III wojna Rzymu z Macedonią - Polski Serwis Naukowy

III wojna macedońska miała miejsce w latach 171 p.n.e.-168 p.n.e.

Po zajęciu Ilirii Rzymianie kontynuowali ekspansję na ziemie greckie. Podboje Rzymian wspierały państwa związku etolskiego szukające sojuszników w wojnie z umacniającą swą pozycję Macedonią. Rzymianie wykorzystali greckich sojuszników do kolejnych zwycięstw (nad Filipem V pod Kynoskefalaj w 197 p.n.e., nad Antiochem III Wielkim pod Magnezją w 190 p.n.e.

Republika Macedonii (maced. Република Македонија, alb. Republika e Maqedonisë), na forum międzynarodowym państwo określane jest tymczasową nazwą Była Jugosłowiańska Republika Macedonii – BJRM, (ang. Former Yugoslav Republic of Macedonia – FYROM, mac. Поранешна Југословенска Република Македонија – ПЈРМ, transliteracja Poranešna Jugoslovenska Republika Makedonija – PJRM, alb. Ish Republika Jugosllave e Maqedonisë – IRJM) lub Macedonia – państwo na Półwyspie Bałkańskim, powstałe po rozpadzie Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Jugosławii.

Antioch III Wielki (ur. około 242, zm. 187 p.n.e.) – hellenistyczny władca (w latach: 223-187 p.n.e.) największego państwa powstałego na gruzach imperium Aleksandra Wielkiego – państwa Seleucydów (Seleukidów) rozciągającego się na Bliskim Wschodzie.

W 171 p.n.e. doszło do trzeciej wojny z Macedonią. Król Macedonii Perseusz odniósł początkowo kilka sukcesów, zdołał pozyskać poparcie znacznej części Grecji, zyskał neutralność Pergamonu i Rodos, dotychczas wiernych sprzymierzeńców Rzymu,. Konflikt zakończył się jednak zwycięstwem Rzymian a rozstrzygające starcie miało miejsce pod Pydną w 168 p.n.e., gdzie wojska rzymskie pokonały Macedończyków pod wodzą Perseusza. Sukcesy te pozwoliły Rzymianom na uzyskanie hegemonii w całej Grecji. Po wojnie Rzymianie podzielili Macedonię na cztery republiki, raz na zawsze wyrzucając ją poza nawias wielkich potęg, by w kilka lat po buncie Andriskosa zamienić Macedonię w kolejną rzymską prowincję.

Bitwa pod Magnezją miała miejsce w grudniu 190 p.n.e. (niektórzy historycy[kto?] wskazują styczeń 189 p.n.e.) podczas wojny Rzymu z seleucydzkim królem Antiochem III Wielkim.

Perseusz (II wiek p.n.e.) - król macedoński w latach 179-168 p.n.e., syn Filipa V z dynastii Antygonidów. Umacniał pozycję Macedonii i starał się pozyskać sprzymierzeńców, czym wzbudził niepokój Rzymu, który wypowiedział mu wojnę. Mimo początkowych sukcesów Perseusz poniósł pod Pydną w 168 p.n.e. klęskę i musiał uciekać z Macedonii. Schronił się w świątyni na Samotrace by w końcu zdać się na łaskę Rzymian. Został poprowadzony w wspaniałym triumfie jaki odprawił jego zwycięzca spod Pydny, konsul Lucjusz Emiliusz Paulus Macedoński.

Najważniejsze bitwy trzeciej wojny macedońskiej (171-168 p.n.e.)

171 p.n.e. – bitwa pod Callicinus (Macedończycy Perseusza (stracili 60 zabitych) pokonali Rzymian Craussusa (stracili aż 3000 zabitych i jeńców)

171 p.n.e. – bitwa pod Pfalanną

170 p.n.e. – bitwa pod Uskaną

168 p.n.e. – bitwy pod Skodrą i Pytion

168 p.n.e. – bitwa pod Pydną

Zobacz też

I wojna macedońska

II wojna macedońska

Przypisy

Dritte Makedonische Krieg (171-168). W: H. Dieter, R. Gunther: Romische Geschichte bis 476. Berlin: 1981, s. 90.
Księga pierwsza, rozdział 10. W: Wellejusz Paterkulus: Historia rzymska. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo, 2006, s. 18-99. ISBN 83-04-04830-2.

Bitwa pod Pydną – po wylądowaniu na wschodnim wybrzeżu Macedonii 22 czerwca 168 p.n.e.[1] armia rzymska pod wodzą Emiliusza Paulusa starła się z Macedończykami pod Pydną.

Andriskos (ur. ?? - zm. ??) - dowódca powstania antyrzymskiego w Macedonii w latach 149-148 p.n.e., który podawał się za Filipa, ostatniego syna króla Macedonii - Perseusza.