Wikimedia Commons ma galerię ilustracji związaną z tematem:
Historia Rzeszowa

W swojej historii Rzeszów nosił różne nazwy, m.in.: Resovia, Reisha, Raysha, Rayshe, Reyshe, Rishow, Riashow, Reichshof, Rzeschow, Rzessow

Czasy najdawniejsze

Przykładowe ostrze trzoneczkowate (kult. świderska)

Obecnie na terenie Rzeszowa znane jest około 100 stanowisk archeologicznych. Badania na terenie wokół Rzeszowa sięgają jeszcze połowy wieku XIX, kiedy to np. w trakcie budowy linii kolejowej znaleziono skarb brązowy kultury łużyckiej. Regularne badania wiążą się z powstaniem Rzeszowskiego Ośrodka Archeologicznego oraz Działu Archeologicznego przy Muzeum Okręgowym w latach 50. ubiegłego wieku.

Korzystne warunki naturalne umożliwiały bytowanie ludzi na tych terenach, począwszy od wczesnego neolitu, nieprzerwanie po dzień dzisiejszy. Najstarsze jednak ślady człowieka na terenie Rzeszowa datuje się na przełom XI i X tysiąclecia przed naszą erą, czyli późny paleolit. W trakcie badań na stanowisku Rzeszów 25 odkryto kamienny liściak trzpieniowaty, dwustronnie załuskany, łączony ze świderienem. Wedle interpretacji Andrzeja Talara przedmiot ten został zagubiony i jest śladem penetracji tego rejonu przez grupy ludności zamieszkujących przede wszystkim tereny piaszczyste, na północ od Rzeszowa (głównie Mazowsze i północną część województwa podkarpackiego).

Z terenów miasta brak jest bezpośrednich śladów kultur mezolitycznych, najbliższe znane stanowiska pochodzące ze średniej epoki kamienia to: Dębica, Raniżów, Płazów i Kopcie

Osadnictwo neolityczne (ok. 5500-2400 p.n.e.)

Środkowy neolit w Europie

Późny neolit w Europie

Plan chaty typowej dla kultury ceramiki wstęgowej rytej

Najwcześniejsze stałe osadnictwo na terenie Polski południowej wiąże się z rolnikami przybyłymi głównie przez Bramę Morawską z terenów basenu środkowego i częściowo górnego Dunaju. Archeologicznie odpowiada to pojawieniu się kultury ceramiki wstęgowej rytej (KCWR) ok. połowy VI tysiąclecia przed Chrystusem. Pierwsza faza ekspansji KCWR obejmuje tereny aż po Rzeszów (tzw. faza gniechowicka). Ludność KCWR to przede wszystkim rolnicy opierający swoją gospodarkę na uprawie różnych gatunków pszenicy, roślin strączkowych, a także lnu i maku. Hodowla pełniła znacznie mniejszą rolę. Jako główne zwierzęta eksploatowano bydło rogate, trzodę oraz kozy i owce. Ceramika dzieli się na grubo- (kuchenną) i cienkościenną (stołową), najczęściej występującą formą jest czarka ze słabo wyodrębnionym dnem. Osadnictwo ma charakter wyspowy skupiający się przede wszystkim na lessowych tarasach nad rzekami. Osady składały się z 2, 3 „długich domów” na planie prostokąta. Nie inny charakter miały osady w Rzeszowie. Osady KCWR to tereny lewobrzeża Wisłoka (stanowiska: nr 3. Rzeszów-Staromieście, nr 16. Rzeszów-Osiedle Piastów w Rzeszowie i nr 6. Rzeszów-Zwięczyca). Największa z nich znajduje się na stanowisku nr 6, może ona kryć nawet kilkadziesiąt domów, obecnie odsłoniętych jest wyłącznie 5 (2008 rok). Istotnym znaleziskiem jest rzadko spotykana w osadnictwie tej kultury plastyka figuralna, a właściwie jej fragment zdjęcie.

