Ignacy Hryniewiecki - Polski Serwis Naukowy

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Ignacy Hryniewiecki

Ignacy Hryniewiecki herbu Przeginia ps. Kotek (ur. 1855, zm. 13 marca 1881) – polski konspirator i rewolucjonista, działacz terrorystycznej organizacji Narodnaja Wola, zabójca cara Aleksandra II.

Życiorys

Urodził się w polskiej rodzinie szlacheckiej herbu Przeginia w majątku w pobliżu Bobrujska. Syn Joachima Hryniewieckiego.

Rafał Górski (ur. 22 września 1973 r. w Krakowie, zm. 4 lipca 2010 r. tamże) − polski działacz społeczny i niepodległościowy, pisarz, publicysta, animator ruchu anarchistycznego, działacz związkowy, aktywista ruchów obrony praw lokatorskich.

Edward Stanisławowicz Radziński zdjęcie ros. Э́двард Станисла́вович Радзи́нский (ur. 23 września 1936 w Moskwie) – dramaturg rosyjski, autor programów telewizyjnych. Z wykształcenia historyk. Jego sztuki były wystawiane na scenach całego świata. W okresie ZSRR, aż do czasów pierestrojki jego dzieła były na indeksie.

W 1875 r. Hryniewiecki zamieszkał w Sankt Petersburgu, gdzie rozpoczął studia matematyczne w Instytucie Technologicznym. Szybko związał się z działaczami Narodnej Woli. Był jednym z założycieli konspiracyjnego pisemka Gazeta Robotnicza.

13 marca 1881 r. (według starego datowania 1 marca) w Sankt Petersburgu na Newskim Prospekcie rzucił bombę w powóz cara Aleksandra II, od której zginął zarówno on, jak i car.

Śmierć cara przekreśliła plany wprowadzenia w Rosji nowoczesnego państwa konstytucyjnego z bardzo ograniczonym, ale jednak realnym udziałem ludu we władzy, który miał z poddanych przemienić się w obywateli. Tron po Aleksandrze II przejął bowiem jego syn Aleksander III (1881-1894), który powrócił do polityki despotyzmu, cofając wszystkie reformy demokratyczne ojca.

Pseudonim (z gr. ψευδώνυμος pseudonymos, dosł. "pod fałszywym imieniem") – indywidualna nazwa danej osoby, inna niż oficjalne imię i nazwisko.

Car (buł. цар, ros. царь, srb. цар) – tytuł władcy, pochodzący ze starosłowiańskiego zniekształcenia tytułu cesarza (z łac. caesar). Nierosyjscy historycy wywodzą ten tytuł, używany tylko na ziemiach podbitych przez Mongołów-Tatarów, od Tsagaan Chan (Biały Chan) w odróżnieniu od mongoła (Chana).[potrzebne źródło] Tak nazywany był Iwan I Kalita sprawujący swój urząd księcia moskiewskiego na zmianę z mongolskim chanem.

Linki zewnętrzne

Andrzej Fedorowicz, Śladami zamachów, które wstrząsnęły Polską.

Adam Węgłowski, Zatruty sztylet Polski podziemnej, "Focus Historia", 2011 r., nr 9, str. 34-38.

Marek Sarjusz-Wolski, Myśmy rebelianci.

Jerzy Besala, Kiedy byliśmy terrorystami, "Polityka" nr 21/2004 (2453).

Marek Klecel, Od białego do czerwonego caratu, "Opcja na prawo", 2006 r., nr 9/57.

Henryk Izydor Rogacki, Kordian niedoszły carobójca bohaterem Polaków, "Aspiracje", 2010 r., nr 2, str. 2-7.

Włodzimierz Jarmolik, Ignacy Hryniewiecki - zamachowiec?.

Adam Kożuchowski, Ci wspaniali terroryści.

Emilia Kunikowska, Carobójca Hryniewiecki.

Brak autora, Zabić cara. Dzieje polskiego terroru, "Newsweek" nr 43/2002.

Paweł Łyziński, Do siedmiu razy sztuka! Krótka historia zamachów na Aleksandra II Wielkiego, "Ciekawostki historyczne", 5 czerwca 2011 r.

http://encyklopedia.interia.pl/haslo?hid=70702

http://portalwiedzy.onet.pl/94429,,,,hryniewiecki_ignacy,haslo.html

http://encyklopedia.pwn.pl/haslo.php?id=3912973

Bibliografia

Rafał Górski, Polscy zamachowcy. Droga do wolności, Wyd. Egis, Kraków 2008 r., str. 85-109.

Rafał Róg, Polscy królobójcy, Wyd. PWN, Warszawa - Kraków 1993 r., str. 167-170.

Edward Radziński, Aleksander II. Ostatni wielki car, Wyd. Magnum, Warszawa 2005 r., str. 432, 447, 450-451, 457, 461-462, 471, 474.

Leon Baumgarten, Marzyciele i carobójcy, Wyd. Książka i Wiedza, Warszawa 1960 r.