Imamizm – główny nurt szyizmu uznający pierwszych 12 imamów.

Lista imamów:

1. Ali ibn Abi Talib (600 – 661)
2. Hasan ibn Ali (625 – 669)
3. Husajn ibn Ali (626 – 680)
4. Ali ibn Husajn (Zajn al-Abidin) (658 – 713)
5. Muhammad al-Bakir (676 – 733)
6. Dżafar as-Sadik (703 – 765)
7. Musa al-Kazim (745 – 799)
8. Ali ar-Rida (765 – 818)
9. Muhammad at-Taki (810 – 835)
10. Ali al-Hadi (827 – 868)
11. Hasan al-Askari (846 – 874)
12. Muhammad al-Mahdi (868 – według imamitów do dziś żyje w ukryciu)

130 mln. wyznawców (2009), głównie: Iran (90-96% populacji), Azerbejdżan (ok. 70%), Irak (ok. 60%), Bahrajn (ok. 55%), Liban (ok. 30%), Afganistan (15-20%), Pakistan (10-15%), Kuwejt (ok. 13%) ZEA (ok. 12%), Arabia Saudyjska (7-10%),Oman (3-4%), Turkmenistan (ok. 3%), Indie (1-1,4%). Islam imamicki jest od XVI wieku religią państwową Persji, a obecnie Iranu. W Polsce przedstawicielem islamu imamickiego jest Stowarzyszenie Jedności Muzułmańskiej.

W pierwszych dwóch wiekach islamu nazwy "imamici" używano często wobec wszystkich nurtów szyickich.

W sensie prawno-religijnym olbrzymia większość imamitów przynależy do tzw. szkoły dżafaryckiej. Jej nazwa pochodzi od szóstego imama, Dżafara as-Sadika, który miał stworzyć podstawy szyickiej myśli prawnej. Imamici dzielą się na usulitów i achbarytów. Czasem w ramach usulityzmu wyodrębnia się jako odrębny kierunek szajchizm. W łonie imamizmu istnieje również mahdyzm – czyli wiara w rychłe przyjście Mahdiego, który jest charakterystyczny dla całego szajkizmu i mniejszej części usulitów, choć w tej ostatniej grupie poglądy takie stają się coraz częstsze po rewolucji lat 1978 – 1979 w Iranie. Od XVIII wieku ruchem dominującym jest usulizm. Obecnie jedynie 0,5-2% imamitów stanowią achbaryci (liczebność ich znacznie spadła w Iranie po rewolucji, obecnie zamieszkują oni głównie Bahrajn i pd. Irak); szajkiści (pd. Irak, Iran) stanowią zaś prawdopodobnie poniżej 0,1%.