W obrębie stanowisk nr 3 i 16 dodatkowo odkryto niezbyt często występujący w Polsce inwentarz odpowiadający kulturze bukowogórskiej. Charakterystyczna ceramika wykonana z doskonałej jakości masy plastycznej jest dobrze wypalona i zdobiona ryciem wielokrotnych równoległych, często falistych linii. Kultura ta rozwijała się na terenie pogranicza Węgier i Słowacji. Na tereny Podkarpacia przedostała się głównie przez Przełęcz Dukielską.

Młodszy cykl naddunajski reprezentowany jest na terenie Rzeszowa przede wszystkim przez kulturę malicką (4800-3900/3800 cal. p.n.e.), we wcześniejszych opracowaniach określaną jako grupę malicką cyklu lendzielsko-polgarskiego. Gospodarka nie ulega zasadniczej zmianie, kulturę tę wyróżnia przede wszystkim ceramika. Ma ona charakter wielofazowy (fazy: samborzecka, ćwmielowska, rzeszowska). Początkowo występują naczynia zdobione nakłuwaniem, typowe są amforki. Najliczniej na terenie Rzeszowa reprezentowana jest ceramika stylu rzeszowskiego wyróżniona przez Andrzeja Żakiego w latach 60., gdzie nakłuwanie ustępuje miejsca ornamentowi stempelkowemu. Zmienia się również model budowy domostwa. Plan prostokątny domu zostaje wyparty przez trapezowaty. Stanowiska występują na os. Piastów i wzdłuż ulic Leśnej i Żeglarskiej oraz na rzeszowskim Rynku. W regionie spotykane jest również osadnictwo kultury lubelsko-wołyńskiej (wschodniej ceramiki biało malowanej), jak np. Łańcut czy Strzyżów. Charakterystyczne jest dla niej osadnictwo, o charakterze obronnym (np. II faza Bronocic) wkraczające w strefę wysoczyzn (np. Las Stocki).

W II poł. IV tysiąclecia p.n.e. istniała w regionie grupa kultury pucharów lejowatych, jednak podobnie jak występujące później aż do początków epoki brązu grupy sznurowców na terenie Rzeszowa znane są z luźnych znalezisk.

Przypisy

Epoka brązu i wczesne żelazo (ok. 2400-600 p.n.e.)

Naczynia z różnych faz kultury łużyckiej

Przykładowe bransolety łużyckie

Przykładowe terra sigillata

Jednym z najwcześniejszych znalezisk, wykonanych z brązu jest znaleziona na północ od Rzeszowa siekierka pochodząca z Rudnej Małej. Jest to import z terenów Siedmiogrodu, datowany na II połowę trzeciego tysiąclecia (przełom neolitu i brązu). Jako pierwsza formacja, łączona z epoką brązu, na terenie Polski południowej występuje kultura mierzanowicka. Rozwija się ona na gruncie episznurowej formacji Chłopice-Vesele, rozwijającej się w terenie przykarpackim. W Rzeszowie inwentarz tych 2 kultur reprezentowany jest na stanowiskach nr 88 i 89. W II okresie epoki brązu na terenie podkarpackim dominowała kultura trzciniecka, a jej odpowiadające stanowiska skupione są w północnej części województwa.

