Innocenty IX - Polski Serwis Naukowy

Innocenty IX (łac. Innocentius IX), właściwie Giovanni Antonio Facchinetti de Nuce starszy (20 lipca (lub 22 lipca) 1519 w Bolonii – 30 grudnia 1591 w Rzymie), papież od 29 października 1591 (przez dwa miesiące).

Był synem służącego z Cravegny (diecezja Novara). Przyjął święcenia kapłańskie i 11 marca 1544 obronił doktorat obojga praw na Uniwersytecie w Bolonii. Był kanonikiem przy kościele św. Gerwazego i Protazego w Domodossola.

Po przybyciu do Rzymu został sekretarzem kardynała Ardinghellego, a następnie kardynała Farnese, wkrótce wybranego na papieża. Już jako Paweł III Farnese wysłał Facchinettiego do diecezji Awinion jako administratora i wikariusza. W latach 1556-1558 Facchinetti był gubernatorem Parmy. Po powrocie do Rzymu pracował w kancelarii listów apostolskich oraz został referendarzem Trybunału Apostolskiej Sygnatury Sprawiedliwości i Apostolskiej Sygnatury Łaski (1559). 26 stycznia 1560 mianowany biskupem Nicastro, był pierwszym od 30 lat zwierzchnikiem tej diecezji, który sprawował rządy osobiście. Brał udział w Soborze Trydenckim (1562-1563), następnie sprawował misję dyplomatyczną nuncjusza w Wenecji (1566-1572), w trakcie której negocjował powołanie ligi katolickiej przeciw Turkom. Ze względu na stan zdrowia złożył rezygnację z kierowania diecezją Nicastro w 1575 i powrócił do Rzymu.

Konklawe (łac. cum clave, "pod kluczem", zamknięte pomieszczenie, pokój) – ogólne zgromadzenie kardynałów, zwoływane po 15, maksymalnie po 20 dniach od śmierci papieża (tyle czasu mają nieobecni kardynałowie na przybycie na spotkanie), poprzedzone okresem novemdiales.

Henryk (I) III Walezy (fr. Henri de Valois urodzony jako Edward Aleksander) (ur. 19 września 1551 w Fontainebleau, zm. 2 sierpnia 1589 w Saint-Cloud) – ostatni z francuskiej dynastii Walezjuszów, jednej z gałęzi Kapetyngów, książę Orleanu, a w latach 1573-1574 pierwszy elekcyjny król Polski jako Henryk I zwany Walezym, od 1574 r. król Francji jako Henryk III.

W Rzymie został radcą (konsultorem) Świętego Oficjum i Świętej Inkwizycji oraz członkiem Świętej Consulty. W 1576 został mianowany tytularnym patriarchą Jerozolimy. Nosił tytuły przeora komendatariusza S. Andrea di Carmignano w diecezji Padwa (w 1587 scedował ten tytuł na bratanka) oraz opata komendatariusza klasztorów benedyktyńskich S. Elia e Filarete w diecezji Mileto i S. Maria di Merola w diecezji Reggio Calabria.

Kardynał (łac. cardinalis – główny, zasadniczy, mocno z czymś związany) – potocznie nazywany purpuratem z racji koloru noszonego mucetu, w Kościele katolickim najwyższa po papieżu godność kościelna.

Paweł III, (właściwie Alessandro Farnese), (ur. 29 lutego 1468 w Rzymie lub w Canino, zm. 10 listopada 1549 w Rzymie) - papież w okresie od 13 października 1534 do 10 listopada 1549.

12 grudnia 1583 został mianowany kardynałem, z tytułem prezbitera Ss. Quattri Coronati. Od 19 listopada 1586 sprawował urząd generalnego inkwizytora Świętego Oficjum; był członkiem 5-osobowej komisji kardynałów, która podjęła decyzję o detronizacji króla Francji Henryka III, jako odpowiedzialnego za śmierć liderów katolickich Henryka i Ludwika (kardynała) de Guise; po śmierci króla dążył do zawarcia porozumienia pomiędzy królem Hiszpanii i włoskimi książętami przeciwko następcy Henryka Walezego, Henrykowi IV. Od 1590 kierował trybunałami Sygnatury Apostolskiej.

Grzegorz XIV, (Niccolò Sfondrati) (ur. 11 lutego 1535 na zamku Somma koło Mediolanu – zm. 16 lub 15 października 1591 w Rzymie) - włoski duchowny katolicki, papież od 1590 do 1591.

Biskup (łac. episcopus z gr. ἐπίσκοπος episkopos: nadzorca, opiekun) - w Kościołach chrześcijańskich duchowny o najwyższych święceniach, urząd kościelny.

Brał udział w czterech konklawe – w 1585, dwóch w 1590 i w 1591. Na tym ostatnim został wybrany na papieża (jako następca Grzegorza XIV) 29 października 1591 i przyjął imię Innocentego IX. Na początku listopada został koronowany, zmarł jednak już 30 grudnia, po dwóch miesiącach pontyfikatu.

Benedyktyni – pełna łacińska nazwa Ordo Sancti Benedicti (O.S.B.). Najstarszy katolicki zakon mniszy, założony w 529 roku przez św. Benedykta z Nursji. Motto zakonu brzmi: Ora et labora (módl się i pracuj). Mnisi ślubują: stałość (stabilitas), obyczaje monastyczne (conversatio morum) i posłuszeństwo (oboedientia) wobec Reguły. Benedyktyni przyczynili się do rozwoju kultury europejskiej, prowadzą słynne szkoły i zajmują się ogrodnictwem i zielarstwem. Nadal produkują na bazie własnej recepty likier z 40 ziół, zwany benedyktynem. Pierwsi produkowali go zakonnicy francuscy w klasztorze w Fécamp (Normandia).

Wenecja (wen. Venezsia/Venexia, wł. Venezia, łac. Venetia) – miasto i gmina na północy Włoch nad Adriatykiem, stolica regionu Wenecja Euganejska. Ludność Wenecji w granicach administracyjnych wynosi około 270 tys. mieszkańców, z czego większość (176 tys.) mieszka na lądzie stałym, a historyczne centrum zamieszkuje niecałe 60 tys., natomiast pozostałe wyspy laguny jest zamieszkane przez 31 tys. mieszkańców (2011). Przez ponad tysiąc lat (726-1797) miasto było stolicą niezależnej Republiki Weneckiej, która była jedną z morskich i handlowych potęg Morza Śródziemnego. Z okresu największego rozkwitu Republiki (XIII-XVI wiek) pochodzą liczne zabytki miasta, których bogactwo i forma decyduje o pierwszorzędnym znaczeniu Wenecji jako ośrodka turystyki nie tylko w skali Włoch, ale też w skali ogólnoświatowej. Zabytki te tworząc unikalny zespół urbanistyczny miasta kanałów i mostów, stanowią o uznaniu Wenecji za jedną z najcenniejszych pozycji na liście światowego dziedzictwa ludzkości.

Zdążył mianować dwóch kardynałów, 18 grudnia 1591 nadał ten tytuł Filippo Sedze i swojemu stryjecznemu wnukowi, Giovanniemu Antonio Facchinettiemu.

Został pochowany w patriarchalnej Bazylice Watykańskiej.