzono powszechne prawo wyborcze a w 1913 przyznano je również kobietom.