III okres epoki brązu łączy się z tzw. kręgiem pól popielnicowych i na terenie całego kraju odpowiada pojawieniu się kultury łużyckiej. Kultura ta z biegiem czasu silnie różnicuje się na lokalne grupy. Grupa tarnobrzeska, występująca głównie w dorzeczu Sanu, ale także w dorzeczu Wisłoki oraz we wschodniej części Gór Świętokrzyskich obejmuje tereny również Rzeszowa. Ukształtowała się w ciągu III okresu epoki brązu, a rozwijała się aż do schyłku okresu halsztackiego. W jej rozwoju wyróżnia się trzy fazy, przy czym w czasie trwania pierwszej grupa tarnobrzeska znajdowała się pod wpływem kultury Noua, a później w obrębie oddziaływań kultury Gáva. Grupa ta wykazuje duże różnice w inwentarzu ceramicznym w stosunku do innych grup kultury łużyckiej. Do najciekawszych znalezisk należą liczne brązowe skarby. Odkryty jeszcze w XIX wieku skarb, zdeponowany w Naturhistorisches Museum w Wiedniu, zawierał naszyjnik, bransoletę, naramiennik i 3 pierścionki. Dopuszczalna jest teza, że jest to import z kręgu trackich. Do innych skarbów należą tzw. „skarb z Sędziszowa” i „skarb z Trzciany”. Pierwsze pochodzi z pierwszej fazy rozwoju grupy tarnobrzeskiej. Są 2 pełne, masywne bransolety i 1 naszyjnik [1], natomiast skarb 2. to drobne siekierki brązowe. Na szczególną uwagę zasługuje również zachowana cembrowina studni z Terliczki i ceramiczna „grzechotka”. Studnia odkryta została przy okazji badań autostradowych pod obwodnicę północną Rzeszowa. Pochodzi ona z IX w. n.e. i jest najstarszym zabytkiem tego typu w Polsce.

W samym Rzeszowie osadę łużycką zlokalizowano w trakcie badań ratunkowych w połowie lat 50. Mieściła się przy alei Wyzwolenia (st. nr 2) i była badana przez Józefa Janowskiego. Z terenu miasta pochodzą też znaleziska luźne, m.in. brązowy grot strzały i kawałki ceramiki. Do tej pory nie odnaleziono cmentarzyska.

W końcowej fazie epoki brązu całe Podkarpacie podlegało wpływom scytyjskim.

Osadnictwo celtyckie i ludności kultury przeworskiej (ok. 500 p.n.e. – 300 n.e.)

Kultura łużycka najprawdopodobniej zanika pod wpływem kultury pomorskiej oraz procesami „scytyzacji” ze wschodu i latenizacji z zachodu. Najprawdopodobniej najważniejszą rolę w tym zjawisku odegrali Celtowie. Osadnictwo celtyckie sięga terenów dorzecza Sanu, a może nawet Dniestru. Najbardziej charakterystycznym znaleziskiem z tego okresu w Polsce południowo-wschodniej jest miecz lateński, wyłowiony z Wisłoka w Rzeszowie. Jest to broń dwusieczna o długości ok. 80 cm i szerokości 5,5 cm. Datowany jest na okres 300-100 p.n.e.. W Boguchwale z kolei znaleziono typową dla tego ludu ceramikę grafitową. Na południe od Rzeszowa, w pobliżu Trepczy mogło znajdować się celtyckie oppidum (zob. Horodyszcze).

Bardzo bogate są znaleziska odpowiadające kulturze przeworskiej. Z Rzeszowa pochodzi 6 osad, skarb monet rzymskich, 2 luźna znaleziska monet rzymskich i znaleziska luźne z 19 innych stanowisk. Najważniejsze dla poznania osadnictwa Przeworskiego w Rzeszowie wydają się 2 stanowiska. Pierwsze to osada na Staromieściu (st. nr 2) i cmentarzysko na Zalesiu (st. nr 93). Z pierwszej osady pochodzą m.in. naczynia lokalnej produkcji, przęśliki, żelazne nożyczki i wyroby kamienne, a także Terra sigillata. Na stanowisku nr 10. (Pobitno) znaleziono, wspomniany wcześniej skarb monet. Ponadto, innymi wyjątkowymi artefaktami są moneta brązowa Probusa z III w. n.e. i złoty solid Walentyniana.

Osadnictwo rozwija się również w okolicach Rzeszowa, jego największe zagęszczenie przypada na okres między IV, a V wiekiem. Główną gałęzią gospodarki była uprawa zbóż, stąd liczne znaleziska narzędzi rolniczych (sierp metalowy z Boguchwały, żarna z Radymna, radlica z Leska. Bogato reprezentowana jest ceramika siwa. Na zachodnich przedmieściach Rzeszowa (Świlcza) zlokalizowany był warsztat obróbki bursztynu. Znaleziono tam około 400 paciorków z tego surowca, liczne kawałki i odłupki oraz 2 bursztynowe bryły.

