Ten artykuł dotyczy królowej Anglii. Zapoznaj się również z: Izabelę Francuską (1225-1270) - błogosławioną Kościoła katolickiego.

Jean Fouquet, Powrót Izabeli Francuskiej do Anglii, (w:) Grandes Chroniques de France, 1455-1460. Ilustracja przedstawia zejście Izabeli wraz z synem Edwardem z okrętu w porcie Harwick.

Izabela, zwana Izabelą Francuską lub Wilczycą z Francji (ok. 1296 - 22 sierpnia 1358), żona Edwarda II.

Urodziła się między rokiem 1288, a 1296 w Paryżu. Córka Filipa IV Pięknego i Joanny I z Nawarry. Już gdy Izabela była dzieckiem ustalono, że poślubi Edwarda II, następcę tronu Anglii. Ślub odbył się w 1308 roku, po śmierci Edwarda I, ojca pana młodego. W chwili ślubu miała około 12 lat i już wtedy była uważana przez kronikarzy za piękność. Mimo tego jej mąż większe zainteresowanie okazywał swojemu faworytowi, Piersowi Gavestonowi.

Izabela i Edward II mieli czworo dzieci, byli to:

Kiedy w 1326 roku jej brat Karol IV Piękny zajął francuskie posesje Edwarda II, Izabella przybyła do Francji, by wspierać brata przeciw mężowi. Nawiązała tam również romans z Rogerem Mortimerem. Gdy Edward II zażądał, by Izabela wróciła do Anglii, Karol IV Piękny odpowiedział, że królowa ma wolną wolę i wedle niej wyjeżdża i powraca; ponadto jeśli królowa chce pozostawać we Francji, to on jako jej brat nie może jej wydalić.

Izabela i Mortimer opuścili Francję w 1326 roku i udali się do Holandii do kuzynki królowej, gdzie zbierali sojuszników i wojsko do walki z Edwardem II. Wkrótce powrócili do Anglii, by rozprawić się z władcą. Król wyznaczył nagrodę za ich głowy, na co Izabela wyznaczyła dwukrotność tejże nagrody za głowę jednego z faworytów króla, Hugona Despensera.

Wkrótce Edward II został zdetronizowany, a w 1327 zamordowany. Izabela i Mortimer byli podejrzani o zlecenie tego mordu.

Na tronie zaś zasiadł syn Izabeli, Edward III.