Ireneusz Gwidon Kamiński - Polski Serwis Naukowy

Ireneusz Gwidon Kamiński (ur. 1 marca 1925 r. w Gnieźnie - zm. 13 września 1996 w Szczecinie) - polski prozaik.

Łódź – miasto wojewódzkie w środkowej Polsce, położone na Wzniesieniach Łódzkich, na dziale wodnym I rzędu Wisły i Odry. Przejściowa siedziba władz państwowych w 1945 roku. Siedziba władz województwa łódzkiego oraz powiatu łódzkiego wschodniego.

Poznań (, niem. Posen, jidysz פּױזן Pojzn, ros. - Познань) – jedno z najstarszych i największych polskich miast, położone nad rzekami Wartą i Cybiną, na Pojezierzu Wielkopolskim. Stolica Wielkopolski i województwa wielkopolskiego. W obrębie miasta znajduje się duży węzeł drogowy i kolejowy oraz międzynarodowy port lotniczy Ławica. Piąte pod względem liczby ludności miasto w Polsce i szóste pod względem powierzchni.

Ukończył I Liceum Ogólnokształcące w Gnieźnie - maturą w 1947 roku.Ukończył filologię polską na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. W latach 1942-1945 był na robotach przymusowych w III Rzeszy. Debiutował w 1950 r. na łamach tygodnika "Wieś" (Łódź) jako poeta. W latach 1949-1954 był współpracownikiem prasy poznańskiej. Od 1954 r. mieszkał w Szczecinie, gdzie w 1956-1957 był redaktorem działu literackiego tygodnika społeczno-kulturalnego "Ziemia i Morze". Pod redakcją I. G. Kamińskiego ukazał się "Almanach Szczecin Literacki" 1958 r. W latach 1971-1985 był zastępcą redaktora naczelnego kwartalnika "Vinieta". Pochowany w kwaterze zasłużonych na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie.

Uniwersytet im. Adama Mickiewicza (UAM) – państwowy uniwersytet z siedzibą w Poznaniu. Powstał w 1919 roku - początkowo jako Wszechnica Piastowska, w 1920 r. przemianowana na Uniwersytet Poznański. Podczas II wojny światowej, w latach 1940-1944 Uniwersytet Poznański działał w Warszawie jako tajny Uniwersytet Ziem Zachodnich. 24 grudnia 1955 roku Uniwersytet otrzymał patrona i nową nazwę: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza.

Gniezno (łac. Gnesna, niem. Gnesen, czes. Hnězdno) – miasto w województwie wielkopolskim, siedziba władz powiatu gnieźnieńskiego. Leży na Pojezierzu Gnieźnieńskim wśród jezior Jelonek, Świętokrzyskie i Winiary, na terenie dawnego jeziora plioceńskiego[2]. Pierwsza stolica Polski [3][4][1], siedziba arcybiskupów gnieźnieńskich, siedziba pierwszej metropolii kościelnej, ośrodek akademicki; od 19 grudnia 2009 siedziba kurii prymasowskiej[5]. Miasto wznosi się na siedmiu pagórkach: Lechowym, św. Piotra, św. Wawrzyńca, św. Michała, Panieńskim, Krzyżackim i Żnińskim[6].

Nagrody

1958 r. - nagroda miasta Szczecina

1961 r. - nagroda Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie za działalność literacką i społeczną

1968 r. - kolejna nagroda Wojewódzkiej Rady Narodowej

Twórczość

Węgierska opowieść (1954)

Czerwony sokół (1957)

Mściciel przypływa z Rugii (1958)

Czas słońca (1960)

Białe wrony (1963)

Anastazja, czyli opowieści garbusa (1969)

Paszcza smoka (1970)

Krystyna i rapier (1971)

Odro, rzeko pogańska (1975)

Święty ateusz (1988)

Kontredans (1988)

Retrospekcja (1990)

Diabelska ballada (1992)

Dziesiąta planeta (1995)

Źródła

Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współczesni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.

red. Ireneusz Gwidon Kamiński: Szczecin Literacki. Szczecin: Szczeciński Oddział Związku Literatów Polskich, 1958.