Kultura przeworska na terenie wokół Rzeszowa zaniknęła w czasie „wielkiej wędrówki ludów” około V wieku. Z tego czasu pochodzi znaleziony złoty solid Walentyniana i tzw. „skarb ze Świlczy” zdjęcie. W skarbie tym znaleziono m.in. kolczyk huński, który potwierdzałby kontakty z państwem stworzonym na Wschodzie przez Attylę.

Średniowiecze

Słowianie (od V w.)

Podobnie jak w przypadku kultury przeworskiej osadnictwo wczesnosłowiańskie w Rzeszowie jest niemal wszechobecne. Znanych jest 5 osad płaskich, 1 grodzisko oraz kilkadziesiąt stanowisk z ceramiką. Garncarstwo opierało się na produkcji naczyń prostych, bez użycia koła garncarskiego, z dość dużą domieszką pisaku. W późniejszym czasie (XI-XIII wiek pojawiają się ornamentowane naczynia toczone na kole garncarskim. Ze stanowisk rzeszowskich pochodzi szereg narzędzi metalowych (noże, sierpy, sprzączka). Często praktykowano tkactwo (znaleziska przęślików). Najprawdopodobniej, aż do X wieku gród zamieszkiwany był przez Wiślan, a anstępnie Polan.

Osada handlowa (XI w. – 1354)

Gród miejski najprawdopodobniej założyli w okresie między XI a XIII wiekiem Polacy. Rusini, którzy skorzystali z piastowskiego rozbicia dzielnicowego zajęli ziemię od Sanu aż po Wisłok. Następnie podzielili ją na włości (wołost'), z których każda miała swój gród. Rzeszów leżał po polskiej stronie i był niejako miastem konkurencyjnym dla grodu po drugiej stronie rzeki (dzisiaj jest to Pobitno). Gród Rzeszów znajdował się na terenie obecnego Staromieścia, między rzekami Wisłok i Przyrwą, co umożliwiało handel i wymianę towarów wzdłuż linii rzeki oraz drobną żeglugę śródlądową. Definitywnie Rusini zajęli Rzeszów w XIII wieku, Piastowie cofając się dalej na zachód w stronę Krakowa, stworzyli nową osadę w pobliżu Mrowli, wznosząc duży pagórek pośród bagien. Miejsce to było wyjątkowo trudne do zdobycia, ponieważ przez moczary od strony wschodniej prowadziła tylko jedna dróżka. W 1264 roku spotkali się w Tarnowie: książę Rusi Halickiej Daniel z księciem polskim Bolesławem Wstydliwym i wspólnie dokonali rozgraniczeń księstw. Granica miała przebiegać między Rzeszowem a Czudcem.

Po zjednoczeniu Polski przez Władysława Łokietka właściwy Rzeszów nadal pozostawał w rękach Rusinów. Dopiero około roku 1340 Kazimierz Wielki przyłącza do Polski Księstwo Włodzimiersko-Halickie. Ziemie te obsadził swoimi zaufanymi poddanymi i rycerzami. Włość rzeszowską dnia 19 stycznia 1354 dostaje Jan Pakosławic herbu Półkozic ze Strożyska, który przyjął nazwisko Rzeszowski.

Etymologia nazwy

Nazwa Rzeszów pochodzi od słowiańskiego imienia Rzech, Rzesz bądź Rzetysław. Według legendy założyciel grodu nad Wisłokiem bronił osady przed najazdami rabusiów. Na jego pamiątkę w geście wdzięczności miasto nazwano jego imieniem.

