Izabela Aragońska OFS, kataloński Elisabet, port. Isabel (ur. 1271 w Barcelonie lub w Saragossie, zm. 8 lipca 1336) − królowa Portugalii, tercjarka franciszkańska, święta Kościoła Katolickiego. Znana również jako Święta Królowa Izabela.

Została nazwana po swojej babci ciotecznej – Elżbiecie Węgierskiej, ale w Portugalii znana była jako Izabela. Była córką króla Aragonii Piotra III Wielkiego i królowej Konstancji Sycylijskiej (wnuczki cesarza niemieckiego – Fryderyka II).

Jako mała dziewczynka poślubiła króla Dionizego I Portugalskiego, poetę – znanego jako Rei Lavrador – Król Rolnik, ponieważ hodował on lasy niedaleko Leiria. Drzewo z tych lasów używane było później do produkcji łodzi wykorzystanych podczas wielkich odkryć geograficznych. Izabela po cichu regularnie uczestniczyła we wszystkich praktykach religijnych i żyła w ubóstwie. Para miała dwoje dzieci:

Dionizy miał również nieślubnych synów, jeden z nich w 1323 wystąpił zbrojnie przeciw niemu i jego synowi – Alfonsowi. Izabela podjęła się wtedy zażegnania konfliktu i udało jej się to.

Dionizy zmarł w 1325 i Alfons odziedziczył tron. Izabela udała się do klasztoru klarysek, który ufundowała w Coimbra – przywdziała habit zakonu franciszkańskiego (o regule opartej na ubóstwie i pomocy chorym oraz biednym). Niestety jeszcze raz musiała rozwiązać konflikt. W 1336 Alfons IV pomaszerował ze swoim wojskiem przeciwko Alfonsowi XI Kastylijskiemu. Królowej znowu udało się zażegnać konflikt i spowodować przywrócenie pokoju.

Podczas tej misji pokojowej królowa zachorowała i wkrótce zmarła z powodu gorączki 8 lipca 1336 w Estremoz.

Izabela została pochowana w Coimbra, a grób jej był podobno miejscem obfitującym w cuda. Została kanonizowana przez papieża Urbana VIII, w 1625. Jej święto przypada 8 lipca lub obecnie 4 lipca.

Przypisy