Imieniny - Polski Serwis Naukowy

Ten artykuł dotyczy świąt. Zapoznaj się również z: Imieniny – powieść.

Imieniny – zwyczaj świątecznego obchodzenia (czasami hucznego) dnia świętego lub błogosławionego z chrześcijańskiego kalendarza lub innego dnia, tradycyjnie przypisywanego temu imieniu. Zwyczaj szczególnie popularny w Polsce (z wyjątkiem Górnego Śląska i Kaszub), ale także obecny w regionach katolickich np. Bawarii. Imieniny obchodzi się również w Bułgarii, w Grecji, w Szwecji, w Czechach, na Węgrzech i Łotwie, a kiedyś i w Rosji. W Szwecji oficjalną listę imienin publikuje Królewska Szwedzka Akademia Nauk. Zwykle wiąże się ze składaniem życzeń i wręczaniem prezentów solenizantowi. Czasem można spotkać się ze zwyczajem, że jeśli jest więcej niż jeden święty lub błogosławiony (patron) imienia (tj. jeśli jest kilka dat imienin w kalendarzu), imieniny obchodzi się w dniu wypadającym jako pierwszy w kolejności po urodzinach.

Feliks (łac. felix - łaskawy, szczęśliwy) - imię męskie pochodzenia łacińskiego. Jego żeński odpowiednik to Feliksa i Felicja. W innych językach na ogół w formie Felix. Dawniej popularne było także jego polskie "tłumaczenie" - Szczęsny.
Bronisław, Bronsław, Barnisław, (zniem.) Brunisław, Brosław – starosłowiańskie imię męskie, złożone z członów Broni- ("bronić, strzec") i -sław ("sława"). Być może znaczyło "ten, kto broni sławy". Skróconą formą tego imienia był Brosław.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

Czy wiesz że...? beta

Dalewin, Dalwin — staropolskie imię męskie z regionu Pomorza, złożone z dwóch członów: Dale- ("daleko", może też "oddalać") i -win, równoważnego znaczeniowo członowi "wuj". Oznaczałoby więc "tego, kogo wuj jest daleko", "tego, którego rodzina ze strony matki jest daleko". Jest to pomorski wariant imienia Dalewuj, którego żeński odpowiednik został zanotowany w dokumentach średniowiecznych.

Czasława, Czesława — staropolskie imię żeńskie, w czasach staropolskich notowane wyłącznie w formie Czasława. Składa się z członu Cza- ("spodziewać się, oczekiwać") i -sława ("sława"). Mogło oznaczać "tę, która oczekuje sławy". Inną hipotezą pochodzenia tego imienia jest powstanie członu Cza- w wyniku skrócenia członu Czści-. Byłby to wówczas wariant nienotowanego imienia Czcisława. Jej męskie odpowiedniki to Czasław i Czesław.

Temistokles — imię męskie pochodzenia greckiego (gr. Θεμιστοκλης), oznaczające "chwała prawa", złożone z członów θεμιστος (themistos) — "prawa, obyczaju" i κλεος (kleos) — "chwała, sława". Imię to nosił ateński polityk Temistokles, a w Kościele katolickim jego patronem jest św. Temistokles (III wiek).

Dobiemir, Dobiemiar, Dobiemier, Dobimir(?) – staropolskie imię męskie, złożone z członów Dobie- ("stosowny, zdatny" albo "waleczny, dzielny") i -mir ("pokój, spokój, dobro"). Imię to mogło oznaczać "ten, kto zapewnia pokój".

Eryk – imię męskie pochodzenia skandynawskiego. Nadawane wielu jarlom i królom szwedzkim i duńskim. Pochodzenie tego imienia podaje się ze staro-wysoko-niemieckiego, gdzie era – honor, cześć oraz richi – bogaty. Całość zaś oznacza osobę zasobną w honor. Jego popularność sięga czasów króla szwedzkiego Eryka zmarłego w 1160. Drugie spotykane znaczenie to "Wieczny władca" od ei(r) co oznacza w staronordyjskim "wieczny" i ríkr – w staronordyjskim "władca".

Olimpia — imię żeńskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od słowa oznaczającego "mieszkanka Olimpu". Najważniejszą patronką tego imienia jest św. Olimpia, wdowa (IV/V wiek).

Sobiesław — staropolskie imię męskie, złożone z członów Sobie- i -sław ("sława"). Oznacza "zachowujący sławę dla siebie" lub "zapracowujący na sławę dla siebie".