II bitwa pod St Albans - Polski Serwis Naukowy

II bitwa pod St Albans – kolejna bitwa Wojny Dwóch Róż mająca miejsce w St Albans 12 lutego 1461.

Wojska pod dowództwem hrabiego (earla) Warwick Ryszarda Neville i Johna Mowbraya diuka Norfolk zagrodziły w północnej części miasta drogę wiodącą z Londynu przez St Albans do Dunstable.

Armia Lancasterów, chcąc zyskać przewagę przez zaskoczenie, okrążyła przeciwników odgradzając tym razem Yorków od Londynu. Wojska królowej Małgorzaty przybyły na ulicę George Street, gdzie zostały ostrzelane przez łuczników. Udało im się jednak przejść do miasta przez niechronioną Catherine Lane.

Wojna Dwóch Róż – wojna domowa, która toczyła się na terenie Anglii w latach 1455-1485. Uważana jest za swoiste przedłużenie wojny stuletniej (wynikała z niej).

Henryk VI Lancaster (ur. 6 grudnia 1421, zm. 20 maja 1471) – był królem Anglii od 1422 r. do 1461 r., a potem ponownie od 1470 r. do 1471 r. Syn Henryka V i Katarzyny de Valois, księżniczki francuskiej.

Do najkrwawszych starć doszło na ulicach St Peter's Street oraz Market Place.

W bitwie poległo do 6000 osób – 2000 po stronie Lancasterów i 4000 po stronie Yorków.

Zwycięzcom udało się uwolnić króla Henryka.

Bibliografia

Burne, A.H. The Battlefields of England, Classic Penguin: 2002, ISBN 0-141-39077-8

Przypisy

Ronald H. Fritze, William Baxter Robison: Historical dictionary of late medieval England, 1272-1485. Greenwood Publishing Group, 2002, s. 484. ISBN 0313291241.
Michael Hicks: The Wars of the Roses 1455-1485. T. 54: The Wars of the Roses 1455-1485. Osprey Publishing, 2003, s. 34-35, seria: Essential histories. ISBN 1841764914.
↑ Ronald H. Fritze, William Baxter Robison: Historical dictionary of late medieval England, 1272-1485. Greenwood Publishing Group, 2002, s. 485. ISBN 0313291241.

Zobacz też

I bitwa pod St Albans

Wojna Dwóch Róż

Na mapach: 51°45′08.28″N 0°20′20.04″W / 51.7523, -0.3389

Earl – najstarszy i pierwotnie najwyższy brytyjski tytuł feudalny, następnie arystokratyczny. Samo słowo wywodzi się ze skandynawskiego jarl (pierwotnie znaczyło to po prostu człowiek możny, potężny, bogaty, później było tytułem wodzów drużyny zbrojnej, namiestników królewskich, zarządców prowincji. W XIII wieku w Szwecji był to tytuł najwyższego urzędnika państwa). Encyclopædia Britannica wywodzi ten tytuł również od starofrancuskiego eorl, oznaczającego szlachcica, wojownika. Wprowadzony w Anglii w XI w. po najeździe duńskim w miejsce wcześniej używanego tytułu Ealdormana.