Józef Dzierzkowski (pseudonim Bolesta; ur. 1807, zm. 1865) – pisarz i publicysta.

Z pochodzenia Wołynianin, wychował się we Lwowie, gdzie mieszkał przez większość życia. Uczestniczył w powstaniu listopadowym, był porucznikiem w korpusie i adiutantem sztabu generała J. Dwernickiego.

W 1838 r. opublikował pierwszy utwór pt. Płacz i śmiech.

W 1843 r. podjął pracę w "Gazecie Lwowskiej" i nawiązał współpracę z "Dziennikiem Mód Paryskich", "Czasopismem Zakładu Ossolińskich" i "Biblioteką Warszawską". Opublikował w tym okresie powieści: Kuglarze (1845), Dla posagu (1847), Salon i ulica (1847).

W 1848 r. przystąpił do liberalnej Rady Narodowej i przeszedł do "Gazety Narodowej", gdzie został głównym publicystą. Prowadził wówczas aktywną działalność polityczną i dziennikarską.

Na Węgrzech przyłączył się w ramach Legionu Polskiego generała J. Wysockiego do powstania. Następnie odbył podróż po Europie, docierając aż do Anglii, w drodze powrotnej do kraju został internowany przez Austriaków. Po zwolnieniu podjął prace literacką i publicystyczną - pisał do "Przyjaciela Domowego", "Nowin" i "Dziennika Literackiego". Opublikował m.in. powieści: "Rodzina w salonie"(1853), "Znajda"(1854), "Król dziadów"(1856) oraz powieść historyczną z czasów konfederacji barskiej "Uniwersał hetmański"(1857).

W 1858-61 r. współredaktor "Przeglądu Powszechnego". Dzierzkowski w twórczości przejawiał zamiłowanie do melodramatyzmu, powieści sensacyjno-obyczajowej; łączył sentymentalno-humanitarne widzenie konfliktów społecznych ("czystość" natury wobec upadku cywilizacji) z realistycznym i demaskatorskim obrazem życia ówczesnych salonów.

W 1864 roku trafił na trzy miesiące do więzienia w związku ze swoją działalnością publicysty politycznego. Zmarł w 1865 roku.

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z pisarza

Źródła