Podgorodnikow Iwan Grigoriewicz (ros. Иван Григорьевич Подгородников) (ur. w 1840, zm. w 1910) – senator, rzeczywisty radca stanu, wyznania prawosławnego, ukończył Uniwersytet Kijowski, urzędnik w kancelarii kijowskiego generał-gubernatora. Od jesieni 1900 roku do wiosny 1901 roku pełnił obowiązki warszawskiego generał-gubernatora.

Iwan Podgorodnikow był uznawany przez współczesnych za eksperta w dziedzinie prawa, miał duże doświadczenie – był wysokim urzędnikiem w kilku guberniach Królestwa. Zdobył opinię człowieka nadzwyczaj pracowitego i znakomitego erudyty.

Generał-gubernator warszawski Piotr Albedyński darzył Podgorodnikowa zaufaniem i sympatią. Zlecał mu prowadzenie korespondencji z centralnymi organami rządowymi, uczynił go kierownikiem własnej kancelarii. Po śmierci Albedyńskiego (w maju 1883) nowy zwierzchnik Królestwa gen. Josif Hurko odwołał Podgorodnikowa. Miał zostać przeniesiony poza granice Kraju Nadwiślańskiego, do jednej z wysuniętych najdalej na północ guberni cesarstwa. Ostatecznie dzięki wstawiennictwu swego przyjaciela, byłego gubernatora piotrkowskiego, wiceministra spraw wewnętrznych Nikołaja Zinowjewa Podgorodnikow uniknął "zesłania", jednak do odwołania gen. Hurki z Królestwa (do 1894) zajmował jedynie drugorzędne stanowiska. Dymisja urzędnika mogła mieć związek z faktem, że jego matka była Polką. Okoliczność ta być może stanowiła dla gen. Hurki wygodny pretekst do odsunięcia Podgorodnikowa na boczny tor.

Na jesieni 1895 r. jako gubernator suwalski Podgorodnikow wystosował do wszystkich podległych mu naczelników powiatów i naczelników straży ziemskiej okólnik, zobowiązujący ich do zebrania od okolicznej ludności imiennych oświadczeń, że nie będzie ona jeździć zimą innymi saniami, jak tylko takimi, które mają czysto rosyjski wygląd (trójki rosyjskie). Policja miała przeszukać stajnie i szopy mieszkańców guberni i przy znalezieniu sani niepolskich, miała prawo je zniszczyć. Tegoż typu pojazdy napotkane na drogach publicznych siły porządkowe miały prawo także niszczyć. Rozporządzenia gubernatora, wprost naruszające własność prywatną, mieszkańcy guberni wkrótce oprotestowały, kierując sprawę do warszawskiego generał-gubernatora hr. Szuwałowa. Ostatni uznał wydane przez suwalskiego gubernatora okólniki za nielegalne i zapewnił, że dokonane nadużycia będą ukrócone.

W czasie generał-gubernatorstwa Aleksandra Imerytyńskiego Podgorodnikow był pomocnikiem i kierownikiem jego kancelarii, a także zastępcą generał-gubernatora warszawskiego. Aleksander Imerytyński, wyróżniający się swoją energią i pomysłami w zarządzie Królestwem, obciążył Podgorodnikowa pracą urzędową. Podgorodnikow podzielał punk widzenia A. Imeretyńskiego, iż kwestia robotnicza stanowi większe niebezpieczeństwo dla interesów rządu carsiego w Kongresówce, aniżeli niepodległościowe aspiracje Polaków. Po śmierci ks. Imerytyńskiego od 30 listopada 1900 roku do wiosny 1901 roku Podgorodnikow pełnił obowiązki warszawskiego generał-gubernatora.

Od 1901 do 1905 r. Podgorodnikow p.o. zastępcy generał-gubernatora Michaiła Czertkowa. W marcu 1905 r. jako p.o. generał-gubernatora warszawskiego wydał proklamację, która groziła grzywną do pięciuset rubli lub trzema miesiącami aresztu osobom biorącym udział w akcji wprowadzania języka polskiego do instytucji gminnych.

W Królestwie Polskim zajmował następujące stanowiska:

Bibliografia