|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: Pod hasłem "Grecja - narodziny Europy" rozpocznie się w sobotę 17. Festyn Archeologiczny w Biskupinie (woj. kujawsko-pomorskie). W tym roku przez dziewięć dni można będzie oglądać pokazy i zwiedzać ekspozycje dotyczące kultury i historii starożytnych Grekó... W dniach 13-15 stycznia 2011 r. w Marsylii. Francja, odbędą się warsztaty nt. immunologii i metabolizmu.
Wydarzenie będzie czwartym z serii spotkań poświęconych pojawiającym się wspólnym płaszczyznom między immunologią a innymi dyscyplinami. Ta edycja ma n... W dniach 20 - 21 czerwca 2011 r. w Marsylii, Francja, odbędzie się wydarzenie pt. "Optyczne rozwiązania problemów biomedycznych".
Zwalczenie choroby jest w dużym stopniu uzależnione od narzędzi wczesnego diagnozowania i prognozowania. W przypadku raka na przykł... W dniach 1 - 3 czerwca 2011 r. w Marsylii, Francja, odbędzie się trzecia międzynarodowa konferencja nt. zrównoważenia w energetyce i budownictwie.
Prezentacje naukowców, inżynierów i przedsiębiorców pracujących w szerokim zakresie dziedzin energii odnawialnej i zrównoważenia poświęcone bę... W dniach 23 - 25 maja 2012 r. w Marsylii, Francja, odbędzie się wydarzenie pt. "Międzynarodowe sympozjum nt. HIV i pojawiających się chorób zakaźnych".
Zapobieganie chorobom zakaźnym oraz kontrolowanie ich to decydujące elementy ochrony zdrowia w każdej społeczności. Globalna gospodark...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
IberowieCzy wiesz że...? Periplus (gr. περίπλους, w tłumaczeniu dosłownym żeglować wokół) – w nawigacji starożytnej Grecji, Fenicji i starożytnego Rzymu rękopis wyliczający kolejne porty i charakterystyczne elementy wybrzeża danego akwenu (morza, zatoki itp.) z określeniem przybliżonych odległości pomiędzy nimi. Do dni dzisiejszego zachowały się niektóre takie dokumenty m.in.: Herodot z Halikarnasu (Ἡερόδοτος ὁ Ἁλικαρνασσεύς Herodotos ho Halikarnasseus) – historyk grecki ur. ok. 484 p.n.e. w Halikarnasie (w czasach rzymskich Peronium, obecnie Bodrum w Turcji), zm. ok. 426 p.n.e. prawdopodobnie w Turioj lub w Atenach, zwany "Ojcem historii". Można także nazwać go ojcem geografii. Jedynym zachowanym jego dziełem jest 9-księgowa relacja z wojen perskich, opisująca także geografię i historię Hellady, Persji i Egiptu oraz okolicznych krain, zatytułowana Dzieje (Ἱστορίαι Historiai, łac. Historiae). Jego relacje nie były zawsze dokładne, ale - w odróżnieniu od wielu innych historyków, aż po czasy dzisiejsze - zawsze opatrzone klauzulą "zgodnie z tym, czego się dowiedziałem" (Dzieje, I, 2). Rzemiosło – zawodowe wykonywanie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną, posiadającą udokumentowane kwalifikacje do wykonywania danej działalności gospodarczej we własnym imieniu i na swój rachunek, przy zatrudnieniu niewielkiej liczby pracowników, których praca ma na celu wspieranie działalności rzemieślnika. O tym, czy dana działalność jest rzemiosłem decydują jej właściwości,charakter, niewielka skala i rozmiar oraz brak cechy uciążliwości środowiskowej oraz społecznej typowej dla działalności na przemysłowej lub też produkcyjnej w znacznym rozmiarze. Jako przykład rzemiosła można podać artystyczny wyrób cegieł prowadzony w niewielkim rozmiarze, a jak o działalność przemysłową produkcję materiałów budowlanych w specjalnie przeznaczonych do tego urządzeniach prowadzona w znacznych rozmiarach w sposób zorganizowany i ciągły. Iberowie − lud nieznanego pochodzenia, prawdopodobnie berberskiego i w starożytności zasiedlający wschodnie wybrzeże Półwyspu Iberyjskiego. W połowie V wieku p.n.e. zmieszali się z Celtami, przybyłymi z terenów dzisiejszej Francji przez przełęcze w Pirenejach. W wyniku tego powstał lud Celtyberów. Starożytność – okres w historii Bliskiego Wschodu, Europy i Afryki Północnej obejmujący dzieje tych regionów od powstania pierwszych cywilizacji do politycznego upadku cesarstwa zachodniorzymskiego w 476 roku[1].
