Innocenty VI - Polski Serwis Naukowy

Innocenty VI (łac. Innocentius VI), faktycznie Étienne Aubert (ur. w 1282 w Monts we Francji, zm. 12 września 1362 w Awinionie) – papież "niewoli awiniońskiej".

Został profesorem prawa cywilnego oraz naczelnym sędzią w Tuluzie, gdzie swoją wiedzą oraz kompetencją zyskał sobie mocną pozycję pośród prawników. Pełnił funkcję biskupa Noyon i Clermont. W 1342 roku Klemens VI nadał mu godność kardynała – prezbitera, a potem mianował go wielkim penitencjariuszem (1348) oraz kardynałem–biskupem Ostii (1352).

Gil Álvarez Carillo de Albornoz, Egidio Albornoz (ur. między 1295 a 1310 w Cuenca, zm. 23 sierpnia 1367 w Bonriposo koło Viterbo), kardynał hiszpański.

Karol IV Luksemburski (ur. 14 maja 1316 w Pradze, zm. 29 listopada 1378 tamże) – syn i następca Jana Luksemburskiego oraz Elżbiety, córki króla Wacława II, siostry króla Wacława III - z dynastii Przemyślidów. Margrabia Moraw od 1334, hrabia Luksemburga 1346–1353, król rzymski od 1346, król czeski od 1347, cesarz rzymski od 1355, margrabia Brandenburgii 1373-1378. Na chrzcie otrzymał zwyczajowe u Przemyślidów imię Wacław, ale przy bierzmowaniu przyjął imię Karol.

Po śmierci Klemensa kardynałowie zebrani na konklawe w Awinionie zapragnęli zwiększenia roli Świętego Kolegium. W tym celu ułożyli i zaprzysięgli kapitulację, która zobowiązywała przyszłego papieża do liczenia się z nimi w wielu podstawowych kwestiach. Kardynałowie wybrali Stefana Auberta, który po uroczystości koronacyjnej przybrał imię Innocentego VI. Nowy papież ogłosił nieważność kapitulacji wyborczej. Potępił posiadanie więcej, niż jednego beneficjum i duchownym nakazał wrócić do miejsc urzędowania.

Papież (Ojciec Święty) (łac. papa, -ae m, wł. papa, gr. pappas, forma funkcjonująca w języku polskim pochodzi od czeskiego papež) – biskup Rzymu, głowa Kościoła rzymskokatolickiego, katolickich Kościołów wschodnich, Stolicy Apostolskiej oraz państwa Watykan. Obecnym papieżem jest Benedykt XVI.

Konklawe (łac. cum clave, "pod kluczem", zamknięte pomieszczenie, pokój) – ogólne zgromadzenie kardynałów, zwoływane po 15, maksymalnie po 20 dniach od śmierci papieża (tyle czasu mają nieobecni kardynałowie na przybycie na spotkanie), poprzedzone okresem novemdiales.

Innocenty VI zmniejszył również wydatki dworu papieskiego. Poparł przełożonych zakonów, którzy usiłowali przywrócić rygory zakonne. Zwalczał franciszkańskich spirytuałów. Chciał wrócić do Rzymu.

5 kwietnia 1355 roku kardynał, jednocześnie biskup Ostii koronował, za papieską zgodą, Karola IV na cesarza, króla Czech, który wcześniej w 1346 roku został wybrany na króla rzymskiego.

Nowy cesarz po sejmach w Norymberdze i w Metzu ogłosił Złotą Bullę. Dokument ten regulował sprawę wyboru króla niemieckiego bez konieczności zatwierdzania go przez papieża. Kardynał Egidio de Albornoz, który reprezentował papieża w Rzymie, ogłosił tzw. Constitutiones Aegidianae – Konstytucje Egidiańskie. Porządkowały one stosunki prawne na terenie Państwa Kościelnego, które zostało podzielone na siedem części, na czele których miał stać rektor. Innocenty VI w celu obrony miasta Awinion przed grupami zbójców zbudował fortyfikacje.

Prezbiter (gr. presbytérion – grupa, urząd prezbiterów od presbýteros starszy) – w wielu Kościołach chrześcijańskich duchowny mający prawo prowadzenia nabożeństw i sprawowania sakramentów - w niektórych Kościołach tylko części.

Kardynał (łac. cardinalis – główny, zasadniczy, mocno z czymś związany) – potocznie nazywany purpuratem z racji koloru noszonego mucetu, w Kościele katolickim najwyższa po papieżu godność kościelna.

Król Polski Kazimierz III Wielki uzyskał od niego pozwolenie na ustanowienie trzech nowych biskupstw: we Lwowie, Chełmie oraz Włodzimierzu Wołyńskim.