Ignacy Dec (ur. 27 lipca 1944 w Hucisku) – polski biskup rzymskokatolicki, profesor teologii, filozof, biskup diecezjalny świdnicki od 2004, rektor Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu w latach 1992–2004.

Życiorys

Pochodzi z rodziny rolniczej, jest synem Wojciecha i Anieli z domu Siuzdak, ma siedmioro rodzeństwa (dwie siostry zostały zakonnicami). W latach 1958–1962 kształcił się w Liceum Ogólnokształcącym w Leżajsku, następnie podjął studia z filozofii i teologii w Arcybiskupim Wyższym Seminarium Duchownym i Papieskim Fakultecie Teologicznym we Wrocławiu (1962-1969, z przerwą na dwuletnią służbę wojskową w Lublinie w latach 1963-1965). Święcenia kapłańskie przyjął 21 czerwca 1969 z rąk arcybiskupa Bolesława Kominka. Po święceniach jako neoprezbiter pracował jako wikariusz na Psim Polu. W 1971 obronił na Papieskim Fakultecie Teologicznym we Wrocławiu pracę magistersko-licencjacką Duszpasterstwo w Archiprezbiteracie Żorskim w XVII wieku w świetle wizytacji biskupich, przygotowaną pod kierunkiem biskupa prof. Wincentego Urbana.

W latach 1970–1976 odbywał studia specjalistyczne i zdobywał kolejne stopnie naukowe na KUL: magister filozofii chrześcijańskiej na podstawie pracy Gabriela Marcela teoria miłości przygotowanej pod kierunkiem ks. prof. Mieczysława Krąpca (1973), doktorat na podstawie pracy Tomaszowa a Marcelowa teoria człowieka również przygotowanej pod kierunkiem prof. Krąpca (1976), magister teologii fundamentalnej na podstawie pracy Komunia ja-ty w ujęciu Gabriela Marcela przygotowanej pod kierunkiem ks. prof. Czesława Bartnika (1975). W latach 1976–1979 był wikariuszem w parafii Świętej Rodziny we Wrocławiu, prowadząc jednocześnie wykłady z historii filozofii i antropologii na uczelniach wyższych jako adiunkt. W latach 1979–1980 przebywał na uniwersytetach w belgijskim Louvain i niemieckim Paderborn. W 1991 habilitował się na Wydziale Filozofii KUL-u na podstawie rozprawy Transcendencja bytu ludzkiego w ujęciu twórców Szkoły Lubelskiej. Wśród jego pedagogów na KUL-u byli m.in. Karol Wojtyła i Stefan Swieżawski.

W 1976 został adiunktem przy katedrze antropologii filozoficznej na Papieskim Fakultecie Teologicznym we Wrocławiu (następnie Papieski Wydział Teologiczny), w 1991 mianowany docentem, w 1993 profesorem nadzwyczajnym. W 1999 uzyskał tytuł naukowy profesora. Kierował katedrą antropologii filozoficznej i etyki oraz Instytutem Filozofii Chrześcijańskim przy PWT, prowadził również zajęcia dydaktyczne w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym we Wrocławiu. W latach 1982–1984 był prefektem, w latach 1984–1988 wicerektorem, w latach 1988–1995 rektorem seminarium, a w latach 1992–2004 rektorem Papieskiego Wydziału Teologicznego. Założył i redagował pisma naukowe wrocławskiej uczelni teologicznej, był współtwórcą i prezesem Wrocławskiego Towarzystwa Teologicznego, członkiem Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego (od 2001) i Komitetu Nauk Teologicznych PAN (od 2003).

W pracy naukowej zajmuje się filozofią chrześcijańską (tomizm, egzystencjalizm chrześcijański), antropologią filozoficzną, historią filozofii nowożytnej. Ogłosił ponad 1100 publikacji naukowych, wypromował ponad 1500 magistrów. Był również promotorem pięciu doktoratów honoris causa Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu: Henryka Gulbinowicza (1995) Josepha Ratzingera (2000), Jana Kmity (2002), Angela Sodano (2002), Franciszka Ziejki (2003).

W 1988 otrzymał tytuł prałata papieskiego, w 1992 kanonika gremialnego Kapituły Katedralnej we Wrocławiu, w 1999 protonotariusza apostolskiego (infułata). 24 lutego 2004 papież Jan Paweł II mianował go pierwszym biskupem diecezjalnym nowo utworzonej diecezji świdnickiej. Sakrę biskupią przyjął 25 marca 2004 w katedrze świdnickiej z rąk kardynała Henryka Gulbinowicza.

Otrzymał honorowe obywatelstwo Świdnicy, Wałbrzycha, Dzierżoniowa, Kłodzka i Barda.

Źródła

Linki zewnętrzne