Isin - Polski Serwis Naukowy

Ten artykuł dotyczy miasta. Zapoznaj się również z: ISIN – oznaczenie papieru wartościowego.

Na mapach: 31°56′N 45°17′E / 31.933, 45.283

Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej (KSNG) - komisja odpowiedzialna za ustalanie polskich nazw geograficznych świata (egzonimów) oraz za reprezentowanie Polski w kwestiach nazewnictwa geograficznego na arenie międzynarodowej.

I dynastia z Isin, dynastia królów starożytnego miasta Isin położonego w Mezopotamii. Dynastie założył Iszbi-Erra w roku 2017 p.n.e.. Stolicą dynastii było Isin a głównym bóstwem była Ninisina (Pani Isin). Dynastia zakończyła się około 1924 p.n.e.w wyniku przegranego konfliktu Lipit-Isztara z Gungunumem, królem Larsy, który spowodował upadek znaczenia Isin.

Mapa południowej Mezopotamii w II tys. p.n.e. z zaznaczonym miastem Isin

Isin – starożytne miasto w południowej Mezopotamii, nad rzeką Eufrat, które największe znaczenie zyskało w XX wieku p.n.e. będąc stolicą państwa I dynastii z Isin; obecnie stanowisko archeologiczne Al-Bahrijjat w Iraku.

II dynastia z Isin, dynastia królów starożytnego miasta Isin położonego w Mezopotamii. Dynastie założył Ur-Ninurta w roku 1923 p.n.e.. Stolicą dynastii było Isin. Władcy tej dynastii, a w szczególności Bur-Sin, Sin-magir i Damiq-iliszu podejmowali próby przywrócenia świetności królestwa z okresu I dynastii, lecz bezskutecznie. Dynastia zakończyła się około 1893 p.n.e. w wyniku podbicia Isin przez Rim-Sina I, króla Larsy.

Eufrat (gr. Εὐφράτης Euphrates; także Firat, arab. الفرات, Nahr al-Furat, kurd. Ferat) to obok Tygrysu jedna z dwu największych rzek Mezopotamii. Nazwa "Eufrat" ma korzenie w języku akadyjskim, w którym określano ją mianem Purattu, w perskiej wersji Ufrattu, co oznaczało "dobro", a z kolei z perskiej formy pochodzi nazwa grecka Euphrates.

Dynastie królewskie z Isin

I dynastia z Isin (ok. 2017-1794 p.n.e.)

II dynastia z Isin (IV dynastia z Babilonu) (ok. 1157-1027 p.n.e.)

Przypisy

zapis nazwy stanowiska według ustaleń Komisji Standaryzacji Nazw Geograficznych, w: Nazewnictwo Geograficzne Świata, zeszyt 2 (Bliski Wschód), Warszawa 2004, s. 44.

Bibliografia

Praca zbiorowa pod redakcją naukową Joachima Śliwy, 2005, Wielka Historia Świata Tom 2 Stary i Nowy Świat od "rewolucji" neolitycznej do podbojów Aleksandra Wielkiego, Oficyna Wydawnicza FOGRA, ss. 214-216, ISBN 83-85719-83-0.

Marek Stępień, Kodeks Hammurabiego, Wydawnictwo ALFA, Warszawa 2000, s. 153, ISBN 83-7179-192-5.