Humphrey de Bohun, 3. hrabia Hereford

Humphrey de Bohun (ur. ok. 1249, zm. 31 grudnia 1298 w Pleshley Castle hrabstwie Essex), angielski możnowładca, syn Humphreya de Bohun (syna 2. hrabiego Hereford) i Eleanor de Braose, córki 10. barona Abergavenny.

Jego matka zmarła w roku 1251. W 1264 r. Humphrey był przez kilka miesięcy Lordem Strażnikiem Pięciu Portów. Rok później zmarł jego ojciec z ran odniesionych w bitwie pod Evesham. Po śmierci dziadka w 1275 r. Humphrey odziedziczył tytuły 3. hrabiego Hereford i 2. hrabiego Essex, a także urząd Lorda Wielkiego Konstabla.

Walia (wal. Cymru, ang. Wales) – jedna z czterech części składowych w Wielkiej Brytanii, celtycka kraina historyczna, część składowa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

Essex jest hrabstwem niemetropolitarnym we wschodniej Anglii, graniczy z hrabstwami: Cambridgeshire i Suffolk od północy, Kent od południa, Hertfordshire od zachodu oraz z Miastem Londynem od południowego zachodu. Centrum regionu jest miasto Chelmsford.

Jeszcze przed odziedziczeniem tytułów hrabiowskich brał udział w wyprawach Rogera Mortimera na Walię. Brał również udział w wyprawach na Szkotów. Kilkakrotnie buntował się przeciwko królowi Edwardowi I. W 1277 r. stanął na czele buntu feudałów z Marchii Walijskich. Bunt ten zakończył się uwięzieniem Hereforda i wypłatą przez niego 10 000 marek odszkodowania.

Edward I, zwany Długonogim (ang. Longshanks) lub Młotem na Szkotów (ang. Hammer of the Scots) (ur. 17 czerwca 1239 w Londynie, zm. 7 lipca 1307 w Burgh koło Carlisle) – król Anglii od 1272 r., najstarszy syn króla Henryka III i Eleonory, córki Rajmunda Beregara IV, hrabiego Prowansji. Zyskał sławę wojownika, który podbił Walię i ujarzmił Szkocję.

Szkocja (ang. Scotland, gael. Alba) – dawniej niezależne królestwo, obecnie część składowa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Obejmuje północną część wyspy Wielkiej Brytanii oraz Hebrydy, Orkady i Szetlandy. Od południa graniczy z Anglią. Krajobraz w przeważającej części wyżynny i górski. Klimat umiarkowanie ciepły, wybitnie morski. Na północy Szkocji Góry Kaledońskie i Grampiany, na południu Wyżyna Południowoszkocka. W centrum niewielka Nizina Środkowoszkocka skupiająca większą część ludności.

Hereford ponownie zbuntował się w 1294 r. razem z Rogerem Bigodem, 5. hrabią Norfolk. Udało mu się jednak powrócić do łask królewskich. W 1298 r. wziął udział u boku króla w jego wyprawie na Szkocję. Odznaczył się 22 lipca w bitwie pod Falkirk. Zmarł niedługo później 31 grudnia 1298 r. Niektóre źródła przesuwają datę jego śmierci na 1 stycznia 1299 r. Został pochowany w opactwie Walden.

Ang. Elizabeth II, By the Grace of God, of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland and of Her other Realms and Territories Queen, Head of the Commonwealth, Defender of the Faith

Po 1264 a przed 17 lipca 1275 r. poślubił Maud de Fiennes (ok. 1250 - przed 31 grudnia 1298), córkę Ingelrama de Fiennes i Isabel de Conde. Humphrey i Maud mieli razem jednego syna, Humphreya (1276 - 16 marca 1321/1322), który odziedziczył wszystkie ojcowskie tytuły.