Instytut Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk (w skrócie IChF PAN) instytut naukowy Polskiej Akademii Nauk z siedzibą w Warszawie. Obecnie tematyka badań w IChF jest skoncentrowana wokół aktualnych problemów fizykochemii.

Historia

Historia IChF zaczyna się 19 marca 1955 r., kiedy to został powołany do życia uchwałą Prezydium Rządu PRL i był pierwszym instytutem chemicznym PAN. Określono wówczas jego zadania: "Instytut Chemii Fizycznej obejmuje swoją działalnością prowadzenie badań nad aktualnymi zagadnieniami chemii fizycznej ważnymi z punktu widzenia rozwoju nauk chemicznych i potrzeb gospodarki narodowej". W początkach działalności głównym zadaniem było przygotowanie kadry naukowej, która zdolna byłaby prowadzić badania naukowe z zakresu fizykochemii. Rozwojowi kadry naukowej sprzyjał fakt, że zatrudnieni pracownicy naukowi nie mieli obciążeń dydaktycznych obowiązujących w szkołach wyższych. Pracownikami Instytutu w momencie jego utworzenia zostali: członkowie Polskiej Akademii Nauk: Prof. W. Świętosławski, Prof. St. Bretsznajder, Prof. B. Kamieński, Prof. M. Śmiałowski, Prof. W. Trzebiatowski; profesorowie: W. Kemula, St. Minc, K. Gumiński, J. Kamecki; czterej docenci (J. Berak, Z. Szklarska-Śmiałowska, J. Wojciechowska, J. Minczewski) oraz pomocniczy pracownicy naukowi w tym: 12 adiunktów, 11 starszych asystentów, 13 asystentów, 15 pracowników naukowo-technicznych.

Powołano wówczas do zycia 7 zakładów: I. Zakład Badań Strukturalnych (kierownik: Prof. dr Włodzimierz Trzebiatowski) we Wrocławiu - badania nad strukturą materiałów ognioodpornych, półprzewodników, stopów metalicznych i katalizatorów kontaktowych; II. Zakład Fizykochemicznych Metod Analitycznych (Prof. dr Wiktor Kemula) - opracowanie szybkich metod kontroli surowców i produktów; III. Zakład Fizykochemii Podstawowych Surowców Organicznych (Prof. dr Wojciech Świętosławski) - opracowywanie fizykochemicznych charakterystyk surowców organicznych, poszukiwanie dróg rozdzielania mieszanin wieloskładnikowych; IV. Zakład Fizykochemii Zjawisk Powierzchniowych (Prof. dr Bogdan Kamieński) w Krakowie, z pracownią w Lublinie (Prof. dr A. Waksmundzki) - opracowanie podstaw flotacyjnego rozdzielania i wzbogacania minerałów i rud, a także badania z zakresu adsorpcji i wymiany jonowej; V. Zakład Fizykochemii Procesów Elektrodowych (Prof. dr Michał Śmiałowski) - badania nad mechanizmem procesów elektrochemicznych, katalizą oraz korozji tworzyw; VI. Zakład Elektrochemii (Prof. dr Stefan Minc) - opracowywanie podstawowych zagadnień z zakresu elektrolizy, badanie potencjałów kontaktowych i struktury elektrolitów; VII. Zakład Fizykochemicznych Podstaw Technologii (Prof. dr Stanisław Bretsznajder) z pracownią we Wrocławiu (Prof. dr W. Bobrownicki) - opracowywanie podstawowych zagadnień z zakresu inżynierii i budowy aparatury chemicznej oraz z zakresu procesów technologicznych.

Pierwszym Dyrektorem Instytutu i równocześnie Przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu został Prof. dr Wojciech Świętosławski a jego zastępcą został Prof. dr M. Śmiałowski. Po przejściu Prof. Świętosławskiego na emeryturę (w roku 1960) kolejnymi dyrektorami instytutu byli: Prof. Michał Śmiałowski (1960-1973), Prof. Wojciech Zielenkiewicz (1973-1990), Prof. Jan Popielawski (1990-1992), Prof. Janusz Lipkowski (1992-2003), Prof. A. Jabłoński (2003- ).

W czasie kolejnych lat zmieniała się struktura IChF, nastąpił wzrost liczby pracowników a także pojawienie się nowych tematów badawczych, co znajduje odzwierciedlenie w obecnej strukturze Instytutu

czytaj dalej: [2], [3]