Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

Czerniak złośliwy jest często występującym nowotworem złośliwym skóry. Niestety wyniki leczenia czerniaka w Polsce należą do najgorszych w Europie. Niezrozumiałe pozostają przyczyny późnego rozpoznawania czerniaka skóry, którego diagnostyka jest najprostszą i najtańszą w całej onkologii.

Kierujemy do Ciebie prośbę o wypełnienie anonimowej ankiety, która pozwoli na ocenę naszej wiedzy o czerniaku skóry, a w szczególności o profilaktyce i leczeniu tej choroby.
Czas jaki to zajmie - około 10-15 minut.

Czy chcesz pomóc w badaniach naukowych - odpowiedzieć na nasze pytania?

TAK, wypełniam
NIE, odmawiam

Zebrane informacje wykorzystane zostaną wyłącznie do celów naukowych
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
Rzeka Biała Tarnowska odzyska swoje funkcje przyrodnicze
Działania zmierzające do przywrócenia funkcji przyrodniczych prowadzone są w dolinie rzeki Biała Tarnowska (woj. małopolskie). Planowane jest odnowienie populacji łososia i innych zwierząt oraz przywrócenie lasów łęgowych w zasięgu wód powodziowych. Proje...
 
Firmy biotechnologiczne Europy Środkowej spotkają się w Łodzi
Działalność stowarzyszenia środkowoeuropejskich firm biotechnologicznych zostanie zainicjowana 12 maja w Łodzi podczas Środkowoeuropejskich Targów Biotechnologii i Innowacyjnej Biogospodarki - BioForum 2011. Pomysłodawcami stowarzyszenia są Węgrzy. W projekcie ...
 
Realizatorzy projektu UE ostrzegaja przez masowymi uwalnianiem CO2 do powietrza spowodowanym suszami w Europie
Jako że tegoroczna susza dotyka nadal wiele regionów Europy, realizatorzy projektu zintegrowanego, finansowanego przez UE, ostrzegli, że ginące uprawy, wyschnięte gleby i pożary lasów związane z panującymi warunkami spowodują uwolnienie milionów ton dwutlenku węgla do atmosfery, jeszcze bardziej przyspieszają...
 
Rozmowy przez komórkę chronią przed chorobą Alzheimera?
Długotrwałe działanie fal elektromagnetycznych emitowanych przez telefony komórkowe może wzmacniać naszą pamięć i chronić, a nawet hamować rozwój choroby Alzheimera - o swoich zaskakujących wynikach badań na myszach naukowcy z USA informują na łamach pism...
 
Bioenergia rusza z bloków startowych w Europie Północno-Zachodniej
Redukcja ilości śmieci, które trafiają na wysypiska w Europie jest celem nowego, finansowanego ze środków unijnych projektu poświęconego bioenergii, którego realizacja właśnie się rozpoczęła. W ramach projektu BioenNW (Zaopatrywanie Europy Północno-Zachodniej w loka...

Reklama:


Hydronimy staroeuropejskie

Czy wiesz że...?
Odra (czes. i dł. Odra, niem. Oder, gł. Wodra, łac. Viadua, Viadrus) – rzeka w Europie Środkowej, w zlewisku Morza Bałtyckiego, na terenie Czech, Polski i Niemiec. Pod względem całkowitej długości jest drugą (po Wiśle) rzeką Polski. Biorąc pod uwagę tylko jej część w granicach Polski jest trzecią rzeką pod względem długości (po jej dopływie Warcie).

Marija Gimbutas (ur. 21 stycznia 1921 w Wilnie, zm. 2 lutego 1994 w Los Angeles) - amerykańska archeolog pochodzenia litewskiego, profesor Uniwersytetu Kalifornijskiego, badaczka europejskich religii i kultur neolitycznych i epoki brązu.

Języki bałtyckie - grupa języków w obrębie języków indoeuropejskich, którymi w czasach historycznych posługiwali się Bałtowie na terenach od ujścia Wisły po południowe granice dzisiejszej Estonii (północne krańce łotewskiej krainy zwanej Liwonia). Większość języków z grupy bałtyckiej wymarło, co znacznie zawęziło obszar ich występowania.

