Horace Walpole

Horace Walpole 4. Earl Orford (ur. 24 września 1717 w Londynie, zm. 2 marca 1797), pisarz angielski, syn Roberta Walpole'a pierwszego premiera Wielkiej Brytanii. Od 1791 roku był hrabią Orford.

Od 1741 zasiadał w brytyjskim parlamencie. Był jednym z twórców gotycyzmu. Wzniósł pierwszą na wyspie rezydencję w stylu nawiązującym do gotyku – Strawberry Hill. Był autorem pierwszej na świecie powieści gotyckiej Zamczysko w Otranto. Powieść gotycka (1764, wydanie polskie 1974). Jego korespondencja Letters (t. 1 - 19) stanowi cenny dokument życia kulturalnego epoki.

Życie

Walpole urodził się w Londynie jako najmłodszy syn brytyjskiego premiera Roberta Walpola. Tak jak jego ojciec, uczył on się w Eton College i King’s College w Cambridge. Po ukończeniu uniwersytetu, Walpole wybrał się w Grand Tour z poetą Thomasem Grayem, podczas którego obaj uwikłali się w liczne dysputy. Podczas wizyty we Francji, związał się on z Mademouiselle du Deffand, lecz nie ma dowodu na to, że był między nimi związek o charakterze seksualnym. Walpole wrócił do Anglii w 1741, wchodząc do parlamentu i stając się jego członkiem dla okręgu Callington w Kornwalii. Pozostał nim także po śmierci swojego ojca w 1745 roku, sprawując urząd o 1768 roku. Nigdy nie miał ambicji politycznych, chociaż był uwikłany w sprawę Johna Bynga w 1757 roku.

Jego architektoniczną kreacją, istniejącą do dzisiaj, jest Strawberry Hill, dom, który zbudował w Twickenham, w południowo-zachodnim Londynie, w którym wskrzesił styl gotycki, wiele dekad przed jego następcami z czasów wiktoriańskich. Wymyślne połączenie neogotyku stało się nowym architektonicznym trendem. Jego ojciec został Hrabią Orford w 1742 roku. Starszy brat, 2. Hrabia Orford (1701–1751), przekazał tytuł synowi, 3. Hrabiemu Orford (1730–1791). Kiedy ten zmarł nie wstępując w związek małżeński, Horace Walpole otrzymał tytuł 4. Hrabiego Orford.

W 1769 fałszerz Chatterton wysłał Walpolowi pracę Rowley's History of England, rzekomo autorstwa Rowley’a, przez co udało mu się na krótko oszukac pisarza. W 1770 roku Chatterton popełnił samobójstwo, a Walpole został niesłusznie oskarżony o przyczynienie się do jego śmierci. Zmarł w 1797 roku, a jego tytuł nie był więcej używany. Pozostawił po sobie dużą ilość korespondencji, która została opublikowana w wielu tomach poczynając od 1798 roku. Podobnie duża kolekcja jego dzieł, wliczając w to pisma historyczne, została opublikowana bezpośrednio po jego śmierci.

Polityka

Tak jak jego ojciec, był on zwolennikiem króla Jerzego II Hanowerskiego i królowej Karoliny, stając po ich stronie przeciw ich synowi, Fryderykowi, księciu Walii, o którym pisał złośliwie w jego wspomnieniach. Był też częstym gościem na Boyl Farm w Thames Ditton, gdzie poznał Boyle – Walsinghamów oraz lorda Hertforda. Ojciec został Hrabią Orford w 1742 roku. Starszy brat, 2. Hrabia Orford (1701–1751), przekazał tytuł synowi, 3. Hrabiemu Orford (1730–1791). Kiedy ten zmarł nie wstępując w związek małżeński, Horace Walpole otrzymał tytuł 4. Hrabiego Orford.

Życie osobiste

Orientacja seksualna Walpole'a była przedmiotem różnych spekulacji. Nigdy nie był żonaty, choć zaangażowany w szereg nieskonsumowanych flirtów z wolnymi stanem kobietami. Do bliskich mu osób zaliczano Anne Seymour Damer i Mary Berry, którą niektóre źródła określały jako lesbijkę. Wiele ówczesnych osób określało go jako zniewieściałego. Historyk architektury Timothy Mowl w jego biografii Horace Walpole: The Great Outsider zakładał, że Walpole był zdeklarowanym homoseksualistą i wnioskował, że miał on romans z Thomasem Grayem podczas ich wspólnej podróży, porzucając go następnie dla lorda Lincolna. Mimo to, nie ma dokładnych dowodów na to, poza rozległą korespondencją Walpole'a, a wcześniejsi biografowie tacy jak Lewis, Fothergill i Robert Wyndham Ketton-Cremer pisali, ze był on aseksualny.