Irina Odojewcewa - Polski Serwis Naukowy

Irina Władimirowna Odojewcewa, właściwie Iraida Gustawowna Iwanowa, z domu Heinike (łot. Iraīda Heinike, ros. Ирина Владимировна Одоевцева, Ираида Густавовна Иванова, Гейнике) (ur. 23 lutego 1895 w Rydze - zm. 14 października 1990 w Sankt Petersburgu) rosyjska poetka i powieściopisarka. Żona poety Gieorgija Iwanowa.

Język łotewski (łot. latviešu valoda) – język z grupy języków bałtyckich, którym posługuje się w sumie ok. 1,5 mln osób, głównie na Łotwie.

Rosja, Federacja Rosyjska (. Rosja jest największym państwem na świecie według powierzchni, jej terytorium jest większe od kontynentu: Europy, Australii i Antarktydy. Pod względem liczby ludności zajmuje 9. miejsce (po Chinach, Indiach, USA, Indonezji, Brazylii, Pakistanie, Bangladeszu i Nigerii).

Zaczęła tworzyć pod przemożnym wpływem akmeistów, a zwłaszcza Nikołaja Gumilowa, którego uważała za swojego mistrza. Wchodziła w skład jego grupy Zwuczaszczaja rakowina. Pod wpływem akmeizmu, nazywanego niekiedy też gumilowskim kokonem, pozostawała do połowy XX wieku. Później wypracowała własny styl, bardzo osobisty i liryczny. Napisała też wiele utworów prozą, opowiadających m.in. o emigracyjnym życiu. Najbadziej znane i cenione z nich to wspomnienia Nad brzegami Newy (На берегах Невы 1967) i Nad brzegami Sekwany (На берегах Сены 1983).

Akmeizm (od akme, gr. akmḗ - szczyt, wyższy stopień czegoś, pora rozkwitu; także adamizm, klaryzm) - modernistyczny kierunek w prozie rosyjskiej, przypadający na lata 1912-1932, odmiana neoklasycyzmu. Wyszedł od krytyki symbolizmu, przeprowadzonej przez młodych twórców z grupy "cech poetów". Inicjatorem powstania ruchu był Nikołaj Gumilow, a poza nim głównymi przedstawicielami byli Osip Mandelsztam, Anna Achmatowa, Michaił Kuzmin, Siergiej Gorodiecki. Głównym organem akmeistów było czasopismo Apollon. Nazwa tego kierunku wywodzi się od greckiego słowa akme, oznaczającego szczyt, punkt kulminacyjny. Akmeiści głosili odejście od wieloznaczności w poezji (uważali, że nie można poznać istoty rzeczy) na korzyść opisu realnego świata, rzeczywistości taką jaka ona jest, jednocześnie pamiętając o tym co niepoznawalne, jednakże nie traktując tego jako główny temat. Futuryzmowi i symbolizmowi przeciwstawiali powrót do klasycystycznych wartości i tradycji.

Od 1922 roku przebywała na emigracji. Do Rosji wróciła w 1987 roku i zamieszkała w Leningradzie. Pogodnie przyjmowała mało zrozumiałą dla niej rzeczywistość ojczystego kraju, jak chociażby prozaiczne braki w zaopatrzeniu (w rozmowie z dziennikarzem Litieraturnej Gaziety pytała: Dlaczego nie można w sklepie na rogu kupić szynki?).

Bibliografia

Klimowicz T., Przewodnik po współczesnej literaturze rosyjskiej i jej okolicach (1917-1996), TPPW, Wrocław 1996, s. 800, ISBN 83-7091-026-2