Hydronimy staroeuropejskie - hydronimy (nazwy zbiorników wodnych) w hipotetycznych językach staroeuropejskich. Określenie "staroeuropejskie" (niem. alteuropäisch) zostało wprowadzone w 1964 przez Hansa Krahego na oznaczenie języka najstarszej zrekonstruowanej warstwy hydronimów w środkowej i zachodniej Europie z okresu przedgermańskiego i przedceltyckiego. Są one datowane przez Krahego na II tysiąclecie przed Chrystusem. Wg jednej z teorii, język hydronimów staroeuropejskich ma charakter aglutynacyjny i przedindoeuropejski (zobacz: języki azjanickie).

Bałkany – region Europy, obejmujący w przybliżeniu obszar Półwyspu Bałkańskiego. Jednak nazwa ta mniej odnosi się do geografii, a bardziej do wspólnoty historyczno-kulturowej. Przy takim podejściu o przynależności danego kraju do Bałkanów decydują cechy kulturowe (np. język należący do ligi bałkańskiej, pewne elementy kultury ludowej), społeczne (np. wieloetniczność, współwystępowanie katolicyzmu, prawosławia i islamu) oraz historyczne (np. dawna przynależność do Cesarstwa Bizantyjskiego, zasiedlenie przez Słowian w VI wieku naszej ery, a przede wszystkim doświadczenie panowania tureckiego).

Język pragermański - rekonstruowany wspólny język ludów germańskich, wywodzący się z języka praindoeuropejskiego. Prajęzyk rodziny języków germańskich.

Terminu staroeuropejski w znaczeniu językowym nie powinno się mylić z tym samym określeniem użytym przez Mariję Gimbutas na oznaczenie neolitycznej kultury starej Europy.

Zasięg

Postulowane staroeuropejske nazwy rzeczne występują w rejonie Bałtyku, południowej Skandynawii, Europie Centralnej, Francji, na Wyspach Brytyjskich, i na półwyspach Iberyjskim i Apenińskim. Jest to skorelowane z rozkładem "zachodnioeuropejskich dialektów" indoeuropejskich: celtyckich, italskich, germańskich, bałtyckich, ilirskich. Charakterystycznie wyłączone wydają się rejony Bałkanów i Grecji oraz wschodnie rejony zasiedlenia Słowian.

Drac (fr. Le Drac) – rzeka w Alpach Delfinackich we Francji. Jej dolina na znacznym odcinku oddziela krystaliczne masywy centralne na wschodzie (Écrins) od wapiennych masywów Prealp na zachodzie (Dévoluy, Vercors).

Duero (hiszp. Duero, port. Douro, łac. Durius) – rzeka w Hiszpanii i Portugalii. Najbardziej zasobna w wodę na Półwyspie Iberyjskim. Obszar źródłowy w Górach Iberyjskich na wysokości 2080 m w masywie Sierra de Urbión, na północny zachód od miasta Soria w Hiszpanii.

Przykład

Dur, przedceltycki rdzeń oznaczający wodę, potok :

  • rzeka Adur (Sussex, Wielka Brytania)
  • rzeka Dour, łaciński Dubris (Kent, Wielka Brytania)
  • rzeka Dore (Francja)
  • rzeka Doron (Francja)
  • rzeka Dordogne < Durānius (Francja)
  • rzeka Douro (Duero) (Portugalia i Hiszpania)
  • rzeka Dronne (Francja)
  • rzeka Dropt < Rzymski Drotius (Francja)
  • rzeka Drave i prawdopodobnie rzeka Drac (Francja)
  • rzeka Drawa (dopływ Dunaju) (Drau) (Włochy, Austria, Słowenia, Chorwacja, Węgry)
  • rzeka Drawa (Polska)
  • rzeka Durance (Francja)
  • rzeka Durenque, dopływ rzeki Agout (Francja)
  • rzeka Eder (Niemcy)
  • rzeka Odra (Polska) lub Oder (Niemcy)
  • Źródła

