Incydent koło Wyspy Baengnyeong lub zatonięcie korwety Cheonan – to zatonięcie południowokoreańskiego okrętu wojennego z w wyniku trafienia torpedą wystrzeloną z okrętu podwodnego Korei Północnej, które miało miejsce 26 marca 2010 na Morzu Żółtym w pobliżu granicy morskiej z Koreą Północną. W wyniku zatonięcia okrętu śmierć poniosło 46 marynarzy.

20 maja 2010 międzynarodowy komitet dochodzeniowy złożony z ekspertów z pięciu państw ogłosił w Seulu, że wg ich ekspertyzy północno-koreański okręt podwodny wystrzelił torpedę, która zatopiła południowo-koreańską korwetę w marcu.

Przebieg incydentu

Incydent miał miejsce w odległości 1,8 km na południowy zachód od Wyspy Baengnyeong. W piątek, 26 marca 2010 roku południowokoreańska korweta "Cheonan" (okręt typu Pohang o wyporności 1200 t., nr boczny 772) patrolowała przygraniczny akwen wraz z innymi południowokoreańskimi jednostkami. O godz. 21:45 (czasu lokalnego) 88-metrowym okrętem wstrząsnął potężny wybuch, w wyniku którego powstała duża wyrwa. Eksplozja zatrzymała silniki. Jednostka przełamała się na dwie części i po trzech godzinach zatonęła.

W odpowiedzi, znajdujące się w pobliżu jednostki południowokoreańskie dokonały "odwetowego ostrzału jednostki z północy", jednak jak się później okazało było to jedynie stado ptaków.

W kilka godzin po incydencie władze potwierdziły oficjalnie jedynie fakt wybuchu na okręcie i jego zatonięcie kilka godzin później. Południowokoreańskie media błyskawicznie zasugerowały, że był to atak torpedowy jednostki z Północy, chociaż strona północnokoreańska twierdziła, że w rejonie zatonięcia okrętu nie było żadnych jej okrętów. Kilka dni później, rzeczniczka prezydenta Korei Południowej Eun-Hye przekazała, że w momencie katastrofy nie było w tym rejonie oznak aktywności północnokoreańskiej armii. Rzecznik amerykańskiego Departamentu Stanu Philip J. Crowley potwierdził, że nie ma dowodów, iż Korea Północna stoi za incydentem. Obecności północnokoreańskich jednostek nie potwierdził też zwiad satelitarny.

Akcja ratunkowa

Do akcji ratunkowej przystąpiły jednostki południowokoreańskie (6 z marynarki wojennej i 2 ze straży przybrzeżnej) i na prośbę południowokoreańskiego prezydenta amerykańskie (4 jednostki US Navy). W sumie w całej akcji ratunkowej brały udział 22 jednostki ratownicze, niszczyciele i krążowniki, wspierane dodatkowo przez lotnictwo. Z wody wyłowiono 58 żywych marynarzy ze 104 osobowej załogi (w tym kapitana). 29 marca 50 m. od miejsca katastrofy, na głębokości 25 m. odnaleziono dzięki sonarowi 30-metrowy fragment okrętu (cześć rufową). Działania służb ratunkowych utrudniał silny wiatr, prądy morskie, słaba widoczność i wysokie fale.

4 kwietnia marynarka wojenna Korei Południowej przerwała trwające tydzień poszukiwania zaginionych marynarzy okrętu. Mimo, że eksperci marynarki wojennej mówili wielokrotnie w mediach, że uwięzieni na okręcie pod wodą mogą przeżyć jedynie 60-70 godzin, wiele osób żyło nadzieją, że znalezienie marynarzy żywych jest wciąż możliwe. Przerwania poszukiwań domagały się rodziny zaginionych marynarzy. Przedstawiciel rodzin powiedział reporterom, że wystąpiły one do marynarki o przerwanie poszukiwań i skupienie się na wyciągnięciu korwety z dna morza. Ze względu na ciężar statku może to potrwać około miesiąca.