|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Środowisko filozoficzne powinno odegrać istotną rolę w kształtowaniu światłej kultury politycznej na miarę obecnych i przyszłych wyzwań - uważają pracownicy Zakładu Filozofii, Socjologii i Psychologii Wyższej Szkoły Bankowej w Poznaniu. W związku z tym,... Cykl cotygodniowych seminariów pt. "Filozofia procesu a podstawowe problemy metafizyczne" rozpocznie się 18 listopada na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II. Spotkania organizuje Koło Naukowe Filozofii Przyrody i Nauk Przyrodniczych KUL we współpracy z Towarzystwem... Czy życie ma dla ciebie sens? Teraz da się ustalić szybciej niż dotychczas. Okazuje się, że w najbardziej popularnym teście psychologicznym do pomiaru sensu życia, zamiast 20 pytań, czasami wystarczy zadać zaledwie 6 - ustalili badacze z katowickiego wydziału Szkoły ... "Historia.org.pl" i Stowarzyszenie Gmin i Powiatów Małopolski ogłaszają konkurs literacki z okazji XX-lecia samorządu terytorialnego w Polsce. Wystarczy napisać pracę na jeden z czterech tematów związanych z samorządem te... Naukowcy z Holandii, Kamerunu, USA i Wlk. Brytanii odkryli, że populacje szympansów żyjące dosyć blisko siebie znacznie bardziej różnią się od siebie pod względem genetycznym niż ludzie zamieszkujący różne kontynenty. Badania pokazują, że ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Interpretacja utworu literackiegoCzy wiesz że...? New Criticism (nowa krytyka) - brytyjsko-amerykańska szkoła teoretycznoliteracka, zwana także formalizmem amerykańskim, powstała w latach 40. XX wieku, inspirowana działalnością krytycznoliteracką T. S. Eliota, a także Ezry Pounda. Charakteryzuje ją postawa antyintencjonalna (krytyk nie powinien przy badaniu dzieła literackiego zajmować się intencjami, które przyświecały jego autorowi) oraz ergocentryczna (skupienie się na samym dziele, "czyste badanie"). Według założeń tej szkoły dzieło literackie zbudowane jest z rdzenia (decydującego o jego wewnętrznej spójności) i szczegółów (logicznej zawartości dzieła, jego treści), czyli inaczej ze struktury i tekstury. Celem badań Nowych Krytyków miało być badanie i analizowanie tekstury, jako elementu indywidualnego dla każdego dzieła. Psychoanaliza (od gr. ψυχη = "psyche", "dusza" i ανάλυσις = "analiza") – zbiór teorii dotyczących struktury psychiki człowieka, jego rozwoju i funkcjonowania, próbujących wyjaśniać powstawanie różnych aktów psychicznych. Tworzenie psychoanalizy rozpoczął Zygmunt Freud w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku. Analiza utworu literackiego to inaczej jego rozbiór. Polega na badaniu pewnej całości, poprzez wyodrębnienie jej cech, części bądź składników. Analiza dzieła literackiego zmierza zatem do ustalenia z jakich elementów i w jaki sposób jest zbudowany utwór. Należy także określić związki między tymi elementami, zbadać czemu służy konstrukcja tekstu, dobór danych środków stylistycznych, a w konsekwencji ukazać role poszczególnych elementów i ich znaczenie w całym utworze. Interpretacja utworu literackiego – rodzaj analizy naukowej, mającej na celu wyjaśnienie i wydobycie wewnętrznego sensu utworu literackiego. Interpretacja dzieła przeprowadzana jest zazwyczaj w pewnym kontekście. Polega na zestawieniu utworu i rozważeniu jego relacji do konkretnej tradycji literackiej, konwencji stylistycznej, podświadomości pisarza itp. Dobór tła, na którym bada się dzieło, zależy od metody badawczej (np. dla psychoanalizy jest nim podświadomość pisarza lub czytelnika, dla marksizmu przede wszystkim rzeczywistość społeczno-ekonomiczna, dla poetyki lingwistycznej uwarunkowania językowe utworu). Utwór literacki, dzieło literackie – tekst słowny, pisany (najczęściej) lub ustny (np. eposy Homera, utwory z kręgu folkloru), ukształtowany za pomocą środków, jakimi dysponuje język, na sposób artystyczny. Jego szczególny charakter polega na tym, że odpowiada on na estetyczne oczekiwania odbiorców.
Badanie sensu utworu jako całości polega na próbie odnalezienia tego, co dla danego dzieła jest niepowtarzalne, oryginalne, co odróżnia je od innych dzieł literackich. W ten sam sposób można badać również całości wyższego rzędu niż pojedynczy utwór, takie jak całokształt twórczości literackiej danego pisarza, okresu czy prądu literackiego. Niektóre kierunki badań literackich przeciwstawiają się jednak poszukiwaniom sensu dzieła literackiego w tym, co w dziele oryginalne i niepowtarzalne, postulując poszukiwanie go w nim samym (szczególnie w jego cechach formalnych) lub w tradycji literackiej. Do kierunków tych należą przede wszystkim nowa krytyka i formalizm, usiłujące wydobyć wieloznaczność danego utworu i jego wewnętrzną samoistność, np. za pomocą metody close reading, i traktujące interpretację jako podstawowy element badań literackich, nierzadko jako istotniejszy niż historia literatury czy poetyka. Według postmodernistów każde odczytanie utworu ma charakter relacji do innych tekstów, nie ma ucieczki od porównań. Jak pisze Umberto Eco w posłowiu do Imienia róży nie sposób wyznać romantycznej miłości po prostu mówiąc kocham Cię rozpaczliwie, bo odbiorca komunikatu uzna to albo za plagiat z Liali, albo za przejaw ignorancji. Należałoby zatem powiedzieć jak powiedziałaby Liala, kocham Cię rozpaczliwie, taka wypowiedź traci jednak walor romantyzmu i świeżości. Szczególną formą interpretacji utworu jest dekonstrukcja, czyli odczytanie dzieła przez celową nadinterpretację. Zobacz teżPowyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