Legenda o św. Wojciechu

Według legendy św. Wojciech, wędrując z Pragi do Gniezna, przechodził koło Rzeszowa. Postanowił odpocząć na pobliskim wzgórku koło grodu. Gościnni mieszkańcy postanowili go jednak przyjąć do swoich domów. Wojciech pytany przez nich o rzeczy dotyczące świata i życia wygłosił kazanie. Na pamiątkę jego wizyty kościół parafialny nazwano jego imieniem.

Czasy historyczne – średniowieczne miasto lokacyjne (od poł. XV w.)

Akt nadania praw miejskich (19 stycznia 1354 rok)

Kazimierz Wielki
(według Jana Matejki)

Przywilej lokacyjny został nadany Janowi Pakosławicowi ze Stróżysk na polecenia Kazimierza III Wielkiego. Dokument sporządził kanclerz krakowski – Zbigniew.

Rozwój miasta

Władca nakazał nowemu panu utworzenie miasta na prawie magdeburskim. Nowy zarządca miał jednak problem z wyborem miejsca pod lokację miasta, gdyż istniały tu już 2 grody. Możliwe, że istniał i trzeci w okolicach dzisiejszej ulicy Grodzisko. Ostatecznie wybrał miejsce pomiędzy nimi przy lessowym pagórku, jednak przeniósł do niego większość mieszkańców i nazwę Rzeszów. Teza zaproponowana przez Kotulę mówi o potencjalnym 2. grodzie, bez nazwy, który mógł istnieć w rejonie nowo lokowanego miasta. Hipotezę tę potwierdza w swoim opracowaniu Janusz Kurtyka. Świadczy o tym używanie w akcie lokacyjnym terminu oppidum, które stosowano względem osad na prawie niemieckim, bądź nielokowanych miejscowości. Wedle hipotezy Janusza Kurtyki możliwe było w tym miejscu (na lewobrzeżu Wisłoka) osadnictwo ruskie. Nazwa tego przysiółka, które z czasem zostało wchłonięte przez miasto to Wolica lub Stara Wola, ustalono ją na podstawie zapisków dotyczących małego drewnianego kościółka NMP, który istniał w tej miejscowości. W 1390 występuje już jako suburbium. Istnieje również możliwość, przytoczona również przez Kurtykę, że próbę lokacji Rzeszowa na prawie niemieckim podjęto przed 1354 rokiem, a podjąć się mięli ostatni Rurykowicze halicko-włodzimierscy, synowie Jerzego – Andrzej II Halicki i Lew II. Wówczas w Księstwie istniały miasta, lokowane według reguły magdeburskiej (np. Lwów czy Przemyśl), w tym czasie „zasadzono” również Sanok. Przy takim stanie rzeczy lokacja Kazimierza byłaby tylko potwierdzeniem zamiarów kniaziów halickich względem istniejącej już osady. Proces kolonizacyjny nie skupił się jedynie na mieście, objął również wsie, np. Mrowlę, po dwóch próbach lokacji: z 1347 i 1352, ostatnia – dokonana w roku 1367 roku okazała się udaną.

W takim stanie rzeczy praca wykonana przez zasadźcę nie byłaby prowadzona od podstaw, a polegałaby raczej na rozbudowie wcześniej istniejącego założenia. Historycznie potwierdzone jest jednak wybudowanie kościółka, rynku i cmentarza. Granica przebiegała przez dzisiejsze ulice Króla Kazimierza, Bożniczą, Kopernika. Siedzibą władcy pozostał gród na Staromieściu. Po ostatecznym wybraniu miejsca i lokalizacji miasta gród miał powierzchnię ok. 1,5 km². To co może dziwić, to bardzo mały obszar nowo założonego miasta, nawet jak na średniowiecze. Możliwe, że te tereny zostały siłą odebrane lokalnym wsiom. Prace nie skupiały się wyłącznie na „nowym” grodzie. Około 1360 roku Pakosławica wystawił kościół w Rzeszowie na Staromieściu (wcześniej najprawdopodobniej parafia rzymska zajmowała budynek byłej cerkwi). Zmarł ok. 1374 roku. Miał trzech synów, z których każdy miał na imię Jan: Jan Feliks Rzeszowski – proboszcz fary w Przemyślu, bp Jan Rzeszowski proboszcz kościoła św. Michała na zamku krakowskim, spowiednik królewski i Jan z Rzeszowa Staromiejski, który odziedziczył włość rzeszowską.

