Hydra lernejska - Polski Serwis Naukowy

Walka Heraklesa z Hydrą Lernejską

Hydra lernejska – w mitologii greckiej potwór, wielogłowy wąż wodny, spłodzony przez Tyfona i Echidnę. Hydra podobna była do psa, lecz miała 8 lub 9 wężowych łbów. Jeden ze łbów hydry był nieśmiertelny. Według innych wersji, hydra miała nawet 50 lub 100 głów. Na miejscu odciętej odrastały dwie lub trzy nowe głowy. Hydra była bardzo jadowita, a nawet zapach jej śladów miał powodować śmierć. Potwór, który norę miał u źródła rzeki Amymone, pustoszył okolice Lerny, która leżała w okolicach Argos.

Tyfon (także Tyfeus, gr. Τυφῶν Typhōn) – najmłodszy syn Gai i Tartarosa. Wg innej wersji miał być synem Hery, poczętym bez udziału mężczyzny.

Herakles (gr. Ἡρακλῆς Heraklēs, Ἡρακλές Heraklés, łac. Heracles, Hercules) – jeden z herosów w mitologii greckiej, syn Zeusa i śmiertelniczki Alkmeny. W mitologii rzymskiej utożsamiany z Herkulesem. Znany był z wielkiej siły, męstwa, zapaśnictwa i umiejętności wojennych, zwłaszcza celnego strzelania z łuku. Lubiany przez Zeusa i Atenę, był prześladowany przez zazdrosną Herę.

Zgładzenie Hydry było drugą pracą, którą Herakles (Herkules) musiał wykonać dla króla Eurysteusza. Herakles wywabił hydrę z nory za pomocą płonących strzał, a następnie wstrzymał oddech i ją schwytał. Potwór z kolei usiłował owinąć mu się naokoło nóg. Herakles rozbijał głowy hydry pałką, lecz wówczas na tym miejscu wyrastały nowe głowy. W końcu skorzystał z pomocy swojego siostrzeńca Jolaosa, który przypalał miejsca po odciętych głowach, zapobiegając wyrastaniu nowych. Potem Herakles odciął mieczem nieśmiertelną głowę i zakopał pod głazem.

Hydra (łac. Hydra, dop. Hydrae, skrót Hya) – największy pod względem powierzchni gwiazdozbiór na niebie. Znajduje się w pobliżu równika niebieskiego.

Mitologia grecka – zbiór mitów przekazywanych przez starożytną tradycję grecką opowieści o bogach, boginiach, herosach, wyjaśniających miejsce człowieka w świecie, oraz samo funkcjonowanie świata, jego stworzenie i historię. Z mitologii czerpano wiedzę na temat świata i rozwijano na tej podstawie normy etyczne wyznaczające miejsce człowieka w ustalonym porządku świata. Wiedza płynąca z mitów nie stanowiła jednak nigdy "prawdy objawionej" i otwarta była na dyskurs, polemikę i krytykę. Sama zaś starożytna religia grecka, chociaż nie sposób o niej mówić w oderwaniu od mitologii będącej jej elementarną częścią składową, opierała się w znacznym stopniu na ortopraksji (jedności praktyk religijnych), nie zaś ortodoksji (jedności poglądów).

W żółci zabitej Hydry lernejskiej Herakles zanurzył groty strzał, zatruwając je w ten sposób i powodując, że nawet ich draśnięcia były śmiertelne. Stało się to jednak pośrednio przyczyną jego śmierci (zobacz: Dejanira).

Eurysteusz nie zaliczył jednak tej pracy jako wykonanej, gdyż Herakles korzystał z pomocy Jolaosa, przez co heros musiał wykonać pracę dodatkową.

Mityczna Hydra lernejska, którą zgładził Herakles (Herkules), jest utożsamiana z gwiazdozbiorem Hydry (Hydra).

Jolaos - w mitologii greckiej syn Ifiklesa, bratanek, wierny przyjaciel i towarzysz Heraklesa. Ożenił się z jego żoną Megarą. Uczestniczył w polowaniu na Dzika kalidońskiego.

Eurysteus (Eurysteusz) – wnuk Perseusza. Został królem Myken, ponieważ Hera przyspieszyła jego narodziny opóźniając przyjście na świat jego kuzyna, Heraklesa, gdyż zazdrosna o dziecko Alkmeny nie chciała, by to ono zgodnie z obietnicą Zeusa zostało w przyszłości królem w Mykenach. Dla Eurysteusa Herakles musiał wykonać dwanaście prac, w ramach pokuty za zabicie własnej żony i dzieci.

W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Hydra lernejska

Bibliografia

Robert Graves: "Mity greckie", Warszawa 1974