Hugo de Vermandois zwany Le Maisné (Młodszy) (ur. 1057 - zm. 18 października 1101 w Tarsie) - hrabia Vermandois i Valois, syn króla Francji, Henryka I i Anny Kijowskiej.

Na początku 1096 Hugo i jego brat Filip I zaczęli rozważać udział w krucjaty, po tym jak do Paryża dotarły wieści z Clermont. Filip sam nie mógł uczestniczyć w krucjacie, ponieważ został ekskomunikowany, Hugo natomiast postanowić wziąć w niej udział. W lecie 1096, opuścił Francję i udał się do Włoch, skąd statkiem dostał się do Bizancjum (inne armie krzyżowców wszystkie podróżowały lądem). Podczas drogi wielu rycerzy z armii dowodzonej przez Emicho i pokonanej przez Węgrów przyłączyło się do Hugona. Hugo wypłynął z Bari, przed portem bizantyjskim w Dyrrachium sztorm zniszczył wiele z jego statków.

Hugh i większość jego rycerzy została uratowana i wysłana pod eskortą do Konstantynopola, gdzie przybyli w listopadzie 1096. Przed przybyciem Hugo wysłał arogancki list do cesarza Aleksego I Komnena, domagając się aby cesarz uznał się za jego wasala.

W 1098 po sukcesie krzyżowców pod Antiochią, Hugona wysłano z powrotem do Konstantynopola, aby przyprowadził posiłki od cesarza. Aleksy nie był zainteresowany wspieraniem krzyżowców, a Hugo zamiast wrócić do Antiochii i pomóc w planowaniu oblężenia Jerozolimy, wrócił do Francji. W domu potępiono go za to, że nie dotrzymał przysięgi krzyżowca i nie zakończył swojej "pielgrzymki" w Jerozolimie. Papież Paschalis II chciał go nawet ekskomunikować. W 1101 Hugo dołączył do drugiej fali krzyżowców, we wrześniu w bitwie z Turkami został ranny i zmarł z powodu ran w październiku.

Potomstwo

Ożenił się z Adelajdą (ur. ok. 1062 - zm. 1124), córką Herberta IV, hrabiego de Vermandois. Miał 9 dzieci:

Hugo w literaturze

Pojawia się w powieści Zofii Kossak pt. Krzyżowcy.

Przypisy