Istnieje również hipoteza przytoczona przez Edwarda Webersfelda w 1906 roku na łamach lwowskiego czasopisma „Nasz Kraj”, która mówi, że miasto zostało założone przez samego Kazimierza Wielkiego w 1345 w puszczy granicznej oraz że król obsadził w grodzie Niemców wziętych w czasie wyprawy wojennej przeciw Mikołajowi księciu opawskiemu (tzw. Głuchoniemcy). Argumentem za tym twierdzeniem jest również pojawianie się nazwy miasta Rzeszów jako Rischof w dokumentach metropolity przemyskiego Eryka z 1390 roku. Domniemanie takie istniało już w wieku XVI i XVII, a proponował je Szymon Starowolski:

Przypuszczenia te zdają się potwierdzać badania niemieckie przeprowadzone w latach 1939-1945. Wedle wspomnień Franciszka Kotuli, przedstawionych w Tamtym Rzeszowie, w trakcie rozmowy z mjrem Dietrichem, przewodniczącym sądu wojskowego w Rzeszowie, a z wykształcenia doktorem historii na uniwersytecie w Lipsku. Wykonano wówczas szereg zdjęć lotniczych okolicznych wsi, których plan odpowiadałby narzuconemu przez przybyłe z terenów Saksonii społeczności, tj. Waldhufendorf (łanów leśnych).

Główne decyzje dotyczące miasta podejmował dziedziczny. Od niego zależało nadanie pewnych praw miejskich oraz poszerzenie granic. Pierwszą decyzją dotyczącą nowego miejsca grodu było odpowiednie uformowani terenu, tak aby mógł on spełniać funkcje obronne.

Dzięki Rzeszowskim w roku 1363 istniał już w mieście kościół parafialny (fara pw. śś Feliksa i Adaukta), a w roku 1406 parafialna szkoła. Jednak w XV wieku miasto zostało zdewastowane przez pożar. Stosunkowo dużą część jak na tak małe miasto przeznaczono na budowę rynku i ratusza. Sieć drożna ówczesnego Rzeszowa skupiała się w obrębie kościoła. Tu do miasta wpadała droga krakowska i staromiejska, na południe ruch odbywał się dzisiejszą ulica 3 Maja. Należy jednak pamiętać, że ciężar osadniczy w regionie dzisiejszego miasta skupiał się wciąż na terenie Staromieścia, gdzie była siedziba właścicieli ziemskich oraz w północnej części obecnej dzielnicy, czyli tzw. Ruskiej Wsi. Ruska Wieś stanowiła odrębną osadę, zasiedlaną najprawdopodobniej przez Rusinów, którzy zbudowali tam cerkiew. Świątynia greckokatolicka istniała także w Pobitnym.

Na podstawie przywileju lokacyjnego Rzeszowscy otrzymali prawo karania przestępców, budowy fortyfikacji obronnych, w tym zamków oraz prawo do pobierania cła. Włość nie była również w jurysdykcji urzędników królewskich, „aby (miasta i wsie) mogły szybciej być budowane i lokowane”. Przepis ten nie dotyczył wójtów i sołtysów. Od 1354 roku Pakosławica uzywał tytułu Pan na Rzeszowie (dominus de Resov)

