Italo Balbo w 1929 roku

Italo Balbo (ur. 6 czerwca 1896 roku w Ferrarze, zm. 28 czerwca 1940 roku w Libii) - włoski lotnik, twórca i marszałek włoskiego lotnictwa wojskowego oraz wysokiej rangi polityk faszystowski, typowany na następcę Mussoliniego.

W czasie I wojny światowej Italo Balbo służył w jednostkach alpejskich armii włoskiej. Trzykrotnie odznaczany, dosłużył się rangi kapitana. Po wojnie ukończył studia socjologiczne we Florencji i podjął pracę jako urzędnik bankowy w Ferrarze. Związał się z ruchem faszystowskim. Był organizatorem bojówek atakujących lewicowych polityków i przeciwników Mussoliniego działających w okolicach rodzinnej Ferrary. Balbo był także aktywny na szczeblu krajowym. W czasie marszu na Rzym (1922 rok), mimo młodego wieku był już jednym z ważniejszych działaczy faszystowskich. W roku 1924 został szefem faszystowskiej milicji, a rok później objął wysokie stanowisko w ministerstwie gospodarki.

W 1926 roku niemający pojęcia o lataniu Balbo otrzymał od Mussoliniego stanowisko sekretarza lotnictwa. W związku z tą nominacją Balbo w błyskawicznym tempie nauczył się pilotażu i zdobył ogólne wykształcenie w dziedzinie lotnictwa. Stał się głównym budowniczym włoskiego lotnictwa wojskowego. W 1928 roku otrzymał stopień generała lotnictwa, zaś rok później objął także stanowisko ministra lotnictwa.

Na początku lat 30. postać Balbo uzyskała światowy rozgłos za sprawą dwóch przeprowadzonych przezeń grupowych przelotów przez Atlantyk. W 1930 roku, w czasie pierwszego z tych lotów, Balbo z 12 samolotami przeleciał z Orbetello we Włoszech do Rio de Janeiro w Brazylii, zaś podczas drugiego, w 1933 roku, 24 maszyny przeleciały z Rzymu do Nowego Jorku i Chicago. Sukces ten spowodował wielką popularność postaci lotnika w USA. Spotkał się z nim prezydent Franklin Roosevelt, a w Chicago po tym wyczynie imieniem Balbo nazwano dotychczasową Siódmą Ulicę (Balbo Drive). Po powrocie do Włoch Balbo został awansowany przez Mussoliniego do rangi marszałka lotnictwa. W tym samym roku (1933) Balbo został namiestnikiem włoskiej kolonii Libii. Na tym stanowisku prowadził dość pomyślną dla rozwoju gospodarczego kolonii politykę, popierając włoskie osadnictwo w tym kraju, które osiągnęło liczbę ok. 100 tys. osób (10% populacji).

Po niemieckim ataku na Polskę, w czasie jednej z wizyt w Rzymie, Balbo ogłosił publicznie, iż nie zgadza się z polityką sojuszu z Hitlerem, prowadzoną przez Włochy.

28 czerwca 1940 roku nad Tobrukiem samolot z lecącym Italo Balbo został zestrzelony przez włoską obronę przeciwlotniczą. Władze włoskie podały oficjalną informację, iż zestrzelenie nastąpiło w wyniku pomyłki, jednak wdowa po marszałku ogłosiła, iż było to działanie zamierzone, będące zemstą Mussoliniego za krytykę jego polityki i służące wyeliminowaniu popularnego, wybijającego się na niezależność polityka.

  W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Italo Balbo