Ingrid Pitt - Polski Serwis Naukowy

Ingrid Pitt, właściwie Ingoushka Petrov (ur. 21 listopada 1937 w Warszawie, zm. 23 listopada 2010 w Londynie) – pisarka i aktorka, szczególnie znana z horrorów z przełomu lat 60. i 70. Przez większość życia mieszkała i pracowała w Wielkiej Brytanii.

Urodziła się w Warszawie. Jej ojciec był Niemcem, a matka polską Żydówką. W wieku pięciu lat wraz z matką zostały internowane w niemieckim obozie koncentracyjnym Stutthof. Cudem ocalała (w 1997 wyznała dziennikarzowi Independent, że komora gazowa w której była zamknięta nie zadziałała) wyjechała do Berlina, gdzie stawiała pierwsze kroki, jako aktorka. Później było nieudane małżeństwo z amerykańskim żołnierzem (uratował jej życie i pomógł uciec z podzielonego Berlina) i epizodyczna rólka w Doktorze Żywago.

Horror (łac. groza, strach), fantastyka grozy – odmiana fantastyki polegająca na budowaniu świata przedstawionego na wzór rzeczywistości i praw nią rządzących po to, aby wprowadzić w jego obręb zjawiska kwestionujące te prawa i nie dające się wytłumaczyć bez odwoływania się do zjawisk nadprzyrodzonych. Zadaniem horroru jest wywołanie lęku i niepokoju u odbiorcy utworu. Pojawiające się w świecie utworu zjawiska fantastyczne podważają ustalone na początku i akceptowane przez bohaterów prawa świata. Różnica między horrorem a thrillerem polega na tym, że w thrillerze zagrożenie ma charakter realny (np. przestępca, epidemia).

Warszawa (miasto stołeczne Warszawa) (wymowa ?/i) – stolica i największe miasto Polski, położone w środkowo-wschodniej części kraju, na Mazowszu nad Wisłą.

Prawdziwy przełom przyszedł w 1968, kiedy Pitt wystąpiła u boku Clinta Eastwooda i Richarda Burtona w słynnym Tylko dla orłów. Artystka nie związała jednak swojej kariery z filmami wojennymi. Ingrid Pitt zapisała się przede wszystkim, jako aktorka słynnej wytwórni Hammer, specjalizującej się w gotyckich filmach grozy.

W latach 1933-45 władze nazistowskie III Rzeszy zorganizowały na własnym terytorium oraz na ziemiach państw okupowanych zespół przynajmniej 12 tysięcy obozów i podobozów kierowanych przez SA, a później SS, policję i Wehrmacht.

Tylko dla orłów jest powstałym w 1968 filmem szpiegowskim osadzonym w realiach II wojny światowej w reżyserii Briana G. Huttona. W rolach głównych wystąpili Richard Burton, Clint Eastwood oraz Mary Ure. Scenariusz filmu powstał na podstawie napisanej w 1967 bestsellerowej powieści Alistaira MacLeana o tym samym tytule. Scenariusz napisany został przez autora niemal równocześnie z powieścią i był pierwszym scenariuszem tego autora, będącego wówczas u szczytu popularności.