W XV wieku włość rzeszowska rozciągała się od Leżajska aż po Czudec i liczyła kilkanaście osad (możliwe, że było ich więcej, ale nie miały one większego znaczenia). Wymienione kolejno w źródłach jako: Rzeszów (oppidium), Krasnepole (Krasne), Antiqua Reschow (Staromieście), Przybyszówka, Łąka, Łukawiec, Palikówka, Powietna (Pobitno), i inne. W 1458 miasto zniszczyli Wołosi i Tatarzy. Po krótkim okresie spokoju miasto zostało ponownie zniszczone przez Tatarów w 1502 roku. Koniec wieku XVI to całkowity rozpad włości rzeszowskiej, uformowanej najprawdopodobniej jeszcze za panowania ruskiego w początkach XIV wieku. Wiele okolicznych wsi zostało przejętych za długi, lub też sprzedanych. Największymi beneficjentami tego procesu byli Ligęzowie i Pileccy.

Handel

Główną przyczyną rozwoju handlu w mieście było jego wygodne ułożenie na szlakach komunikacyjnych z Krakowa na Ruś i z Lublina na dzisiejsze Słowację i Węgry. Główne drogi przebiegały przez ulice 3 Maja, Grunwaldzką, Moniuszki, Kopernika, Stary Rynek i Mickiewicza. Za sprawą krakowskich kupców, handlujących bydłem, Rzeszów po wielkim pożarze w 1427 roku i odbudowie miasto dostało powtórny przywilej lokacyjny i prawo do składowania niektórych produktów. W 1430 roku król zezwolił na omijanie Sandomierza w drodze z Krakowa na wschód. Istniały również specjalne normy, które regulowały szlaki kupieckie w zależności od celu ich podróży i rodzaj bagażu. Ostatecznie Sandomierz stracił na znaczeniu na przełomie XV i XVI wieku z bardzo prozaicznej przyczyny. Droga przez Ropczyce, Rzeszów i dalej Przeworsk i Jarosław była dużo krótsza i łatwiejsza do pokonania. Trakt handlowy przed Rzeszowem od strony Krakowa łączył Trzcianę i Świlczę. Do miasta wpadał najprawdopodobniej na obecny plac Farny, lub na północ od niego w rejonie tzw. Wolicy.

Z handlem wiążą się bezpośrednio początki Rzeszowa, jako miasta. Wedle Marii Borowiejskiej-Birkenmajerowej, która opracowała rozwój urbanistyczny miasta rozwinęła się tu już w XI wieku osada handlowa, która przez następne dwa stulecia ewoluowała w kierunku ośrodka handlowo-rzemieślniczego, aż do lokacji w połowie XIV wieku, kiedy to oficjalnie zostały miastu nadane przywileje i wyznaczony został Rynek. Oprócz drogi wodnej, niezwykle ważną drogą komunikacji była rzeka – Wisłok, która niedaleko Przeworska wpada do Sanu, a dalej do Wisły. Możliwe, że nowy Rynek nie został wyznaczony arbitralnie, a jego plan pokrywał się w znacznej części z wcześniejszym placem handlowym.

Wiadomo, że w mieście istniała komora celna. Początkowo korzyści czerpał z niej w znaczniej mierze wójt dziedziczny, następnie pan.

Już w średniowieczu w mieście były popularne takie gałęzie gospodarki jak tkactwo, sukiennictwo, krawiectwo, kowalstwo, szewstwo, kuśnierstwo, piwowarstwo, złotnictwo. Część z przedstawicieli tych zawodów zaczęła łączyć się w cechy, co jeszcze bardziej przyspieszało rozwój gospodarczy miasta. Cech tkaczy otrzymał oficjalny statut od Małgorzaty, córki Piotra Kmity Lunaka w 1479 roku. W 1435 roku król Władysław III Warneńczyk wytyczył drogę handlową z Rusi do Krakowa przez Rzeszów. W XV wieku do Rzeszowa zaczęli przybywać Żydzi osiedlający się na wschodzie, poza miastem. Z tego okresu pochodzą również niektóre z podmiejskich piwnic, powstałych na skutek ściśnięcia miasta w murach obronnych i braku miejsca.