  • Hans Krahe, Unsere ältesten Flussnamen, Wiesbaden (1964).
  • Przypisy

    1. Theo Vennemanngen gen. Nierfeld: Europa Vasconica, Europa Semitica. Berlin; New York: Walter de Gruyter, 2003. ISBN 3-11-017054-X (lub ISBN 978-3-11-017054-2). 
    2. Gerhard Rohlfs, Le Gascon, 1935.
    Neolit (zob. neo - "nowy", lit - "kamień"; inaczej młodsza epoka kamienia) - końcowy okres epoki kamienia (poprzedzający epokę brązu). Jego charakterystyczne cechy to uprawa roślin i hodowla zwierząt oraz stałe osady. Proces ten nazwano "rewolucją neolityczną". W neolicie rozwijają się też nowe techniki obróbki kamienia, takie jak gładzenie powierzchni i wiercenie otworów. Nazwa epoki wprowadzona przez Johna Lubbocka w 1865 roku.

    Gerhard Rohlfs (ur. 14 kwietnia 1831 w Bremie, zm. 2 czerwca 1896 w Bad Godesbergu), niemiecki podróżnik. Przez ponad piętnaście lat wędrował po Afryce i jako pierwszy Europejczyk dotarł do wielu regionów Czarnego Lądu. Niektórzy badacze podejrzewali, że był szpiegiem i awanturnikiem. W latach 1855 - 1860 służył we francuskiej Legii Cudzoziemskiej i brał udział w podboju Algierii.





    Czy wiesz że...? beta

    Stara Europa – termin wprowadzony przez Marija Gimbutas do określenia, według niej, stosunkowo jednorodnej i rozpowszechnionej przed-indoeuropejskiej neolitycznej kultury w Europie, w szczególności Malty i przedhistorycznych Bałkanów.
    Przedindoeuropejski substrat językowy - grupa języków, używanych w Europie i Azji Przedniej przed przybyciem na te tereny ludów mówiących językami indoeuropejskimi - najstarsza znana warstwa językowa tych terenów. Na określenie substratu przedindoeuropejskiego używano dawniej nazwy języki azjanickie, współcześnie języki tej grupy dzieli się na mniejsze ligi, bądź rodziny językowe.
    Dronne – rzeka w południowo-zachodniej Francji. Wypływa z Masywu Centralnego niedaleko miejscowości Châlus. Przepływa przez następujące departamenty:
    Języki celtyckie - grupa językowa w obrębie języków indoeuropejskich. Wiele języków z tej grupy wymarło. Współcześnie grupa ta jest reprezentowana przez języki: iryjski (irlandzki), szkocki (gaelicki), walijski i bretoński. Również te języki zagrożone są wymarciem, dlatego też prowadzone są działania na rzecz ich zachowania. Posługuje się nimi około 1,3 mln mówiących.
    Języki ilirskie a. iliryjskie, także: język iliryjski - to wspólna nazwa nadana prawdopodobnie blisko spokrewnionym ze sobą wymarłym językom z rodziny indoeuropejskiej, używanym w starożytności przez plemiona iliryjskie na obszarze zachodnich Bałkanów oraz południowo-wschodniej Italii (dzisiejszy włoski region Apulia, na tym terenie w użyciu był język mesapijski).
    Hydronim (z greckiego hydor (ὕδωρ), "woda" oraz onoma (ὄνομα), "nazwa, imię") - nazwa rzeki, jeziora, bądź też innego zbiornika wodnego. Hydronimami zajmuje się dział językoznawstwa zwany hydronimią.
    Aglutynacyjność (dosł. sklejanie) – w językoznawstwie proces morfologiczny polegający na stosowaniu różnego rodzaju afiksów, określających funkcję składniową wyrazu w wypowiedzeniu. Od końcówek fleksyjnych afiksy te odróżnia luźniejszy związek z rdzeniem wyrazu oraz ich częsta jednofunkcyjność – zazwyczaj określają one tylko jedną kategorię gramatyczną, co niesie za sobą konieczność jednoczesnego dodawania do wyrazu wielu afiksów (np. tur. geliyorum = "idę", gdzie -iyor oznacza czas teraźniejszy, a -um pierwszą osobę).
    Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

    Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
    Nie mogą być traktowane jako porady.