Historia Sławna- terytorialnie dotyczy nie tylko terenu ograniczonego dzisiejszymi granicami administracyjnymi miasta. Przez tysiąclecia ludność tu mieszkająca zmieniała w obrębie kilku kilometrów miejsce bytowania, tak jak to miało miejsce w przypadku miejscowości Sławsko.

Neolit

Na Niżu Środkowo- i Zachodnioeuropejskim oraz w Skandynawii budowniczych megalitów zalicza się do kręgu kulturowego nazywanego w archeolo­gii kulturą pucharów lejkowatych. Na Pomorze grupy tej ludności przybyły około 3500 lat p.n.e. z północno-zachodnich Niemiec i Jutlandii.

Zaledwie kilka kilometrów od Sławna, w Borkowie znajduje się cmentarzysko, bodaj najlepiej zachowane na wschód od Odry, datowane na neolit oraz na wczesne (X - XI wiek) i późne średniowieczne (XIV - XV wiek). Ślady z tego ostatniego okresu zarejestrowano zwłaszcza w obrębie starej zabudowy wsi. W kilku miejscach rozpoznano ludność łużycko-pomorską.

Wielkie kamienie w budownictwie sepul­kralnym występowały i występują w różnych kulturach świata - nie wszę­dzie chodzi o megalityzm. Tu są dolmeny (Borkowo) i formy doń zbliżone. W Europie megality rozpowszechniły się w okresie neolitu (V - III tysiąclecie p.n.e.), natomiast na Niż Polski idee megalitycz­ne dotarły w III tysiącleciu p.n.e. W Muzeum w Koszalinie z badań w Borkowie znaj­dują się 4 siekiery, grot oszczepu i gładzik z grobowca nr 4 oraz tylko jedna siekiera krzemienna z grobowca nr 3. Jest jeszcze kilka innych narzędzi krzemiennych i kamiennych z Borkowa, ale pocho­dzących prawdopodobnie z innych luźnych znalezisk.

Podstawą utrzymania ludności tej kultury była hodowla zwierząt domowych i prymitywne rol­nictwo. Zasoby żywności uzupełniano zbieractwem, łowiectwem i rybołówstwem. W życiu codziennym posługiwali się narzędziami z krzemienia, kamienia, kości, rogu i drewna; posiadano doskonałą umiejętność lepienia naczyń glinianych, bogato zdobio­nych, rozwinięte było również tkactwo. Osady zakładano na piaszczystych terasach w pobliżu wody, budując drewniane domy prostokątne lub kwadratowe. Dobrze zachowa­ne osady tej kultury i cmentarzyska megalityczne na Pomorzu odkryto i przebadano w rejonie Łupawy i Poganic.

Kultura łużycka

Na północny zachód od Sławna, nad rzeką Wieprzą, jest położony obronny gród Stary Kraków (grodzisko), przy starej drodze do podobnego grodu z epoki brązu- Gałęziowo. Są to grodziska przypisywane kulturze łużyckiej. Stary Kraków jest oddalony od Sławna o ok. 9 km. Tam, w czasie gdy ludność tej kultury jeszcze zamieszkiwała ów gród obronny, był zapewne brzeg morski: nastąpiły od wtedy zmiany – inny poziom wody w Bałtyku, wywyższanie się gruntu, zmiany koryta Wieprzy, inna ilość płynącej w niej wody. Wokół Sławna jest wiele miejsc, nie wyłączając samego Sławska, gdzie znalezione zostały zabytki przypisywane ludności kultury łużyckiej.

Nie są znane powody opuszczenia grodów. Kultura łużycka na przełomie Hallstattu C i Hallstattu D (VII – VI w p.n.e.) przeobraziła się w kulturę pomorską.

Ludność kulury łużyckiej pozostawiła po sobie przepiękną zdobioną ceramikę, ozdoby, oraz grodziska.