Indeks cen dóbr produkcyjnych (ang. Producer Price Index, PPI) – wskaźnik cen hurtowych służący do pomiaru cen ustalonych przez producentów na różnych etapach produkcji.

Dawniej ten makrowskaźnik nazywany był wskaźnikiem cen hurtowych i został wprowadzony w 1890 roku (w USA) i jest najstarszym nieprzerwanie obliczanym indeksem przez Departament Pracy (w USA). Wzrost tego wskaźnika pozwala przewidzieć niebezpieczeństwo inflacji.

Nie ma jednoznacznego sposobu obliczania tego indeksu, co powoduje, że budzi on mniejsze zainteresowanie niż indeks cen konsumpcyjnych (CPI). Zdaniem wielu ekonomistów, indeks dla surowców stanowi jeden z najczulszych wczesnych sygnałów ostrzegających o nadchodzącej inflacji. Indeks cen dóbr produkcyjnych, określany jako stosunek cen niedetalicznych w danym roku do cen niedetalicznych w roku bazowym (przyjętym za podstawę odniesienia), ustala się między innymi dla surowców, półfabrykatów, produktów rolnych i niektórych towarów przemysłowych (tekstylia, chemikalia, tarcica, maszyny i urządzenia, ośrodki transportowe). Jest on obliczany miesięcznie dla etapów obróbki (wyznaczonych ze względu na stopień przetworzenia - wyroby gotowe, półprodukty, surowce) oraz dla grup towarów (produkty rolne i towary przemysłowe). Szacuje się go oddzielnie dla surowców i półsurowców rolniczych oraz produktów żywnościowych. Wagami przy jego obliczaniu są wielkości sprzedaży netto wymienionych grup towarów. Ceny hurtowe kalkuluje się w miarę jak produkty przechodzą przez etap wytwarzania i dystrybucji, ale przed ich sprzedażą konsumentom. Indeks cen hurtowych wyprzedza ruchy indeksu cen konsumpcyjnych o dwa lub trzy miesiące.

Zobacz też

Linki zewnętrzne

Źródła

Leksykon polityki gospodarczej pod red. Urszuli Kaliny-Prasznic; Kraków 2005