Awienus - własciwie Rufus Festus Avienus (IV wiek n.e.), geograf rzymski i poeta. Autor m.in. pierwszego znanego opisu wybrzeży zachodniej Europy Ora maritima, czyli "Brzeg morski". Zachowała się część pierwszej księgi, zawierająca opis wybrzeża Brytanii, Francji i Hiszpanii. Orbis terrae descriptio, czyli "Opis ziemi" - przekład z języka greckiego dzieła Dionizjosa Periegety. KulturaKultura iberyjska ukształtowała się w V wieku p.n.e. pod znacznym wpływem kultury greckiej. Iberowie zamieszkiwali miasta otoczone potężnymi kamiennymi murami. W miastach mieszkali w czworokątnych domach z kamienia, rozwijali handel i rozmaite rzemiosła (w szczególności związane z obróbką szlachetnych kamieni). Stworzyli również własne pismo, wykorzystując alfabet fenicki. Alfabet fenicki, będący modyfikacją istniejącego wcześniej pisma proto-kananejskiego jest najstarszym zachowanym alfabetem świata. Uważa się, że powstał około 1050 p.n.e., najprawdopodobniej dla potrzeb rozwijającego się handlu. Służył do zapisu fenickiego, języka z grupy północno-semickiej, używanego w starożytności na terenie dzisiejszego Libanu oraz w licznych fenickich koloniach. Zapis ten, poprzez oparte na nim pisma greckie i hebrajskie, dał początek wszystkim alfabetom stosowanym współcześnie na terenie Europy oraz arabskiemu, a nawet dewanagari używanemu obecnie w Indiach.
Języki paleohispanickie, paleoiberyjskie – języki autochtoniczne, używane przed przybyciem Rzymian, na Półwyspie Iberyjskim. Użycie terminu autochtoniczne jest nieco kontrowersyjne, ponieważ nie wiadomo czy wszystkie były, z pochodzenia, nieindoeuropejskie, choć można wykluczyć związek pewnej grupy z fenickim, greką i łaciną. Bardzo prawdopodobne, że większość z nich wyszła z użycia, nie pozostawiając po sobie śladu, jednak w niektórych z nich zachowały się krótkie inskrypcje, zapisane przy użyciu tzw. pism paleoiberyjskich lub łacinki. Większość z nich datuje się od, przynajmniej V w. p.n.e., a możliwe, że nawet VII w. p.n.e., do I wieku p.n.e lub początków I wieku n.e. Do ich opisu, często stosuje się termin języki w ruinie albo w pozostałościach (niem. Restsprachen albo Trümmersprachen), wymyślonego przez niemieckiego językoznawcę, Jürgena Untermanna. Religia Iberów charakteryzowała się sanktuariami umieszczanymi w jaskiniach, gdzie spalone zwłoki umieszczano w sarkofagach często o kształcie kobiety (np. Dama z Bazy). Źródła historycznePierwsze wzmianki o Iberach zostały znalezione we fragmentach Periplusa Massalskiego zawartego w poemacie Ora Maritima autorstwa Awienusa. Następnie plemiona Iberów wymieniane są przez w Ges Periodos autorstwa greckiego historyka i geografa Hekatajosa z Miletu. Kolejne informacje o Iberach podaje Herodot. Aleksander Krawczuk (ur. 7 czerwca 1922 w Krakowie) – polski historyk starożytności i eseista, profesor UJ, były minister kultury, poseł na Sejm I i II kadencji.
