Poniższy artykuł przedstawia w bardzo ogólnym zarysie historię Rumunii od czasów najdawniejszych do dnia dzisiejszego. Rozwinięcia tematyki poszczególnych sekcji zaznaczone są pod tytułami tych części artykułów, tam też znajdują się bardziej szczegółowe informacje na temat opisywanych wydarzeń.

Prehistoria

Terytorium dzisiejszej Rumunii było zamieszkane przez różne grupy ludzkie od czasów prehistorycznych. Jedna z odnalezionych skamielin - kość szczęki dorosłego mężczyzny - oceniana jest na pochodzącą sprzed 34-36 tys. lat. Oznacza to, iż jest to jedna z najstarszych skamielin ludzkich odnalezionych na terenie Europy.

Dacja

 Osobny artykuł: Dacja.

Tereny dzisiejszej Rumunii były zamieszkane od co najmniej 513 roku p.n.e. przez Daków, jeden ze szczepów trackich. Pod przywództwem Burebisty (70-44 n.e.), Dakowie utworzyli silne państwo, które zagroziło nawet regionalnym interesom Rzymian. Juliusz Cezar miał zamiar rozpocząć kampanię militarną przeciwko Dakom, ale został zamordowany w 44 r. p.n.e. Kilka miesięcy później Burebista podzielił jego los, został zabity przez jednego ze swoich wielmożów. Jego silne państwo zostało podzielone na cztery części i złączyło się ponownie dopiero w 95 roku, pod rządami króla Decebala. Państwo to stoczyło kilka wojen z rozszerzającym się imperium rzymskim, ale zostało ostatecznie podbite przez Trajana w 106 roku n.e. Nie mogąc jednak długo stawiać czoła powtarzającym się inwazjom Gotów, Rzymianie wycofali się w 271 roku n.e.

Rumunia we wczesnym średniowieczu

 Osobny artykuł: Terytorium Rumunii we wczesnym średniowieczu.

Różne części terytorium dzisiejszej Rumunii były we wczesnym średniowieczu częścią imperium Gotów (Oium) od 271 do 378 roku, imperium Hunów do 435 roku, Awarów w VI wieku i pierwszego imperium bułgarskiego od IX do XI wieku. Słowianie wschodni, Madziarzy, Połowcy, Pieczyngowie i Tatarzy również najeżdżali te tereny.

Rumunia w późnym średniowieczu

 Osobny artykuł: Rumunia w późnym średniowieczu.

Powstawało wiele niewielkich państewek o różnym stopniu niezależności, jednak w XIV wieku wykształciły się dwie większe jednostki - Mołdawia i Wołoszczyzna. Opierały się one niebezpieczeństwu ze strony Turków osmańskich, którzy podbili Konstantynopol w 1453 roku. Do 1541 roku cały Półwysep Bałkański oraz większość terytorium Węgier stały się prowincjami imperium osmańskiego. Jednakże Mołdawia, Wołoszczyzna i Transylwania dostały się pod zwierzchnictwo osmańskie, jednak zachowały pełną autonomię wewnętrzną, a do XVIII wieku także pewną niezależność zewnętrzną.

W XI wieku, tereny dzisiejszej Transylwanii stały się w większości autonomiczną częścią Królestwa Węgier. Królowie Węgier zaprosili Szeklerów, Krzyżaków i Sasów do osiedlenia się w Transylwanii.

W 1475 roku władca Mołdawii Stefan III Wielki pokonał imperium osmańskie podczas decydującej bitwy pod Vaslui. W 1600 roku księstwa Wołoszczyzny, Mołdawii i Transylwanii były rządzone przez wołoskiego księcia Michała Walecznego (Mihai Viteazul), bana Oltenii, ale szanse na zjednoczenie tych ziem prysły, gdy Michał został zamordowany rok później przez żołnierzy austriackiego generała Giorgio Basta. Nie ma jednak dowodów na to, iż Mihai, który był księciem Transylwanii przez mniej niż rok, pragnął zjednoczyć trzy księstwa w celu utworzenia państwa, które miałoby terytorium porównywalne do dzisiejszej Rumunii.