W historii Rzeszowa znamienny jest fakt, że od początku XV wieku nie ma urzędu wójta dziedzicznego. Ostatnim był Mikołaj, który jako wysłannik królewski podjął się lokacji Mościsk (1404). Jego majątek i prawo do wójtostwa odkupili Rzeszowscy i to oni, a nie jak było to w większości polskich miast w tym okresie, czerpali realne korzyści z zarządzania miastem. Ograniczone były również kompetencje magistratu i wójta sądowego, który zastąpił urząd piastowany przez Mikołaja. Pierwszy magistrat liczył pięciu rajców, z których każdy na przemian sprawował funkcję burmistrza. Radę miejską powoływał i wybierał na okres jednego roku dziedziczny pan miasta. Ława składała się z 7 ławników z wójtem na czele, mianowanym przez właściciela miasta.

Układ przestrzenny

Średniowieczny Rzeszów nie różni się znacznie od współczesnych sobie miast tego typu. Była to osada handlowo-rzemieślnicza o korzystnych warunkach naturalnych, umożliwiająca ewentualną obronę. Znajdowała się na trasie najkrótszego połączenia między Krakowem a Lwowem, w bezpośrednim terenie przygranicznym z Rusią Halicką ostatecznie zdobytą przez Kazimierza III. Początkowo jednak osada miała charakter wyłącznie handlowy i rozwijała się wraz z innymi osadami tego typu (np. Wieliczka, Biecz) od XI wieku począwszy. Przez następne dwa stulecie osada rozwijała się jako targ. W przywileju lokacyjnym król pozwolił na 'dalsze' pobieranie cła Rzeszowskim, stąd wniosek, że było ono już formą podatku wcześniej praktykowaną. Układ urbanistyczny zdawałby się potwierdzać tę tezę. Widoczny do dziś plan rynku oparty na nieregularnym, wydłużonym czworokącie, czy lokalizacja nowego kościoła katolickiego (fary) poza obrębem głównego placu, na obrzeżach przedlokacyjnego miasta, czy wreszcie nazywanie Rzeszowa oppidum w akcie lokacyjnym.

Po lokacji, jak już wcześniej wspomniano, zadaniem dziedzicznego było wyznaczenie miejsca pod nowe budowle publiczne. Co do wcześniejszych losów parafii, nie są one do końca jasne, wprawdzie kościół mógł pochodzić z fundacji królewskiej z ok. 1346 roku, ale najprawdopodobniej powstał dzięki pierwszemu Rzeszowskiemu. Pierwsza świątynia była zapewne drewniana (pw. Feliksa i św.Adiunkta). Nowy, ceglany budynek powstał zapewne w II połowie wieku XIV lub początków wieku XV.

Innym niezwykle ważnym budynkiem był ratusz. Znajdował się on na rynku, a jego istnienie potwierdza dokument z 1427 roku (potwierdzenie przywilejów dla miasta przez Piotra Lunaka). Siedziba pana pozostała najprawdopodobniej w obronnym dworze na Staromieściu. Całość założenia miejskiego była ufortyfikowana.

Do niedawna sądzono, że jedyną „zachowaną pamiątką” po średniowiecznym rodowodzie Rzeszowa jest prezbiterium miejskiej fary. Jednak po konserwacji przeprowadzonej w latach 2008-2009 badania pozwalają stwierdzić, że w trakcie XVII-wiecznej przebudowy zachowano również gotycką nawę.

Rozpad włości

Wskutek skomplikowanej genealogii rodu Rzeszowskich i często braku w prostej linii męskiego potomka włość rzeszowska (określana często jako distictus Rzeschowiensis) uległa licznym podziałom miedzy potomków Jana Pakosławicy. Swoje pierwotne znaczenie straciła siedziba pańska na Staromiesciu. Nowe dwory rozlokowane były w pobliskich wsiach, np. Przybyszówce i Łące. Skomplikowane stosunki między krewniakami spowodowały również wiele procesów, których ślady są odnotowywane m.in. w aktach sądów krakowskich.