Handel – proces gospodarczy polegający na sprzedaży, to znaczy na wymianie dóbr i usług na pieniądze, realizowany przez zawodowych pośredników w celu osiągnięcia zysku. Zobacz teżBibliografiaPrzypisy
Półwysep Iberyjski (Półwysep Pirenejski, hiszp. i port. Península Ibérica) to półwysep znajdujący się w południowo-zachodniej części Europy. Od pozostałej części kontynentu oddzielają go Pireneje, od zachodu i częściowo północy otacza go Ocean Atlantycki, a od wschodu i południa Morze Śródziemne. Od Afryki oddziela go Cieśnina Gibraltarska. Powierzchnia półwyspu wynosi 580 tys. km².
Sarkofag (gr. σαρκoφάγος / sarkophagos; z gr. σάρξ / sarx - 1. „mięso”, 2. „ciało” + gr. φαγειν / phagein - „zjeść, pożreć”) – zdobiona trumna w kształcie skrzyni. Nazwa, zlatynizowana i rozpropagowana przez Pliniusza Starszego, wywodzi się ze sposobu pochówku zmarłych stosowanego do dziś w niektórych rejonach Grecji i Azji Mniejszej, polegającego na tymczasowym składaniu ich w kamiennej trumnie (sarkofagu) na około siedem lat. Po tym czasie, kiedy zwłoki są już zazwyczaj całkowicie oczyszczone z tkanek miękkich, zwyczaj nakazuje wydobyć z sarkofagu pozostałe kości, które uroczyście chowane są ponownie, np. wmurowywane w ścianę w urnie. Sam sarkofag zaś posłużyć może następnemu zmarłemu. Zwyczaj ten pozwala zaoszczędzić w skalistych okolicach cennych gruntów, bowiem nie ma potrzeby "marnować" ich na cmentarze, skoro kamienne sarkofagi można ustawiać na nieużytecznych z punktu widzenia rolniczego skałach. Herodot błędnie wierzył, że właściwość "pożerania mięsa" zależy m.in. od rodzaju kamienia, z którego wykonany jest sarkofag.
Czy wiesz że...? beta Starożytna Grecja – cywilizacja, która w starożytności rozwijała się w południowej części Półwyspu Bałkańskiego, na wyspach okolicznych mórz (Egejskiego, Jońskiego), wybrzeżach Azji Mniejszej, a później także w innych rejonach Morza Śródziemnego. W epoce brązu powstały na tym obszarze wysoko rozwinięte kultury: minojska na wyspie Krecie, a w Grecji właściwej mykeńska, która później zdominowała Kretę. Wraz z końcem epoki brązu nastąpił gwałtowny upadek cywilizacji mykeńskiej i nastały tzw. wieki ciemne, z których wyłoniła się (ok. VIII w. p.n.e.) kultura Grecji archaicznej z ludnością żyjącą w miastach-państwach zwanych polis. Za okres szczytowego rozwoju cywilizacji greckiej uznaje się okres klasyczny (V-IV w. p.n.e.), kiedy to Grecy odepchnęli zagrożenie perskie, a najpotężniejsze polis (Ateny, Sparta, Teby) toczyły wojny o hegemonię. W drugiej połowie IV w. p.n.e. dominację nad Grekami uzyskało zhellenizowane państwo macedońskie, a jego władca - Aleksander Wielki - podbijając imperium perskie rozprzestrzenił kulturę grecką na ogromne obszary Azji i zapoczątkował okres hellenistyczny. W wiekach II i I p.n.e. państwa greckie dostały się pod panowanie imperium rzymskiego.
Celtyberowie a raczej Celtoiberowie to nazwa ludu, który zamieszkiwał centralną część Hiszpanii w okresie preromańskim. Byli wynikiem asymilacji ludów celtyckich zamieszkujących północną część Półwyspu Iberyjskiego i Iberów, osiadłych na południu i wschodzie. Posługiwali się językiem należącym do grupy języków celtyckich. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |